Οι αρχαιολογικοί χώροι στην Ελλάδα θα μπορούσαν να είναι πιο προσεγμένοι. Αναφέρουν
ότι πρέπει να γίνουν περικοπές , ότι την παρούσα χρονική στιγμή οφείλουμε να δώσουμε
έμφαση στο σήμερα της χώρας, και να αφήσουμε το παρελθόν στην μοίρα του. Δίχως το
παρελθόν , δεν υπάρχει το μέλλον. Όποιος δεν έχει γνώση από πού κρατεί την σκούφια του
είναι καταδικασμένος στο να μην έχει ολοκληρωμένη γνώση του εαυτού του.
Ο τόπος τούτος προσφέρει τα πάντα. Από τις αρχές της ιστορίας μας, τέχνες, ποίηση
φιλοσοφία ..Πράγματι εάν κάτσει κάποιος αναλύσει το τι έχει παραχθεί ίσως και να μην
τελειώσει ποτέ. Σε όλη αυτήν την πλούσια μυθιστορία χάνεσαι. Καμιά φορά ανακαλύπτεις
και το παράδοξο. Με κάποιους από τους συναδέλφους μου, κατά καιρούς έχουμε κάποιες
διαφωνίες για ποικίλη θέματα που αφορούν κάποια αρχαιολογικά ευρήματα ..τελευταία
μιλάμε για αρκετά για τις πυραμίδες που βρίσκονται εντός του ελληνικού χώρου .. Πολλά
έχουν ειπωθεί αλλά για κάποιο λόγο δεν έχει γίνει κάποια εργασία που να διεισδύει σε
βάθος ..Ούτε κάποια ακαδημαϊκή έρευνα ..Πολύ περίεργο εάν αναλογιστεί κάνεις το βάρος
του θέματος ..μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στην περιοχή του Μαραθώνα
υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος που είναι αφιερωμένος στην Ίσιδα. Ο μύθος
ισχυρίζεται ότι ο Ηρώδης του Αττικού μετά από ένα ταξίδι του στην Αίγυπτο αποφάσισε ότι
πρέπει να φτιάξει μια πυραμίδα προς τιμήν της θεάς. Πράγματι έχει μεγάλο ενδιαφέρον, με
ιντριγκάρει πολύ καιρό τώρα. Πρέπει να βρω την αλήθεια, όμως για να εγκριθεί κάποιο
κονδύλι για έρευνα η για κάποια ανασκαφή θεωρητικά ήταν αδιανόητο. Μόνο και να
σκεφτεί κάνεις την γραφειοκρατία της υπηρεσίας , να συνεδριάσει η Ακαδημία. Κουράζεται
μόνο και μόνο από την σκέψη ότι πρέπει να ασχοληθούν με κάτι νέο.. Έθεσα την ιδέα προς
την συνάδελφο μου την Ανδρομάχη. Αριστείδη μου είπε πιστεύω ότι είναι μια έξοχη ιδέα
να επιχειρήσεις κάτι τέτοιο ..θα σου σταθώ και εγώ με όλες μου τις δυνάμεις ..Η
υποστήριξη της ήταν πολύ σημαντική για έμενα ..χωρίς την βοήθεια της, δεν θα μπορούσε
να πραγματοποιηθεί. Μετά από πολύ σκέψη αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με το
εγχείρημα..
Το θέσαμε ως αίτημα προς την συνεδρίαση της Ακαδημίας. Περιμέναμε πως
και πως την απόφαση .. Το τελευταίο βράδυ πριν από την απόφαση μια
περίεργη παρουσία με επισκέφτηκε στον ύπνο μου.. Το πρωί που πήγαινα
προς τα γραφεία της Ακαδημίας , είχα ένα περίεργο συναίσθημα, όσων αφορά
την απόφαση που τόσο περιμέναμε. Φτάνοντας είδα την απογοήτευση στο
πρόσωπο της Ανδρομάχης. Κατάλαβα ..Πες μου πόσοι ήταν υπέρ και πόσοι
κατά ,την ρώτησα. 14 ήταν υπέρ και 16 κατά μου απάντησε ..Εντάξει δεν
πειράζει , μόνο που καταφέραμε να πάρουμε τόσους ψήφους υπέρ μας είναι
μια επιτυχία από μονή της συνέχισα να της λέω. Μετά από λίγο πέρασε ο
κύριος Αποστολόπουλος ήταν μέλος της ακαδημίας και θείος της συναδέλφου
μου ..Γεια σου Αρηστείδων μου είπε. Γειά σου Νικόλαε του είπα ..Για πρώτη
φορά η Ακαδημία φάνηκε διαθέσιμη ώστε να δώσει άδεια ανασκαφής
..Επιτυχία για έμενα είναι ότι ο θέσατε το θέμα προς συζήτηση .Συνήθως τα
χλευάζουν .. Πιο πολύ πράττουν κατά αυτόν τρόπο, γιατί φοβούνται μήπως
και ανακαλυφθεί κάτι καινούργιο και ταράξει τα νερά .Αν και είμαι ένα από τα
νεοτέρα μελή της ακαδημίας, έχω δει πολλά στον καιρό μου ..Το γεγονός ότι
πήρατε τόσους ψήφους , αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός και σίγουρα θα
αναταράξει τα λιμνάζοντα νερά ..Πρέπει να ξέρεις ότι το ζήτημα δεν έχει
τελειώσει . Μπορεί να πάρει και κάποια δημοσιότητα και αυτό θα είναι υπέρ
σας.. αυτά μας είπε ο Κ. Αποστολόπουλος.
Δεν ξέρω γιατί τα λέει αυτά αλλά είναι σαν να κρύβει κάποια υπόσχεση, η
Ανδρομάχη όμως αντέδρασε διαφορετικά .. Άρχισε να ξεστομίζει κουβέντες
που ποτέ άλλοτε δεν την είχα ακούσει να λέει.. Την πλησίασα και προσπάθησα
να την ηρεμίσω. .Όλη μας η εμπειρία μας έχει φέρει πιο κοντά. Υπήρχε ο
αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση . Αλλά και η συντροφικότατα ήταν παρούσα.
Λόγο του φόρτου εργασίας όμως δεν είχα καταφέρει να την πλησιάσω .Όμως
και οι δυο μας ξέραμε τι νιώθαμε ..Έτσι την πλησίασα. Την αγκάλιασα .Τα
συναισθήματα μας ήταν περίεργα. Δάκρυσε και εγώ την φίλησα .. Δάκρυα
χαράς και δάκρυα λύπης ..Πόσο οξύμωρο είναι αυτό που συνέβη ..Χρειάστηκε
μια μικρή τραγωδία να μας φέρει κοντά ..Προς το παρόν επιστρέψαμε στο
πόστο μας. Πλέον την Ίσιδα θα την διεκδικούσαμε ως ζευγάρι..
Οι μέρες στο Πανεπιστήμιο τους καλοκαιρινούς μήνες ήταν ήσυχα ..Πέρασε ο
χειμώνας και η άνοιξη από εκείνη την ημέρα της απόφασης ..Τα λόγια του
θείου της εν μέρη είχαν βγει αληθινά.. Στην Ακαδημία προκλήθηκε ένας μικρός
σαματάς . Κάποιες φυλλάδες ασχολήθηκαν με το θέμα μας. Όμως ότι παίρνει
γρήγορα διαστάσεις το ίδιο γρήγορα ξεχνιέται. Έτσι έγινε και με εμάς. Μετά
από μια μικρή προσωπική προβολή, συνεχίσαμε τις θνητές μας ζωές…
Παραμονές του 15 Αύγουστου και η πόλης είναι άδεια.. Σχεδόν τίποτα δεν
κινείται στην Ελλάδα αυτές τις μέρες.. Οι περισσότεροι θα είναι σε κάποια
παραλία, ή σε κάποιο νησί, να ξεφεύγουν από την φθαρτή μας
καθημερινότητα ..Φθαρτά ζούμε όλοι μας είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι.. Το
πρωινό εκείνο έλαβα ένα ε-μαιλ.. Ήταν κάποιος ονόματι Αστέριος Αυγερινός.
Είχε μόνο ένα σταθερό νούμερο. Παράξενο το ε-μαιλ.. Ήμουν περίεργος. Έτσι
αποφάσισα να το καλέσω .. Καλημέρα θα μπορούσα να μιλήσω με τον
Κ.Αυγερινό.. Ο ίδιος ποιος ομιλεί. Είμαι ο Αρηστείδων Πενσυλής.. Μόλις
διάβασα το μήνυμα που μου στείλατε στο ε-μαιλ μου. Μου είναι λίγο δύσκολο
να καταλάβω τι ακριβώς ζητάτε από έμενα. Θα ήταν καλό κ. Αρηστείδων να
το αναλύσουμε κάτ’ιδιαν..
Ασφαλώς θέλετε να βρεθούμε στην στοά του βιβλίου στις 5 σήμερα το
απόγευμα ; Συμφώνησε.. Ήμουν περίεργος τι θα ήθελε ο συγκεκριμένος
κύριος.. Το μήνυμα που μου είχε στείλει ήταν μόνο μερικές λέξεις. Τάφος,
Πέρσες και Ίσις .Λέξεις που για κάποιον μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα, άλλα
στην δίκια μου την περίπτωση σημαίνουν τα πάντα.. Έτσι πήγα στο σημείο
συνάντησης δίχως να ξέρω ποιον θα συναντήσω, μπορεί να μην
εμφανίζονταν.. Λες να ήταν μια απλή φάρσα..; Ήθελα να το εκμυστηρευτώ
στην Ανδρομάχη, άλλα μάλλον θα ήταν εναντίων και ίσως και να είχε δίκιο.
Παρήγγειλα ένα καφέ και περίμενα.. Δεν άργησε να εμφανιστεί
και αυτός που με είχε προσκαλέσει.. Καλησπέρα Αρηστείδων! Καλησπέρα
Αστέριε! Συγχώρεσε με για τον ενικό άλλα με ανθρώπους που γνωρίζω. Μα τι
εννοείς δεν σε γνωρίζω.. Μην μου δίνεις σημασία.. Λοιπόν , οι τρεις λέξεις που
μου στείλατε , θα μπορούσε κάποιος να τις θεωρήσει αινιγματικές.. Άλλα εσείς
τι ξέρετε ακριβώς τι έπρεπε να μου στείλετε ώστε να μου προκαλέσει την
περιέργεια και να βρεθώ εδώ μαζί σας.. Σε αυτό έχεις δίκιο.. Τέλος πάντων ας
μπούμε στο θέμα μας.. Το οποίο είναι; Του είπα.. Η πυραμίδα της Ίσιδας στον
Μαραθώνα φυσικά. Και εσείς τι γνωρίζετε για αυτό το θέμα Κ. Αυγερινέ.. Πριν
από λίγους μήνες το θέμα είχε πάρει κάποιες διαστάσεις, σωστά; Σωστά άλλα
εσένα πιο είναι το ενδιαφέρων σου για το συγκεκριμένο θέμα.. Είμαι εδώ για
να για σε βοηθήσω Αρηστείδων. αι πως μπορείς να το κανείς αυτό;. .Άκουσε
με προσοχή μου είπε. Από τότε που επέπεσε στην αντίληψη μου, έψαξα και
βρήκα κάποιους ανθρώπους που θα μπορέσουν να με βοηθήσουν ώστε να
μπορέσω και εγώ με την σειρά μου να σε βοηθήσω.. Συνέχισα λέγοντας του
σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρων σου Αστέριε , άλλα το θέμα το θέσαμε στην
Ακαδημία, και δεν δεχτήκαν. .Την ξέρω όλη την ιστορία δεν χρειάζεται να μου
την πεις. . Άλλα αυτό ανήκει στο παρελθόν. Τα πράγματα θα πάρουν άλλη
τροπή. Όποτε πρέπει να σε ενημερώνω τακτικά για το τι πρέπει να γίνεται, θα
χρειαστώ το προσωπικό σου νούμερο. Θα συναντιόμαστε ανά τακτικά
διαστήματα. Αυτά για τώρα ..Εντάξει Αστέριε θα περιμένω να με ειδοποιήσεις
λοιπόν.. εις το επαναδείν.. Αυτά μου είπε και έφυγε.
Πράγματι μια παράξενη εμπειρία. Δεν νομίζω να αστειεύονταν. Δεν θα
έμπαινε στον κόπο. Έφτασα στο σπίτι σκεπτόμενος τα όσα είχαν
διαδραματιστεί. Έπρεπε να τα μοιραστώ με την Ανδρομάχη. Μαζί το
ξεκινήσαμε αυτό το εγχείρημα , που φαίνεται ότι παίρνει διαστάσεις πέρα από
αυτές που μπορούμε να κατανοήσουμε. Το απόγευμα που θα
συναντιόμασταν θα της το έλεγα…
Συναντηθήκαμε στην Πλάκα ..Καλησπέρα γλυκέ μου .Καλησπέρα! Με
γλυκοφίλησε και έκατσε δίπλα μου.. Είχαμε πάει σένα ταβερνάκι..
Παραγγέλλαμε κάτι ελαφρύ για να φάμε διότι είναι καλοκαίρι.. Καθόλη την
διάρκεια του γεύματος δεν μιλούσα με απασχολούσε αυτό που έγινε
νωρίτερα. Αρηστείδων απ’τήν ώρα που φτάσαμε δεν έχεις πει πολλά. Όσο
καιρό σε ξέρω ποτέ δεν σε έχω ξαναδεί τόσο λιγομίλητο. Τι συμβαίνει; Άκου
αγαπημένη μου. Αυτό που θα σου πω ίσως και να φάνει πολύ παράξενο, άλλα
θέλω να με ακούσεις με προσοχή.. Ασφαλώς! Λοιπόν σήμερα το απόγευμα
είχα μια συνάντηση με έναν Κ. Αυγερινό, που υπόσχεται ότι έχει την
δυνατότητα να μας βοηθήσει με την υπόθεση της Ίσιδας.. Πως μπορεί να μας
βοηθήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω, αφού δεν πήραμε την έγκριση απτήν
Ακαδημία εν γίνεται.. τα ίδια του είπα και εγώ γλυκεία μου. Ισχυρίζεται ότι
έχει τον τρόπο να προσπεραστούν αυτές οι διαδικασίες.. Μήπως ρε μωρό μου
αστειεύεται.. Μήπως άπλα θέλει να γίνουμε ο περίγελος της αρχαιολογίας..
Μάχη μου όλα αυτά τα σκέφτηκα και εγώ, άλλα δεν νομίζω να έμπαινε στον
κόπο να ασχοληθεί με αυτό το θέμα εάν δεν ήταν σοβαρός.. Ούτος σι άλλως
δεν έχουμε κάτι να χάσουμε.. Όμως ας μείνει προς το παρόν μεταξύ μας η
όλη υπόθεση.. Μην πεις κάτι ακόμα στον θείο σου.. όχι τουλάχιστον μέχρι να
αρχίσει η διαδικασία. Άμα αρχίσουν οι ανασκαφές, τότε να πας να τον βρεις
..Εντάξει αγάπη μου ξέρεις ότι είμαι εχέμυθη.
Θα μπορούσε να βγει κάτι κάλο από αυτήν την υπόθεση; Θα περιμένω να δω
τι θα μας φέρουν οι Μοίρες.. Συμφώνησε μαζί μου και Ανδρομάχη.. Κάποιες
μέρες πέρασαν , όμως αυτό με απασχολούσε όλο και περισσότερο.. Όμως
τίποτα, ο Αυγερινός δεν επικοινώνησε μαζί μου.. Δεν απογοητεύτηκα, τι είχα
τι έχασα! Όμως η περιέργεια είναι σαν ένα μικρόβιο που σε ψιλότρωει.. Έτσι
αποφάσισα να πάω να επισκεφτώ τον αρχαιολογικό τόπο.. Βέβαια την ώρα
που πήγα ήταν κλειστός, έτσι αναγκάστηκα να τον παρατηρήσω απέξω..
Μπήκα στην σκέψη να παραβιάσω κάποια κλειδαριά, όμως για κάποιο περίεργο
λόγο. Είχε κάμερες που παρακολουθούσαν το μέρος συνεχώς .Προ έξι μηνών
από αυτό δεν συνέβαινε.. απόρησα. Φαίνεται πώς η ακαδημία φοβόταν κάτι. .
για αυτό έβαλε και τις κάμερες. Άλλα δεν υπήρχε κάποιος φόβος ότι πρόκειται
να μπω μέσα, αν και το ήθελα πάρα πολύ από λογούς δεοντολογίας δεν το
έκανα.. Πάντως η τοποθέτηση του συστήματος παρακολούθησης ήταν αρκετό
για έμενα, να μου δείξει ότι αυτή η αλλαγή δεν ήταν τυχαία.. Όποτε θα
περιμένω ακόμα το τηλεφώνημα του Κ.Αυγερινού.
Φτάνοντας στο σπίτι, η σύντροφος μου με περίμενε.. Όλα καλά αγάπη μου;
Ναι Μάχη μου. Σίγουρα..; Σου απάντησα πως ναι. Γιατί αυτό το ανακριτικό
ύφος.. Αριστερών το τελευταίο διάστημα είσαι λίγο απόμακρος. Είναι σαν να
μου κρύβεις κάτι.. Το ξέρεις πολύ καλά ότι δεν σου κρύβω τίποτα.. Απεναντίας
είμαι απολυτά ειλικρινής.. Ότι συμβαίνει το ξέρεις. Οπού πάω και ότι και αν
κάνω σου το λέω.. Εντάξει που ήσουν τώρα Άρη μου; Γιατί άφησες το
τηλέφωνο σου στο σπίτι, εσύ δεν το έχεις ξανακάνει αυτό.. συν σε καλούσε
ένας άγνωστος αριθμός.. Άκου Ανδρομάχη , έτυχε. Σε όλους συμβαίνει κάπου
κάπου, να ξεχάσουν το κινητό τους. Έτσι ξαφνικά μεταξύ μας δεν θέλω να
δημιουργηθεί κάποιο θέμα.. Διότι δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος της
είπα. Έχεις δίκιο καμιά φορά μπορεί και να το παρακάνω.. θα αρκεστώ σε
αυτά που μου είπες.. Μου απάντησε.. Δεν χρειάζεται να απολογιέσαι
Ανδρομάχη, άπλα με εκπλήσσει από πού πηγάζει αυτή η ξαφνική ανασφάλεια..
Θα είμαι ειλικρινής μαζί Άρη. Ο θείος μου, για κάποιο λόγο μου είπε
να είμαι να σε προσέχω, διότι δεν είσαι ειλικρινής μαζί μου.! Παράξενα τα
λόγια του θείου σου. .για πιο λόγο να γυρίσει και να εκφραστεί με τέτοια
άποψη για έμενα.. και εσύ τι του απάντησες αγάπη μου.. Του απάντησα από
την κάρδια μου. Του είπα ότι θα μου έλεγες τα πάντα, ότι δεν μου
υποκρύπτεις κάτι.. Υποθέτω ότι του απάντησα σωστά..
Κάποιες σκέψεις που έχω άπλα με έχουν μπερδέψει, και δεν ξέρω
αν πρέπει να συνεχίσουμε μαζί αυτό το εγχείρημα της απάντησα. Εγώ όμως
ξέρω Αρηστείδων, μαζί αρχίσαμε μαζί και θα τελειώσουμε.. Δεν πρόκειται να
πάρουμε άλλους δρόμους, η Ίσιδα είναι εκείνη που μας έφερε κοντά.. Έχεις
δίκιο Μάχη μου, όμως ίσως και να περιέχει κάποιες ριψοκίνδυνες καταστάσεις.
Μαζί σε όλα!
Μετά από τη έντονη συζήτηση που είχαμε φάγαμε κάτω από το
Αυγουστιάτικο φεγγάρι.. ήταν ολόγιομο. Ήταν μια μαγευτική νύχτα.. Όμως
κάποιος κάτι έπρεπε να αναταράξει τα γαλήνια νερά.. Καλησπέρα απάντησα
στο τηλέφωνο.. Γεια σου Αρηστείδων , Ο Αστέριος Αυγερινός είμαι! Γεια σου
Αστέριε.. Λοιπόν αύριο πρέπει να συναντηθούμε .. αυτήν την φορά να φέρεις
και την Ανδρομάχη.. πρέπει να σας ενημερώσω και τους δυο για το τι
πρόκειται να επακολουθήσει.. Αύριο συνάντηση στο ίδιο σημείο οπού είχαμε
βρεθεί και την προηγούμενη φορά.. Εντάξει.. Συμφωνήσαμε .. τα εξήγησα
όλα στην Ανδρομάχη.. Συμφώνησε να έρθει.. Προσπάθησα να βρω κάποιες
πληροφορείς για αυτόν.. άλλα τίποτα.. Βρέθηκε μόνο μια φωτογραφία σε
σελίδα κοινωνικής δικτύωσης άλλα ήταν ένα μωρό .. που έφερε το ίδιο
όνομα.. όποτε παραμένει άγνωστο, το ποιος είναι και από πού κρατεί η
σκουφιά του.. Το πέπλο μυστήριου θα παρέμενε για καιρό ακόμα. Στην σχόλη
έπρεπε να ετοιμαστούμε για την ερχόμενη εξεταστική περίοδο.. Το ερχόμενο
πρωινό επιστήσαμε την προσοχή στα μαθήματα και την υλη που έπρεπε να
διδαχτεί την νέα χρόνια. Έτσι κυλούσε ήρεμα η ώρα, βγάζοντας αρκετή
δουλειά όσων αναφορά τις υποχρεώσεις μας.. Το απόγευμα πριν
αναχωρήσουμε από το Πανεπιστήμιο, ο θειος της Ανδρομάχης μας ειδοποίησε
ότι καλούσε έκτακτο συμβούλιο καθηγητών.. Εμείς όμως έπρεπε να βρούμε
τρόπο να το αποφύγουμε , διότι θα συναντούσαμε τον Κ.Αυγερινό. Δεν έχει
ξαναγίνει κάποια συνάντηση ξαφνικά.. Όμως μηχανεύτηκε ένα τρόπο για να
δικαιολογήσουμε την απουσία μας.. Είπε στον θειο της ότι έπρεπε να πάμε
στον γιατρό για γυναικολογικούς λογούς.. και δεν μπορούσε να ακυρώσει το
ραντεβού.. Η γυναικά μπορεί να μηχανεύεται πολλά την ώρα της ανάγκης.
Είναι μια πλευρά της εκπληκτικής της φύση.
Φτάνοντας στην στοά του βιβλίου, ένα συναίσθημα ανωτερότητας με
κατέβαλλε όπως συνήθως.. Ο Αστέριος ήταν εκεί.. Μας πλησίασε και
ξεκινήσαμε να περπατάμε προς την Πανεπιστήμιου. Όπως περπατούσαμε για
κάποιο λόγο δεν μας μιλούσε, άπλα μας είπε να τον εξακολουθήσουμε.
Πλησιάζαμε τον περιβάλλοντα χώρο της Ακροπόλεως, μας είπε ότι τώρα
μπορούμε να μιλήσουμε ελευθέρα. Γιατί τόση ώρα τι μας εμπόδιζε στο να
εκφράσουμε τις σκέψεις μας.. Υπάρχει αγαπητέ Αρηστείδων , η περίπτωση να
μας παρακολουθούν.. Γύρω από την Ακρόπολη είμαστε ασφαλής.. Πως το λες
με τόση σιγουριά.. Μπορείς να με εμπιστευτείς, μπορείς και όχι.. Αυτή είναι η
βασική μου προϋπόθεση , ώστε να προχωρήσει όλο το εγχείρημα.. Εντάξει θα
σε εξακολουθήσουμε Κ. Αυγερινέ.
Κάτσαμε κάπου κοντά στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Αριστείων και
Ανδρομάχη από αύριο θα ξεκινήσουμε ανασκαφές στον Μαραθώνα..
Κ.Αυγερινέ να σας ρωτήσω , πως είναι δυνατόν; Αφού εμείς προσπαθήσαμε
να πάρουμε την αδεία, άλλα δεν κατέστη δυνατόν να προχωρήσουμε με τα
σχεδία μας.. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, η αδεία έρχεται κατευθείαν από το
προεδρείο της Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται να μας ενοχλήσει κανείς.. Μα πως
είναι δυνατόν να εξασφάλισες μια τέτοια αδεία; Όλες οι απορίες , θα σας
λυθούν στην πορεία στου χρόνους είπε. Συνέχισα… Υπάρχουν κάποια
διαδικαστικά θέματα που πρέπει να ταχτοποιηθούν.. Όπως οι θέσεις μας στο
πανεπιστήμιο.. Μην ανησυχείτε ούτε για αυτό, από αύριο θα σταλθούν
αναπληρωτές στις θέσεις σας.. Μα πως είναι δυνατόν Κ.Αυγερινέ.. ξεφώνησε
Μάχη.. Ο θειος μου ο Νίκος Αποστολόπουλος δεν πρόκειται να συναινέσει για
κάτι τέτοιο.. Δεν πρόκειται να αντισταθεί.. Να ξέρεις Ανδρομάχη οτιδήποτε
πράττουμε έχει προκριθεί από πριν. Οι εντολές έρχονται από πολύ ψηλά.. δεν
μπορείτε να το φανταστείτε.. Λοιπόν αύριο το πρωί θα είμαι στον Μαραθώνα
γύρω στις 8 το πρωί.. Έλατε και εσείς εκείνη την ώρα.. αυτά για τώρα κάλο
δρόμο.. Έτσι ο καθένας.. πορεύτηκε προς το μονοπάτι του..
Με την Ανδρομάχη συνεχίσαμε προς μια ταβέρνα προς την Πλακά.. Τα λόγια
αυτού του άγνωστου θα αποδεικνύονταν εάν έχουν βάση, η θα γαμούμε
περίγελος. Τι νομίζεις για όλα αυτά Μάχη μου.; Δεν ξέρω Άρη μου.. Ο
Αστέριος Αυγερινός είναι μια πολλή αινιγματική φιγούρα.. δεν ξέρω να σου
απαντήσω.. Εάν όμως όλα αυτά που αναφέρει, είναι αληθινά , υπάρχουν
βάσιμες ελπίδες να καταφέρουμε να αναδείξουμε αρχαιολογικό μέρος. .Έχεις
δίκιο Μάχη.. Αύριο βάζουμε πλώρη για το ραντεβού με την Ιστορία, ή θα
χάσουμε αυτά πού έχουμε.. έχω ένα προαίσθημα ότι πρόκειται να ζήσουμε
κάτι πολύ δυνατό..
Κεφάλαιο 2
Το ξημέρωμα μας βρήκε να το περιμένουμε.. Είχαμε ξυπνήσει πιο νωρίς διότι
θα έπρεπε να ετοιμάσουμε τα εργαλεία μας.. Είχα μια αγωνιά που χρόνια είχε
να με πιάσει.. Ένιωθα σαν φοιτητής που θα πήγαινε για πρώτη φορά σε
ανασκαφή.. Ξεκινήσαμε γύρω στις εφτά.. Η διαδρομή μου φάνηκε πιο μεγάλη
απο'τι συνήθως. Ίσως και να ήταν η αγωνία, μπορεί και το άγχος. Έβλεπα και
την Μάχη δίπλα μου, μπορεί να μην μιλούσε άλλα σίγουρα και αυτή θα ένιωθε
το ίδιο .. Φτάνοντας στον Μαραθώνα, όλες οι ιστορίες που ειχαν ζήσει οι
αρχαίοι στον συγκεκριμένο τόπο έφερνε ένα δέος.. Τελικά ο προορισμός μας
εμφανίστηκε.. σταθμεύσαμε το αυτοκίνητο. Πήραμε τα εργαλεία, και πήγαμε
να βρούμε την Ίσιδα. Δεν υπήρχε κανείς.. Η αλυσίδα και το λουκέτο
κλειδωμένα. Βρήκαμε ένα μέρος να κάτσουμε κάτω από έναν πλάτανο.. Η
απογοήτευση ήταν εμφανής και στον δύο μας τα μάτια.. Ήταν λίγο πριν της
οχτώ το πρωί. Ήταν αδύνατο να το πιστέψω ότι μας είχε κοροϊδέψει.
..Ξαφνικά έδωσε πνοή στα όνειρα μου.. μου τα πείρα όλα σε μια στιγμή..
Απογοητευμένοι και οι δυο μας , βάλαμε πορεία για μελαγχολικό μεταφορικό
μας μέσο.. θα μπορούσαν να γίνουν πολλά ..όμως παλάτια χτισμένα πάνω
στην άμμο.. Ανοίγοντας την πόρτα του αυτοκίνητου, το κινητό μου χτύπησε..
Παρακαλώ.. Προς τα που οδεύεις Αρηστείδων.. Γεια σου Κ.Αυγερινέ.. Είπατε
ότι θα ήσαστε πάρων εδώ στις 8.. όπως και είμαι.. είναι 8 ακριβώς. Ο χρόνος
για έμενα είναι σημαντικός.. και να ξέρεις ότι λέω το πράττω, όπως θα
διαπιστώσεις στο άμεσο μέλλον.. Γυρίσαμε προς τον αρχαιολογικό χώρο
..Απέξω ένα μικρό φορτηγάκι, και από έξω ξεφόρτωναν τα εργαλεία για την
αρχαιολογική σκαπάνη.. Εκεί βρίσκονταν και ο Αστέριος. Τελικά ο άνθρωπος
έλεγε την αλήθεια. Φτάσαμε δίπλα στην κλειδωμένη πύλη.. Την ξεκλείδωσε
και άνοιξε την είσοδο προς τα όνειρα μας. H χαρά στο πρόσωπο της
Ανδρομάχης ήταν απερίγραπτη.. Αμέσως αρχίσαμε να στήνουμε τα κιόσκια
οπού θα δουλεύαμε.. Ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε να γίνει.. Σχεδόν όλοι
και όλα νομίζαμε ότι ήταν εναντίων μας.. Έπρεπε να είμαστε λιγομίλητοι και
για όλο το εγχείρημα.. Μπορούσε να εμφανιστεί κάποια στιγμή, κάποιο
εμπόδιο, που θα άλλαζε την πορεία της ανασκαφής.. όποτε κάθε μας κίνηση
εκτός το αρχαιολόγου χώρου πρέπει να ήταν προσεκτική.. γιατί είχα μια
υποψία ότι μας παρακολουθούσαν , όποτε δεν θα έχουμε και πολλές
αναφορές προς το τι συμβαίνει.. όμως είχε έρθει η ώρα να βγάλουμε τα
πινέλα μας, και κάποιες ειδικές σκούπες για να καθαρίσουμε τον περιβάλλοντα
χώρο.. Ο Αστέριος με πλησίασε, χαμογελούσε.. Λοιπόν εδώ θα θεμελιώσουμε
το μέλλον μας Αρηστείδων.. Θα δεις ότι μας περιμένουν πολλές εκπλήξεις..
θα έχουμε ενδιαφέρουσα πορεία μαζί.. Ναι και εγώ το εύχομαι Αστέριε να
ανακαλύψουμε κάτι που θα μας αφήσει στην νεότερη Ιστορία.. Ποιος ξέρει
κάτι μπορεί και να βρούμε.. Υπομονή θέλει..
Την πρώτη μέρα στήσαμε τις σκηνές μας.. Έπρεπε να πάμε στο γραφείο μας
στο πανεπιστήμιο , για να φέρουμε και κάποιους χάρτες της περιοχής, άλλα
και όλη μας την υλη από το γραφείο όσων αναφορά την έρευνα που είχαμε
κάνει.. Φτάνοντας στα παλιά μας γραφεία, συναντήσαμε τον θείο της
Ανδρομάχης. Γεια σου Νίκο τι κανείς; Γεια σας παιδιά τι κάνετε; Είχε μια
ειρωνική συμπεριφορά προς τα εμάς.. Μα καλά δεν μπορούσατε να με έχετε
ειδοποιήσει όσων αναφορά την αλλαγή σας στο πανεπιστήμιο. Πως πρόεκυψε
αυτό; Έπρεπε να πάρουμε για λίγο καιρό άδεια, το χρειαζόμαστε ως ζευγάρι..
Μυστήριο μου φαίνεται. Βρέθηκαν τόσο γρήγορα αντικαταστατές. Συνήθως
αυτό παίρνει τρεις με τέσσερις μήνες ώστε να έρθει κάποιος και να καλύψει
την κενή θέση. Πως το καταφέρατε αυτό δεν ξέρω, και για κάλο ερώτημα με
τι θα ασχοληθείτε.. ή θα κάθεστε να απολαμβάνετε την παρουσία ενός του
αλλού.. Μας κάλεσαν να λάβουμε μέρος σε μια ανασκαφή.. Είναι μια ευκαιρία
να βγούμε και πάλι στην ύπαιθρο. Πάντα είναι ωραίο να βρίσκεις κάτι που
είναι θαμμένο για αιώνες.. Και που είναι η ανασκαφή εάν επιτρέπετε.. Η
ολλανδική αρχαιολογική ακαδημία μας κάλεσε σήμερα.. εκείνοι είναι που
ανέλαβαν να βρουν τους αντικαταστατές, έχουν την δυνατότητα να κινούνται
με γρήγορες ταχύτητες. Και που θα αρχίσετε τις ανασκαφές;.. Δεν μας έχουν
ενημερώσει ακόμα.. Ο θείος τη Ανδρομάχης ήξερε ότι της έλεγα ψέματα.
Ελπίζω τα πράγματα μας να μην έχουν χαθεί.. γιατί δεν ξέρουμε ποιους θα
στείλει ο Αστέριος.. Μην ανησυχείς Μάχη μου πιστεύω ότι θα έχει κάνει σωστή
επιλογή. Μπαίνοντας στο γραφείο είδαμε δύο νέους να είναι στην θέση μας..
Μια γυναικά και ένας άντρας.. Μην ανησυχείτε τα πράγματα σας είναι
μαζεμένα και ταχτοποιημένα μέσα στις κούτες.. Θα αποσταλούν στην οικεία
του κ.Αρηστέιδων .. Θα σας θερμοπαρακαλούμε για όσο καιρό θα λείψουμε με
την Ανδρομάχη από εδώ, να φερθείτε σωστά και αντικειμενικά στους φοιτητές
μας. Μην ανησυχείτε για τίποτα σας έχουμε μελετήσει και τους δυο, πριν
έρθουμε εδώ.. Ο κ.Αυγερινός μας έχει ενημερώσει για το τι πρέπει να κάνουμε
ακριβώς. Μετά τις διαβεβαιώσεις τους αποφασίσαμε να φύγουμε..
βραδιάζοντας αποφασίσαμε να φύγουμε από το σπίτι.. Παράξενα τα όσα
συμβαίνουν Αρηστείδων.. Στον θειο μου γιατί δεν είπες την αλήθεια.. Δεν
ξέρω, συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορώ να τα κατανοήσω γιατί γίνονται..
Δεν είναι υπό τον έλεγχο μου για να ξέρω πως πρέπει να αντιδράσω ακριβώς..
όποτε μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο θα εμπιστεύομαι εσένα και τον Αστέριο..
Μα πως μπορείς να τον εμπιστεύεσαι τόσο εύκολα.. Έχεις δίκιο σε αυτό που
λες, όμως χάρη σε αυτόν αγγίξαμε το όνειρο μας που άλλοι μας στέρησαν..
Ναι άλλα δεν έχει κάτι το παράξενο, δεν μπορείς να το αρνηθείς αυτό. Πάλι
έχεις δίκιο, όμως μας βοηθεί σε όλες μας τις κινήσεις που είναι όλες
μελετημένες.. Μόνο ο χρόνος θα είναι ο τελικός κριτής.
Πράγματι το τοπίο ήταν θόλο. Και αυτό επειδή δεν μπορούσα να ενώσω τα
κομμάτια του πάζλ. Στην αρχή του εγχειρήματος ο θείος της συντρόφου μου
ήταν πολύ θετικός όσων αναφορά την ανασκαφή. Από την στιγμή που όμως
ήρθε σε επαφή μαζί μου ο Αστέριος άλλαξε τελείως η συμπεριφορά του.. Είναι
πιο αινιγματικός, απόμακρος και συν τις άλλης, δεν είχε κανένα λόγο να με
κατηγορήσει στην Ανδρομάχη στο να μην με εμπιστεύεται.. Το κουβάρι θα
ξετυλιχτεί και το τι κρύβεται σίγουρα θα φάνει.. Πάντως με την Ανδρομάχη
αποφασίσαμε να πηγαίνουμε βήμα προς βήμα με όλα. Με τις συναντήσεις μας,
τις μελλοντικές μας συνεντεύξεις , τον ποίον θα εμπιστευόμασταν , διότι
σίγουρα θα έπαιρνε διαστάσεις το όλο θέμα. Όμως έκανα λάθος.. κάνεις δεν
μας ενόχλησε από τον τύπο, ούτε από κάποιο ειδησεογραφικό πρακτορείο,
μου έκανε φοβερή εντύπωση, πως δεν έχει ακουστεί το όλο ζήτημα.. όμως
καλύτερα που ήταν έτσι, κάνεις δεν μας ενοχλούσε και δεν μας αποσπούσε
την προσοχή.. Το τοπίο στην εποχή που φτιάχτηκε πρέπει να ήταν υπέροχο.
Ο Ηρώδης του Αττικού έκανε πάντα πολύ ωραία έργα. Τα ολοκλήρωνε πάντα.
Δεν ξεχνούσε να βάλει και την επιπλέον πινελιά για να μείνει αναλλοίωτο το
όνομα του στις πτυχές της ιστορίας.. πρέπει κάποτε να δέσποζε μια μεγάλη
πυραμίδα ή ένας ναός εδώ.. Ποιός όμως να την κατέστρεψε; Ποιός ήταν
εκείνος που να έδωσε την εντολή; Γιατί οι κάτοικοι της νεότερης Ελλάδος να
μην έχουν την γνώση να αντιληφτούν την μαγεία του τόπου οπού κατοικούν.
Εδώ διαδραματίστηκαν γεγονότα οπού άλλαξαν την ροή της ιστορίας.
Γραφτήκαν ιστορικά έπη για πράξεις ανδραγαθίας . Η ανδρεία και το θάρρος
ήταν εκείνα οπού εμπόδισαν τους βαρβάρους να κατακτήσουν τον τόπο μας.
Και όμως οι κάτοικοι πλέον της Ελλάδος θέλουν να μιμηθούν τους
βαρβάρους.. Δεν έχουν γνώση του όμορφου τόπου τους και της αστείρευτης
ιστορίας του. Μπορεί και να ακουστεί αρκετά κοινότυπο όμως είναι αλήθεια ,
ότι όποια πετρά και αν σηκώσεις κάποια ιστορία θα κρύβεται.. Κάποιος τοπικός
μύθος..
Οι ανασκαφές προχωρούσαν με ικανοποιητικούς ρυθμούς. Το ένστικτο μου,
μου ψιθύριζε ότι σύντομα θα κάνουμε μια ανακάλυψη. Όμως έπρεπε να
μοιραστούμε τον χρόνο και τον χώρο για να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι.
Έτσι κάποιες φόρες, ίσως και να καθόμουν λίγο παραπάνω στον χώρο της
ανασκαφής για να έρθουμε πιο γρήγορα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. έτσι και
σήμερα. Ευτυχώς το φθινόπωρο ήταν ήπιο προς το πάρων.. και μας επέτρεπε
να συνεχίζουμε το έργο μας .. Είχε μόλις βραδιάσει και είχαμε εγκαταστήσει
φωτά τα όποια μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε και με τα την δύση.. Η
Ανδρομάχη με πλησίασε προβληματισμένη.. Μα τι έγινε και έχεις αυτό το
ύφος; Τι συμβαίνει; Ο θείος μου θέλει να έρθει από εδώ και να μας εμποδίσει
να συνεχίσουμε την ανασκαφή.. Δεν νομίζω ότι έχει την δύναμη να μας
εμποδίσει.. Όσο είναι δίπλα μας ο Αστέριος δεν έχουμε πρόβλημα.. Όπως
θυμάσαι μας είπε ότι οι εντολές έρχονται από πολύ πιο ψηλά οπότε ας
πιστέψουμε ότι θα μπορέσουμε να θέσουμε σε εφαρμογή το σχέδιο μας.. Δεν
προλάβαμε να ολοκληρώσουμε της συζήτηση μας και ο θείος της
εμφανίστηκε από το πουθενά.. Να σταματήσετε αμέσως αυτό που κάνετε,
παραβιάζετε όλους τους νομούς, και την δεοντολογία της αρχαιολογικής
ακαδημίας.. Ηρέμησε Νίκο θα στα εξηγήσω όλα.. Δεν θέλω να μου εξηγήσεις
τίποτα Αρηστείδων.. Θα φύγεις από εδώ και δεν θα ξαναενοχλήσεις ποτέ την
ανιψιά μου.. Της είχα πει ότι αυτό που έκανε ήταν λάθος, και εδώ που είστε
μπορείτε να μπείτε και φυλακή.. Θα θα την προστατέψω εκείνη, όμως για
εσένα θα φροντίσω να χάσεις την αδεία σου ως αρχαιολόγος και την θέση σου
στο Πανεπιστήμιο.
Μα καλά θειε πιο είναι το πρόβλημα σου; Μην μου αντιμιλάς, μάζεψε τα
εργαλεία σου και να φύγεις από εδώ.. Από αύριο θα είμαι εγώ υπεύθυνος της
ανασκαφής..
Από αύριο να κάνετε ότι θέλετε Κ.Αποστολόπουλε. Δεν με απασχολεί
καθόλου.. Γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω.. Και ποιος είστε εσείς κύριε
μου.. Να σας συστηθώ.. Αστέριος Αυγερινός, χρηματοδότης και υπεύθυνος
της ανασκαφής. Κ.Αποστολόπουλε, να ξέρετε ότι βρίσκεστε σε ιδιωτικό χώρο.
Το μέρος ανήκει στο ίδρυμα Πολυκαϊδριωτη.. Μα τι λέτε; Είστε παράλογοι..
εδώ είναι…… . Μην συνεχίζεται σας παρακαλώ.. Δεν έχετε την άδεια να
βρίσκεστε εδώ.. Του είπε ο Αστέριος. Είναι αδιανόητα αυτά τα οποίο
ξεστομίζεις όποιος και αν νομίζεις ότι είσαι.. Είχα μείνει άναυδος με την
συμπεριφορά του θείου της.. Όμως αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμα πιο
παράξενο.. ήρθαν δυο άντρες που άνηκαν στην προσωπική φρουρά του
Αστεριού και συνόδεψαν τον θείο της έξω.. Κλείδωσαν και την πύλη.. Έτσι
μόνο εγώ, Η Ανδρομάχη και ο Αστέριος στον χώρο.. μην ανησυχείς για τον
θείο σου Ανδρομάχη, δεν πρόκειται να τον πειράξουν.. άπλα δεν πρόκειται να
μπορέσει να εισέρθει στον χώρο, μόνο οι τρεις μας θα είμαστε. Ας
συνεχίσουμε την ανασκαφή μας.. Αρηστείδων που βρίσκεσαι τώρα.. Ήμουν
λίγο καχύποπτος.. και δεν του απάντησα.. Άκου Αρηστείδων θα στα εξηγήσω
όλα σύντομα.. όχι όμως τώρα.. όπως σου έχω πει ο χρόνος είναι πολύ
σημαντικός τώρα. Πρέπει να κινηθούμε στο πλαίσιο που έχουμε τώρα. Λοιπόν
λίγο πριν έρθετε εδώ συνάντησα εδώ ένα σημείο που οπού μπορεί να υπάρχει
κάτι.. ίσως να υπάρχει κάτι από κάτω.. πλησίασε ο Αστέριος και μου πηρέ την
σκούπα κάτω από τα χέρια μου.. Χτύπησε με δύναμη πάνω οπού πατούσαμε..
Ήταν κούφιο από κάτω. . Έτσι άφησε από τα χέρια του την σκούπα και πηρέ
έναν γκασμά και έσπασε το ξύλινο δάπεδο.. Δεν το πίστευα βρήκαμε μια
κατακόμβη. Μα καλά που ήξερες ότι βρισκόταν εκεί κάτω.. Η Ανδρομάχη
κατέβηκε πρώτη. Κάποιες φόρες έδειχνε πιο τολμηρή από έμενα..
Μεγαλώνοντας είχα μάθει να είμαι πιο επιφυλακτικός με καταστάσεις και
ανθρώπους.. Κατεβαίνοντας βρήκα έναν δαυλό. Τον άναψα.. Ακολουθήσαμε
τον Αστέριο που προχωρούσε. Μα καλά που ξέρεις που πηγαίνουμε; Είναι λες
γνωρίζεις το σημείο. Άσε τις ερωτήσεις Αρηστείδων.. Η υπόγεια στοά κατέληγε
σε μια μεγάλη αίθουσα. Το θέαμα ήταν απίστευτο.. είχαμε βρει μια
σαρκοφάγο.. Ήταν της Ίσιδας.. Όμως αυτό ανατρέπει όλη την ιστορία.. Η
Ίσης ήταν μια θεότητα. Τώρα τι θα κάνουμε που την βρήκαμε. Είναι η
ανακάλυψη του αιώνα.. Πρέπει να την πάμε στο εργαστήριο, οπού υπάρχουν
οι κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσουμε να ανοίξουμε την σαρκοφάγο..
Είμαι κατενθουσιασμένη. Όλες μας οι προσπάθειες επέφεραν ένα πολύ
σημαντικό αποτέλεσμα.. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ακόμα δεν είδατε
τίποτα.. είπε χαριτολογώντας.. πλησίαζε την σαρκοφάγο για να την ανοίξει..
μα τι κάνεις.. δεν πρέπει.. ηρέμησε Ανδρομάχη.. άνοιξε την σαρκοφάγο.
Έμεινα έκπληκτος από το θέαμα.. Ήταν άδεια.. Μα καλά κάναμε τόσο κόπο για
μια κενή σαρκοφάγο.. Δεν είμαστε καλά.. Τι πάπυρος είναι αυτός; Τον σήκωσε
ο Αστέριος.. Μπράβο Ανδρομάχη και Αρηστείδων.. Τι μπράβο έναν πάπυρο
βρήκαμε, σίγουρα θα έχει κάποια αξία.. άλλα όχι όσο εάν βρίσκαμε κάποια
μούμια.. Ο Αστέριος άρχισε να διαβάζει τον πάπυρο.. Ήταν μια δέηση προς
τον Δία και τον Χρόνο.. Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του, κάτι το
ακατανόητο συνέβη. Γέμισε φως της ημέρας.. δεν μπορούσα να καταλάβω..
Από που μπαίνει όλο αυτό το φως.. Ακολουθείστε με.. Φτάνοντας στα σκαλιά
της στοάς.. βρήκαμε έναν μοχλό.. Τον τράβηξε, από πάνω μας άνοιξε ένα
μικρό σκέπαστρο.. Ανεβαίνοντας ήμασταν σε έναν αρχαίο ναό.. Δεν
μπορούσα να το κατανοήσω . Δίπλα από τον βωμό από όπου είχαμε ανέβει
υπήρχε ένα άγαλμα του Δευκαλίωνα. Μα τι έγινε που βρισκόμαστε; Η
Ανδρομάχη ήταν θαμπωμένη. Δεν μιλούσε.. Δεν υπήρχε στα πρακτικά μας
αναφορά για κάποιο ναό του γενάρχη.. ούτε ποτέ αναφέρθηκε σε αυτό ο
Παυσανίας.. Και όμως ήταν εκεί.. και όλο αυτό που ζούσαμε δεν μπορούσε να
είναι όνειρο. .Κόσμος πολύς γύρω.. Το θέαμα είναι εκθαμβωτικό.. Πραγματικά
ακατανόητο.. Υπάρχει μια έντονη ενέργεια στην ατμόσφαιρα.. ξάφνου κάποιος
τρεχάμενος φώναζε νενικήκαμεν νενικήκαμεν.
Περιπλανηθήκαμε στον περιβάλλοντα χώρο.. Πιο πέρα υπήρχε ένας ναός της
Άρτεμης., Πως θα μπορούσε να είμαστε εδώ.. Για μια στιγμή νόμιζα ότι
κοιμόμουν , ότι ήμουν σε όνειρο.. περίμενα να ξυπνήσω. Όμως για πρώτη
φορά η καθημερινότητα ξεπέρασε τον κόσμο του Μορφέα. Πως σας φαίνεται
ο χωρόχρονος του αρχαίου κόσμου; Ξέρω ότι σας φαίνεται δύσκολο να το
κατανοήσετε,, άλλα είναι αληθινό.. Αν και ανατρέπει τα όσα ξέρω και πιστεύω,
ξεπερνά όλες μου τις προσδοκίες.. Μα καλά πως ήξερες τι θα έπρεπε να
κάνουμε Αστέριε; Όλα θα τα ανακαλύψουμε στην πορεία αγαπητοί μου φίλοι.
Μαζί θα έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε άλλα και να αλλάξουμε την
πορεία της ιστορίας προς το καλύτερο. Τι εννοείς Αστέριε, τι θα κάνουμε; Θα
προσπαθήσουμε να σώσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς που πάντα είτε
θέλουν να κλέψουν τα μεγαλεία τα όποια έχει, είτε θέλουν να την
καταστρέψουν.. επειδή δεν μπορούν να την καταλάβουν και τι θα γίνουμε οι
φύλακες του έθνους ; Πρέπει να βρούμε την ιδανική Ελλάδα. . Αυτός είναι ο
σκοπός μας.. Είναι πολύ επικίνδυνο.. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί
Αστέριε.. Άκουσε με, πολλά μπορούν να συμβούν όμως πρέπει να βρούμε την
ιδανική στιγμή του έθνους Αρηστείδων.. Το έθνος μπορεί και υπάρχει χωρίς
εμάς.. Ναι μπορεί να έχεις δίκιο σε αυτό.. που μου λες.. Αλλά η ύπαρξη αυτού
του πάπυρου αλλάζει τα πάντα.. Τον συνέγραψε ο ίδιος ο γενάρχης.. όποτε
οφείλουμε να αψηφήσουμε την λογική , και να εξακολουθήσουμε το
συναίσθημα.. Η αγάπη μας προς το έθνος το επιβάλει.. όποτε πρέπει να
αρχίσουμε να σκεφτόμαστε που πρέπει να πάμε από εδώ και στο εξής..
Κεφάλαιο 3
Ήμουν ακόμα διστακτικός όσων αναφορά το όλο εγχείρημα. Τα πάντα θα
άλλαζαν, οικογένειες, το μέλλον το δικό μας. Τα ηθικά διλήμματα ήταν πολλά..
Ποιος θα μας εμπόδιζε να περνάμε την εξουσία. Όχι ότι υπήρχε περίπτωση να
πράξουμε κατά αυτόν τον τρόπο. Όμως ίσως να περνούσε σαν σκέψη. Το
βάρος που έπεφτε στους ώμους μας, από την ρητή Εντολή από τον γενάρχη
δεν μπορούσε να αγνοηθεί από κανέναν, όποτε μας άφηνε υπόχρεους να
προστατέψει με την ζωή του Την Ελλάς. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας στον
χωροχρόνο. Μου έδωσε την εντολή ο Αστέριος να διαλέξω ένα μέρος της
ιστορίας μας.. Έτσι οι σκέψεις μας μετέφεραν στο 480 .π.Χ κάπου κοντά στις
Θερμοπύλες.. κάπου κοντά σε έναν αρχαίο ναό που δεν ήταν ολοκληρωμένος.
Δεν ακούγονταν κάτι. Όμως βλέπαμε λίγο καπνό να έρχεται από κοντινή
απόσταση.. Πλησιάσαμε κοντά σιγά σιγά. Ακούσαμε να έρχονται προς το
μέρος μας κάποιοι.. Ξάφνου μια λόγχη ακούμπησε τον λαιμό μου. Αυτός που
την κρατούσε μου είπε….. Έχετε μηδίσει, μήτε είστε εδώ για να μας
κατασκοπεύεστε.. Θέλουμε να βοηθήσουμε το έθνος απάντησε ο Αστέριος.
Για πιο έθνος μιλάτε, μόνο ο Λεωνίδας έρχεται εδώ με του επίλεκτους του..
Αυτοί οι ολίγοι θα αντιμετωπίσουν τους μύριους του Ξέρξη.. δεν έμαθε το
μάθημα του στον Μαραθώνα, θέλει και αυτός να ξεφτιλιστεί σαν τον Δαρείο..
Ξέσπασε γέλωτας ανάμεσα στους Στρατιώτες. Καθίστε μαζί μας παιδία του
Δευκαλίων. Θα μοιραστούμε μαζί σας αυτά τα ολίγα που έχουμε.. Αναμένουμε
σε λίγο να φτάσει και ο βασιλιάς των Λακεδαιμονίων..
Ήταν σχεδόν σούρουπο όταν φτάσαμε. Όμως ο στρατός του Σπαρτιάτη
βασιλιά κατευθύνονταν.. Ακούγονταν από μακριά ο βηματισμός τους.. Δεν
τους ένοιαζε ότι πλησίαζε η νύχτα. Όσο πλησίαζαν, η αδρεναλίνη τους
γίνονταν όλο και πιο έντονη.. οι ανιχνευτές που μας αποδέχτηκαν, στο
άκουσμα του στρατού, άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους για μια μάχη στην
Μεσσηνία με κάποιους Αχαιούς, εξέφραζαν την μανία τους και την αγάπη τους
για να προστατέψουν τα εδάφη της πατρίδος.. Τώρα η μάχη θα ήταν ακόμα
πιο σφοδρή.. Οι βάρβαροι δεν θα μπορούσαν να μας αντισταθούν.. Ο στρατός
των απογόνων των Ηρακλειδών είναι ο πιο ισχυρός σε όλη την οικούμενη.
Εμείς θα μείνουμε για πάντα στην ιστορία ως εκείνοι που έπεσαν στην μάχη..
Θα μείνουμε στις συνειδήσεις των απογόνων μας.. Για πάντα εμάς θα ξέρουν
ότι πεθάναμε εδώ. Θα ποτίσουμε το χώμα με το αίμα μας, το ιερό χώμα των
προγονών μας.. όλοι θα μας θυμούνται και θα μας τιμούν .. Σκεφτόμουν ότι
αποκλείετε να ένας απλός στρατιώτης να διακατέχονταν από τόσο παθός για
την πατρίδα του άλλα και για την εξέλιξη της μάχης. Να σε ρωτήσω
Λακεδαιμόνιε πως λέγεσαι.. Λεωνίδας είναι το όνομα μου.. Ο βασιλιάς είσαι;
Είπε γεμάτος έκπληξη ο Αστέριος. Εδώ είμαι ένας απλός στρατιώτης. Μα
βασιλία εσύ θα δεν έπρεπε να οδηγείς το στρατό σου στην μάχη; Έπρεπε
εγώ ο ίδιος να δω τι μας περιμένει.. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν άλλον να
ηγηθεί.. ούτος η άλλως εγώ πρέπει να τα δω με τα δικά μου τα μάτια. Ο
βασιλιάς πρέπει να εμπνέει , την πόλη του. Πρώτος να είναι στην μάχη,
πρώτος σε όλα.. Ήταν σαν των βασιλία των Μυρμιδόνων, όπως και ο
Αλέξανδρος.. Ήμασταν πάντα ένας υπερβατικός λαός.. πρέπει πάντα να
ξεπερνάμε την μετριότητα που αντιπροσωπεύει την εποχή μας.. Η κάποτε
στην εποχή που ανήκαμε.. πλέον ανήκουμε στον χρόνο. Ανδρομάχη ήταν
παρούσα, αλλά τώρα θα έπρεπε να την προστατέψουμε.. Η ιδία έλεγε ότι
ήθελε να είναι παρούσα στην μάχη .. Πρέπει να είναι Σπαρτιάτισσα για να
θέλει να είναι παρούσα στην μάχη.. Οι βάρβαροι δεν δείχνουν έλεος ,
σφάζουν γυναικόπαιδα.. Μπορείτε να μας φανείτε χρήσιμοι; Κάπως θα σας
βοηθήσουμε. Απλά πρέπει να μείνουμε πίσω από εσάς, δεν έχουμε εμπλακεί
ξανά σε μάχη . Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. θα σας προστατέψω..
Λίγο πριν χαραυγή έφτασαν οι επίλεκτοι. Αμέσως έστησαν σκηνές και
ξεκίνησαν τις περιπολίες. Ήταν πάντα σε ετοιμότητα, σε περίπτωση που
κάποιος επιχειρούσε να παρεισφρήσει. Τα νέα ταξίδευσαν γρήγορα στρατός
των μυριάδων θα έφτανε την επομένη μέρα..
Ο βασιλιάς συγκέντρωσε τους συνοδοιπόρους προς τον Άδη και τους
εξηγούσε τις τακτικές που θα ακολουθούσαν και τον τρόπο που θα στήνονταν
στην μάχη. Αυτό που έχριζε κύριας σημασίας ήταν η φύλαξη του μονοπατιού,
που οδηγούσε στην Ανοπαία Άτροπος που είχαν στρατοπεδεύσει.. Από εκεί
οπού χάθηκε η μάχη.. Το βραδύ πριν την μάχη κάποιοι έπλεναν και χτένιζαν
τα μαλλιά τους, κάποιοι από τους Θεσπιείς μιλούσαν με τους απογόνους του
Μενελάου, άλλοι πάλι έκαναν κάποιες στρατιωτικές ασκήσεις για την επομένη
μέρα. Η Ανδρομάχη δεν ήθελε να μένει άλλο κρυμμένη και προτίμησε να
έρθει πάρα να είναι μόνη της.. Υπήρξε μια μικρή αναστάτωση με την
παρουσία της εκεί, όμως ο Λεωνίδας είχε ξεκαθαρίσει ότι είμαστε
φιλοξενούμενοι του.. Ήταν ύβρις εάν παράβαινες τους άγραφους νομούς
ειδικά του Ξένιου.. Κάποιος από τον όρχο των Θεσπιών, άρχισε να φωνάζει και
να προκαλεί σαματά.. τι κάνουν εδώ οι ξένοι , μήτε είναι βάρβαροι, μήτε
έχουν μηδίσει.. Ηρέμησε Θεσπιέ, μην υβρίζεις. Σώπασε Σπαρτιάτη! Οι
Σπαρτιάτες δεν δέχονταν προσβολές από κατώτερους.. Τα αίματα παραλίγο να
οξυνθούν. Ευτυχώς όμως επικρατήσαν οι ψυχραιμότεροι.. Ο Αστέριος πέρασε
αρκετό χρόνο με τον Λεωνίδα.. Ο βασιλιάς του εξιστορούσε την ιστορία της
Σπαρτής και των προγονών του. Και ο ρόλος του Λυκούργου και τον σεβασμό
που του ειχαν.. Καθήμενοι πλησίον της φωτιάς αποκοιμηθήκαμε.. Λίγες ώρες
αργότερα ένιωσα μια παρουσία να πλησιάζει έμενα και την Μάχη.. Είδα ότι
κοντά μου βρίσκονταν ο Αντίνοος, ο Σπαρτιάτης που μας είχε υπερασπιστεί
νωρίτερα. Μου έγνεψε να μην κουνηθώ.. τα δευτερόλεπτα κύλησαν σαν
να'ταν ώρες.. η καρδία μου χτυπούσε δυνατά.. Ήταν πρωτόγνωρα όλα αυτά
που ζούσα.. Ξάφνου πετάχτηκε κάτω από τον χιτώνα του, ο φίλος
Σπαρτιάτης, και η λόγχη του διαπέρασε την ύποπτη παρουσία που έρχονταν
απειλητικά.. Ήταν ο Θεσπιευς που μας ενοχλούσε νωρίτερα.. Όλοι γύρω
αναστατωθήκαν, όπως και εμείς.. πρώτη φορά βλέπαμε να σκοτώνουν
κάποιον μπροστά μας.. Ξεψύχησε γρήγορα, δεν πρόλαβε να αρθρώσει λέξη.
Αντίγονε γιατί τον σκότωσες; Όποιος ενοχλεί και δεν ακολουθεί τους κανόνες
, είναι επικίνδυνος στην μάχη.. Δεν υπάρχει χώρος για αδύναμους εδώ.. Για
αυτό Αρηστείδων έχε κοντά σου αυτό το ξίφος.. Άκουσε με! Θέσιε πως
λέγεται αυτός που τώρα διασχίζει τον Αχέροντα; Εφιάλτης λέγεται
Αρηστείδων..
Ο θάνατος του άλλαξε την πορεία της ιστορίας, άλλαξε την πορεία της μάχης,
τώρα πηρέ άλλη τροπή. ..Έπρεπε να βρω τον Αστέριο.. Ήταν σαν να άκουσε
την σκέψη μου, σύντομα φάνηκε.. Πιστεύω Αρηστείδων ότι η παρουσία μας
εδώ έφτασε στο τέλος της.. Πάμε να δούμε πως είναι η πατρίδα.. Όχι, όχι,
αφού είμαστε εδώ πρέπει να δούμε την πρώτη μέρα της μάχης. Όπως και
έγινε
Τα τύμπανα έκρουσαν με την αυγή.. Ρυθμικά πορεύτηκαν προς την μάχη.
Σίγουροι ότι θα δείπνιζαν στον Ήδη.. Έκαναν λάθος.. Ο Χάροντας μάταια θα
τους περίμενε.. Ο Πέρσης βασιλιάς έστειλε τους ανίκητους, τους επίλεκτους
στρατιώτες του. Από την ιστορία είχαμε μάθει ότι ο αριθμός έμεινε πάντα
ίδιος. Όποιος και να σκοτώνονταν κάποιος άλλος έπαιρνε την θέση του. Μαζί
του ήταν και κάποιοι έφιπποι.. Δεν περίμεναν, οι σάλπιγγες ήχησαν.. τα
τύμπανα έδιναν ρυθμό στην μάχη.. Ήταν σίγουροι ότι θα χόρευαν ταγκό με
τον θάνατο.. Οι Μιδείς και οι επίλεκτοι έπεφταν κάτω σαν τις μύγες.. και
έμεναν εκεί.. Χαμένοι πολλοί από τους εχθρούς, κάνεις όμως από τους
πολεμιστές τους Λυκούργου. Δεν το περίμενα αυτό, σε κάποιες από τις
αναφορές του Παυσανία είχε γραφτεί ότι την πρώτη μέρα της μάχης δεν είχε
πέσει κανένας από τους τριακόσιους.. Σαφώς και όλοι τον θεώρησαν λίγο
υπερβολικό.. Όμως ήταν η απολυτή και μοναδική αλήθεια.. Το απόγευμα έγινε
κάποια ανακωχή, ώστε κάθε πλευρά να περισυλλέξει τα θύματα της.. που εδώ
μόνον Πέρσες.. Μέσω από κάποιον πληροφοριοδότη των Ελλήνων , μόλις ο
Ξέρξης έμαθε ότι κάνεις από τους Έλληνες δεν είχε αφήσει την ψυχή στο
πεδίο της μάχης, έγινε έξαλλος.. Έδωσε εντολή να διπλασιαστεί ο αριθμός
αυτών που θα επιτίθονταν.. Την επομένη χαραυγή αποφασίσαμε ότι έπρεπε
να γυρίσουμε στην εποχή μας..
Φτάσαμε στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε.. Ήμουν πολύ περίεργος για το πώς
θα είχε εξελιχτεί η εποχή μας.. Περπατούσαμε και παντού υπήρχαν ένστολοι..
φαινόταν σαν να είχαμε μεταφερθεί σε κάποια εποχή της Σπαρτής. Αστέριε
που βρισκόμαστε; Στην Αθήνα.. Όμως από΄τι φάνηκε, η παρουσία μας στην
μάχη των Θερμοπυλών , έδωσε λάθος τροπή στα πράγματα.. Παρατηρώ και
νιώθω ότι δεν έχει έρθει και μεγάλη πρόοδο στην εποχή μας.. Μας πλησίασε
ένας ένστολος.. Ποιοι είστε εσείς και που πηγαίνετε;.. Πες μου είσαι
Λακεδαίμων , ή Αθηναίος; Μην το ξαναπείς αυτό. Κανονικά πρέπει να σας
συλλάβω. Μα γιατί δεν πράξαμε κόποι αδίκημα.. Σε όλη την Λακεδαίμονα δεν
επιτρέπετε να ξεστομίσεις αυτήν την λέξη.. Από την Ιώνια και την Βύζα έως
και την Σπαρτή.. κάνεις δεν το λέει.. φύγετε τώρα από μπροστά μου, μην σας
βάλω στο πειθαρχείο για τρεις μέρες.. Καλύτερα να μηδίσετε, να μην σας
ξαναδώ κοντά μου.. Όντως προχωρήσαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Κοντά στο παλιό τύμβο του Μαραθώνα , υπήρχε ένα άγαλμα του Λεωνίδα..
είχε ένα χάρτη, που έδειχνε την έκταση της Λακεδαίμωνας.. Όλη η επικράτεια
της Μ.Ασίας, της Πόλης και ο Ελλαδικός χώρος. Γύρω ήταν η Σκυθικά και
Μηδωνία.. Τεχνολογικά δεν είχαν προχωρήσει.. Προφανώς ο απόλυτος
έλεγχος του τόπου ήταν επηρεασμένος από την λιτή και αυταρχική ζωή των
Σπαρτιατών.. Ήμουν έκπληκτος που είχαν καταφέρει να επικρατήσουν τόσα
χιλιάδες χρόνια οι Σπαρτιάτες.. Πουθενά δεν υπήρχε η αναφορά στη Ελλάδα..
Δεν μου αρέσει η εξέλιξη των πραγμάτων Αρηστείδων!!! Μα δεν είναι και τόσο
άσχημα.. Υπάρχει ασφάλεια, δεν κυκλοφορούν όλες οι φυλές στην πατρίδα
μας, προπάντων υπάρχει συνοχή και ακολουθία, σε σύγκριση του με την
ελευθερία του χάους που υφίσταται από την εποχή που ερχόμαστε εμείς.. Μα
τι είναι αυτά που λες αγάπη μου.. δεν είχες ποτέ συντηρητικές απόψεις.. Το
ξέρω , αλλά βλέποντας την αλλαγή, ίσως και να είναι για το καλύτερο, έτσι
που εξελιχτήκαν τα πράγματα.
Όχι, όχι!!! Δεν υπάρχει Ελλάδα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω.. και να
αποτρέψουμε την επικράτηση των Σπαρτιατών.. Πώς θα γίνει αυτό Αστέριε..
Δεν θα σου απαντήσω Ανδρομάχη, διότι δεν θα σου αρέσει αυτό που θα
ακούσεις..
Έβγαλε τον πάπυρο ο Αστέριος και μεταφερθήκαμε και πάλι στον τόπο της
μάχης! Είχα τις ενστάσεις μου. Δεν ήταν και πολύ άσχημα τα πράγματα.. η
Σπαρτή πλέον ως έθνος είχε καταφέρει να επιβληθεί ως η ισχυρότερη δύναμη
του γεωγραφικού χώρου. Αυτό δεν ήταν και τόσο κακό. Το έθνος ήταν
ασφαλές..
Το σούρουπο της δεύτερης μέρας της μάχης, το ηθικό των στρατιωτών ήταν
υψηλό.. Όλοι επευφημούσαν τις γενναίες πράξεις του βασιλιά. Ήταν
ατρόμητος.. Καθόμασταν και εμείς ανάμεσα με τους Σπαρτιάτες.. είχαν
φοβηθεί από την ξαφνική μας εξαφάνιση.. νόμιζαν ότι μας είχαν σκοτώσει οι
Πέρσες.. Όχι, όχι είμαστε μια χαρά.. Απλά είχαμε κρυφτεί, η Ανδρομάχη είχε
πάθει κάποια αναφυλαξία, και έπρεπε να μείνουμε μακριά.. Ο Αστέριος που
βρίσκεται; Όντως αυτό αναρωτήθηκα και εγώ έλειπε αρκετή ώρα.. έτσι
κάτσαμε με τον σύντροφο Αντιγόνο και την Ανδρομάχη μιλώντας για τα
τεκταινόμενα της μάχης.. Ο Αστέριος δεν είχε φανεί για αρκετή ώρα.. άρχιζα
να ανησυχώ, μήπως και τον είχαν πιάσει Πέρσες.. όμως οι σκέψεις μου
αναταραχτήκαν από τις φωνές του όχλου.. Γρήγορα κατευθυνθήκαμε προς τα
εκεί.. Ο βασιλιάς ήταν νεκρός από βέλος.. Τότε εμφανίστηκε και ο Αστέριος..
Γρήγορα ακολουθείσθε με.. Μα τι έγινε πες μας που ήσουν τόσην ώρα; Πάμε,
πάμε! Μα που θα πάμε; Ρωτούσε γεμάτη απορία η Ανδρομάχη, όλα
εξελιχτήκαν τόσο γρήγορα, που δε πρόλαβα να ξεστομίσω μια κουβέντα..
Περνώντας από το σημείο από κείτονταν το νεκρό σώμα του Λεωνίδα
ανατρίχιασα.. το φονικό βέλος τον είχε διαπεράσει..
Έβγαλε τον πάπυρο και προσφώνησε την δέηση. Μα καλά τι έγινε πες μου..
Γιατί πέθανε ο βασιλιάς; Για να ζήσουμε εμείς και οι γενιές ελεύθερες.. Μα
είναι δυνατόν να μου το λες αυτό.. Εσύ τον σκότωσες; Όχι βεβαία, βρήκα
έναν Έλληνα που είχε μηδίσει.. ήταν ο κατάλληλος τοξότης! Το βέλος του
θανάτου, έσωσε την Ελλάδα. Αν και είχαμε γυρίσει σώοι στο σπίτι μας, για
πολλές μέρες που ακλούθησαν δεν μπορούσα να το κατανοήσω, πως
μπόρεσε να είναι ο ηθικός αυτουργός ο Αστέριος! Μα προδώσαμε τον
Λεωνίδα! Χειρότεροι από τον Εφιάλτη.. Πρέπει να τα συνηθίσετε αυτά τα
οξύμωρα θα συμβαίνουν στο ταξίδι μας για την ιδανική πολιτεία μας. Ίσως
και να συμβούν και χειρότερα.. Το δικό μας σήμερα, δεν είχε πάρει κάποια
ιδιαίτερη στροφή.. Ανατρέψαμε το καθεστώς που είχε επιβληθεί διάμεσου του
ξίφους.. Όμως η συνείδηση μου δεν μπορούσε να καταλαγιάσει.. Σώσαμε τον
βασιλιά, για να τον σκοτώσουμε εμείς.. Για να σώσουμε την πατρίδα. Μια
ακόμα Ελληνική τραγωδία!!!!!!
Κεφάλαιο 4
Η αλήθεια πλέον έχει αλλάξει μορφή.. Φτάσαμε στα λόγια του Αριστοτέλη.
Όλα είναι υποκειμενικά. Οι μεταβλητές έχουν αλλάξει. Δεν θεώρησα ότι τα
πράγματα θα μπορούσαν τα πράγμα και τα γεγονότα να έχουν όπως πριν. Η
πρόκληση είναι μεγάλη που συναντάμε μπροστά μας. Τι είναι εκείνο που θα
μας κάνει, να αντισταθούμε, από το να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας..
Αστέριε πως θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε το προηγούμενο μονοπάτι της
ζωής μας; Είναι δυνατόν να γυρίσουμε σε αυτό που είχαμε πριν; Αρηστείδων
πρέπει να ξέρεις ότι ανήκουμε στον χρόνο. Πατρίδα μας η κάθε στιγμή.. Ναι
σε όλα αυτά που ανέφερες έχεις δίκιο, όμως θέλω να σου εκμυστηρευτώ
κάτι.. Ίσως να είμαι αρκετά επιφυλακτικός, όμως ποιοι είμαστε εμείς να
χειριζόμαστε την ιστορία κατά αυτόν τον τρόπο την ροή των γεγονότων.. Πως
είναι δυνατόν αυτό; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα; Η σκέψη και μόνο ότι
καταφέραμε να αποτρέψουμε , η να προδικάσουμε τα επερχόμενα, ξεπερνά
την κάθε μου σκέψη.. ξέρω ότι πλέον δεν μπορώ να κάνω πίσω, όμως άσε με
να έχω τις επιφυλάξεις μου για τα όσα πρόκειται να διαδραματιστούν.. Θα
δεις Αρηστείδων ότι όλα θα κυλήσουν καλώς. Μην βιάζεσαι να προδικάσεις
τίποτα. Έχε τον νου σου ανοιχτό. Ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να βρούμε
μπροστά μας. Αποδέξου αυτό και πορεύσου μαζί μας. Απερξατοποιήσου από
την κλειστή δωρική σκέψη.. Τώρα προς τα πού θα ταξιδέψουμε.;. Προς τα
που θα ήταν μυστήριο.. Ο Αστέριος ήθελε να αποφορτιστούμε ψυχολογικά
από το ταξίδι.. Όπως και να έχει η πραγματικότητα μας πλέον είναι άλλη.. η
φύση μας ήταν άλλη! Μόνο και μόνο εάν αναλογιστούμε ότι παραβρεθήκαμε
στην μάχη των Θερμοπυλών.. και σταθήκαμε μάρτυρες σε όλα όσα
διαδραματίστηκαν, δεν θα το φαντάζονταν ούτε και ο πιο φαντασιόπληκτος
συγγραφέας.. Η Ανδρομάχη ήταν πιο ενθουσιώδης από μένα.. Αρηστείδων θα
έπρεπε να είσαι πιο θετικός με όλα αυτά που έχουμε ζήσει μέχρι στιγμής..και
ποτέ μας να μην κάνουμε άλλο ταξίδι, φανταστούμε τι έχουμε δει. Ίσως
κάνεις άλλος , στην πορεία της ιστορίας μας ποτέ άλλοτε να μην είχε την ιδία
ευκαιρία.. τίποτα από'σα έχουμε ζήσει αγάπη μου δεν μπορεί συγκριθεί με την
μάχη στις Πύλες.. Συμφωνώ με όσα λες Μάχη μου, αλλά δεν σε ζυγώνουν οι
ερινύες που από εντολή δίκια μας πέθανε ο Λεωνίδας. Ίσως και να έχεις
κάποιο δίκιο σε αυτό που λες, αλλά θαρρώ ότι πράξαμε το πράξαμε για έναν
ανώτερο σκοπό. Έτσι δεν είναι αγάπη μου; Τα λόγια της ήταν κόρδωμα.
Αποκοιμήθηκα με την σιγουριά που έδινε η παρουσία της.
Νωρίς το επόμενο πρωί, μας ξύπνησε ο Αστέριος
Ίσα ίσα που είχε ξημερώσει! Έπρεπε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας! Βάλαμε
πλώρη και πάλι για τον Μαραθώνα από'που όλα ξεκίνησαν..
Έτσι με απόφαση του Αστεριού, καταλήξαμε σε μικρή απόσταση από τον
ιερό βράχο. Πραγματικά ήταν αξιοσημείωτο το θέαμα! Ως ιστορικός
αρχαιολόγος, πάντα είχα μια έλξη προς το κέντρο του πολιτισμού μας!
Βρήκαμε μια θύρα ανοιχτή και μπήκαμε σε ένα μικρό οίκημα. Αλλάξαμε τις
περιβολές μας, ώστε να μην είμαστε πόλος έλξης για τους ντόπιους πατριώτες
μας! Από μακριά η θέαση του ναού του Ήφαιστου, δεν μπορούσε να
σχηματιστεί με λέξεις.. αλλά ούτε και τα ταπεινά μου μάτια δεν μπορούσαν να
αντιληφτούν το μέγεθος όλων των έργων που πνευματικών και υλικών
δημιουργιών που συνέβαιναν.. Μπαίνοντας στη αγορά, συναντούσες κάποιους
πλανόδιους που πουλούσαν τα έργα τους.. κάποια από αυτά μας περίμεναν για
χιλιάδες χρόνια να τα βρούμε. Σε κάθε γωνία σχεδόν, κάποιος θα
δημιουργούσε κάτι..Ήταν ασύλληπτο. Βρήκαμε μια πύλη ανοιχτή και μπήκαμε
μέσα σε ένα οίκημα. Αλλάξαμε τις περιβολές μας ώστε να μην έχουμε καμία
διάφορα από τους ντόπιους προγονούς μας. Από μακριά είδαμε τον ναό του
Ήφαιστου.. Το θέαμα που υπήρχε γύρω μας δεν μπορούσα να το περιγράψω
με λέξεις .Ούτε όμως και τα ταπεινά μου μάτια μπορούσαν να αντιληφθούν το
μέγεθος όλων αυτών των μνημών της ανθρωπότητας.. Συνεχίσαμε προς την
αγορά , την κάρδια από΄που εκπορεύτηκαν όλες οι μεγάλες ιδέες .. Γύρω στην
αγορά συναντούσες κάποιους πλανόδιους της εποχής που προωθούσαν τα
έργα τους. Σχεδόν σε κάθε γωνιά κάποιος δημιουργούσε και κατι..Ηταν
ασύλληπτο το μέγεθος της δημιουργίας..Πιο κάτω όλο και κάποιο πηγαδάκι θα
υπήρχε.. κάποιο θέμα θα ανέλυαν.
Μικρά κομμάτια της κοινωνίας των αρίστων ήταν παρευρισκόμενοι εκεί. Οι
απόψεις του Περικλεούς. Άλλοι θα τον εγκωμίαζαν , άλλοι πάλι έλεγαν ότι η
Πόλης είναι καταδικασμένη να πέσει στα χεριά των Λακεδαιμονίων... «και η
γης πως θα φαίνεται από ψηλά Αριστοφάνη εσύ που όλα τα χλευάζεις ! Δεν
ξέρω δάσκαλε πως θα ήταν.! Στρογγυλή όπως η Σελήνη ,όπως και ο ήλιος..
Όλα τα ουράνια σώματα έχουν σφαιρική μορφή.. Δεν μπορείτε να το
κατανοήσετε , πόσο δύσκολο μπορεί να είναι.; Τον κοίταζαν σαν μην τον
καταλάβαιναν τον Σωκράτη. Συνέχισε λέγοντας…. Ο άντρες Αθηναίοι, ακόμα
αδαείς παραμένετε σαν και εμένα.. Τα λόγια του διδασκάλου Σωκράτη πάντα
σοφά ήταν. ‘Ήθελα να παραμείνω να ακούσω τα σοφά του λόγια άλλα ο
σκοπός μας ήταν άλλος. Περνώντας δίπλα από εκεί που μιλούσε γύρισε και
μας κοίταξε.. Με μια οικειότητα λες και γνώριζε ποιοι ήμασταν.. άλλα αυτό
ήταν απίθανο. Τι θα μπορούσε να ξέρει. Καθώς πλησιάζαμε προς την
Ακρόπολη κάποιος έτρεχε προς το μέρος μας φωνάζοντας .Σωκράτες ,
Σωκράτες σε ζητεί ο Αλκιβιάδης. Μόνο από το άκουσμα του ονόματος
κατάλαβα ότι έπρεπε πάση θυσία να τον συναντήσω. Από τα ταξίδια που
έχουμε κάνει και από αυτά που ενδέχεται να υπάρξουν στο μέλλον , πιστεύω
ότι δεν πρόκειται ποτέ άλλοτε να γνωρίσω μια τέτοια ύπαρξη. Ο Δάσκαλος
είναι η φιλοσοφική λίθος για όλη την πανταχού νόηση.. θα έψαχνα την
ευκαιρία να βρεθώ κοντά του έστω και για μια στιγμή. Ήταν η ευκαιρία την
ζωής μου. Συμφωνήσαμε ότι θα έπρεπε να πορευτούμε προς την Ακρόπολη..
Είναι η ιδανικότερη ευκαιρία για οποιονδήποτε αρχαιολόγο, η ιστορικό για να
δει από κοντά αυτό το αριστούργημα της τέχνης.. Πλησιάζοντας τον ιερό
βράχο, ήταν μαζεμένος ένας μεγάλος όχλος.. Παράξενο ξεφώνισε ο Αστέριος..
Γιατί τον ρώτησα.. Απ’ότι γνωρίζω δεν συναθροίζονται τόσοι πολλοί εκτός και
εάν είναι κάποια γιορτή. Ποιο γεγονός μπορούσε να προξενήσει μια τόση
μεγάλη αναστάτωση. Αθηναίε να ξέρεις ότι τώρα είναι τα αποκαλυπτήρια του
αγάλματος της Προστάτιδας μας.. βιαστείτε!!!!!!!!!! Τα λόγια ήταν ενός
Αθηναίου που ήταν ενθουσιώδης για το γεγονός. Έτσι με παρότρυνση του
νέου κατευθυνθήκαμε προς την Ακρόπολη.. Η φαντασία μου άρχισε να με
κυριεύει. Θα υπήρχαν και αντιπροσωπίες από όλες τις πόλεις που ήταν κάτω
από την Αθηναϊκή Ηγεμονία. Και όλοι οι Άριστοι του Πνεύματος. Φτάσαμε την
κατάλληλη στιγμή , εκείνη την στιγμή μόλις έπεφτε πέπλο που το σκέπαζε..
Τότε πρόβαλε η Γλαυκοματούσα, έτοιμη να προασπίσει την πόλη της.. Η
ασπίδα και το δόρυ έτοιμα να προστατέψουν την πόλη της.. από κάθε εχθρό..
Το θέαμα ήταν απροσπέλαστο. Φιλοτεχνημένο από τον Φειδία, δέσποζε πάνω
από την αγορά. Ήμουν περίεργος για το τι άλλο θα μας επιφύλασσαν οι μοίρες
καθόλη την παρουσία μας εκεί.. Ο όχλος είχε μένει άφωνος.. όπως και οι
σύντροφοι μου.. Δεν μπορούν τα λόγια να περιγράψουν την θέαση..Ολη η
τέχνη της γλυπτικής αποτυπωμένη εκείνη την στιγμή.. Όλο το πνεύμα της
ελληνικής νόησης, εναρμονισμένο στο βλέμμα της προστάτιδας της. Την ίδια
στιγμή όμως στη εκκλησία του δήμου ξεκινούσε μια σημαντική Ψηφοφορία..
Ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να είμαστε παρόντες στην ενεργή
ανθρωποκεντρική δημοκρατία. Φτάνοντας άρχισε να με απασχολεί το γεγονός
ότι ίσως να μην επιτρέπονταν η είσοδος στην Ανδρομάχη..
Όμως ο όχλος ήταν και πάλι πολύς. Παρακολουθούσαμε τους αντιπρόσωπους
να επευφημούν και άλλοτε να γιουχάρουν τον ομιλητή πάνω στο βήμα.. Ήταν
μια ζωντανή πόλη. Ενεργοί πολίτες, στην πράξη και όχι άπλα στα καφενεία της
εποχής. Οπού κάθε αμπελοφιλοσοφιμένος κάθετε άπραγος και κρίνει τους
πάντες και τα πάντα, μένοντας στο αιώνιο σκοτάδι αυτός και οι ομόγυροι του..
Η ώρα περνούσε χωρίς να κάποιον από του αγορευτές να έχει κάνει μια
ουσιαστική προσέγγιση των γεγονότων. Ο επόμενος που πηρέ τον λόγο ήταν
μια αινιγματική φιγούρα. Είχα ένα προαίσθημα για το ποιος θα μπορούσε να
ήταν. Ξεκίνησε με στόμφο να υπερασπίζεται , την εκστρατεία στις
Συρακούσες. Έπρεπε όπως και δίποτε να ξεκινήσει άμεσα ο στόλος ώστε να
προστατέψουν τους συμμάχους.. Μόνο που δεν ήξεραν ότι θα
αποδεκατιστούν.. ότι ο ίδιος ο Αλκιβιάδης.. διότι θα άφηνε τους συμπολίτες
τους να πλεύσουν ασυνόδευτοι προς τον Άδη. Ο λόγος του και η ομορφιά του
επηρέαζαν όλη την πόλη.. Πάνω από'λα οι συναναστροφές του με τον
Σωκράτη τον βοήθησαν στο μέγιστο στο να επηρεάσει μια ολόκληρη κοινωνία
και ένα ολόκληρο έθνος στην καταδίκη του.. Η πόλης μιλούσε για τον
εκπληκτικό λόγο που έβγαλε ο Αλκιβιάδης.. Η εκκλησία του δήμου θα
συνεδρίαζε για ακόμα τρεις μερες..δεν ήταν σύνηθες να διαρκεί τόσο πολύ μια
συνεδρία..Αλλα το εγχείρημα ήταν μεγάλο. Δεν ήταν εύκολο να βγάλουν μια
απόφαση. Πάντως η βούληση όχλου έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό.. κανείς
δεν ρωτήθηκε πως βρίσκεται μια γυναικά στην αγορά.. Κοντά στο μεσημέρι ο
πρώτος κύκλος των συνομιλιών έληξε, οπότε πορευτήκαμε προς τα αλλού..
Θέλαμε πολύ με την Ανδρομάχη να δούμε το θέατρο του Διόνυσου.. Είναι
δύσκολο να απαλλαγούμε από την φύση του αρχαιολόγου. Το ένστικτο μας
ήταν εκείνο που μας έφερε μέχρι εδώ.. Πολλές φόρες σωπαίνει η λογική και
επικρατεί το συναίσθημα.. Ίσως αυτό ήταν υπεύθυνο για όλα . Το μονό
μυστήριο που παραμένει, είναι πως βρέθηκε κοντά μας ο Αστέριος.. Σίγουρα
δεν πρέπει να αμφισβητώ τις προθέσεις του, είναι εδώ κοντά μας για να
μπορέσουμε να αλλάξουμε την πορεία του έθνους.. Ελπίζω κάποια στιγμή να
μπορέσω να βρω την άκρη του νήματος.. άλλα το νήμα ανήκει στον χρόνο.
Εμείς άπλα κάνουμε αυτά τα οποία μας επιτάσσει να κάνουμε.. Φτάνοντας
κοντά στο θέατρο το θέαμα ήταν λαμπρό.. Ετοίμαζαν κάποια παράσταση
προφανώς.. Άλλα δεν είχε κόσμο. Στα μέλη της θεατρικής ομάδας θα
μπορούσε να είναι και κάποιος από τους δημιουργούς ενός δράματος, μιας
τραγωδίας.. ίσως και κάποιος που ήταν γνωστός στην εποχή , και σε μας
παραμένει άγνωστος προς τα εμάς, λόγο της διαφορετικής εξέλιξης της
ιστορίας. Πόσα θα μπορούσαν να έχουν πάρει μια διαφορετική εξέλιξη..
Παντού δημιουργία , το πνεύμα της εποχής εκχύλιζε παντού, κανείς δεν
μπορούσε να το τιθασεύσει, αυτό από μονό του βρίσκει το μονοπάτι της
μοίρας του. Αφηρημένος στις σκέψεις μου, κάποιος με πλησίαζε και δεν το
αντιλήφτηκα.. Αθηναίε πως ονομάζεσαι ..Αρηστείδων του Θεοδώρου.. δεν σε
έχω μάτα ακούσει. Εσύ περίεργε συμπολίτη μου πως ονομάζεσαι.. Μενέξανος
του Σωκράτους.. Τι σε φέρνει κοντά μας Αρηστείδων. Μου αρέσει το θέατρο
του απάντησα. Συνέχισε λέγοντας ότι το θέατρο γαληνεύει την ψυχή, της
δίνει την ευκαιρία να καταλαγιάσει.. Κάτσε κοντά μας και δίωξε ότι Ερινύες
που σε καταδιώκουν. Εδώ κοντά λένε ότι ο Ασκληπιός θεράπευε, οπότε ο
χώρος είναι ευλογημένος και έχει ιαματικές ιδιότητες.. Ο Μενέξανος έχει
κληρονομήσει την σοφία του πατρός του.. Θα ήθελα να είχα και εγώ την
ευκαιρία να τον συναντούσα πράγμα δύσκολο. Οι μούσες κάλεσαν και πάλι
τον Μενέξανο ώστε να συνεχίσει την πρόβα του.. Πλησίαζαν τα Διονύσια.. και
το θέατρο είναι αφιερωμένο στον Θεό του οίνου.. Η Ανδρομάχη όλη την ώρα
παρακολουθούσε την πρόβα και είχε απομακρυνθεί λίγο από εκεί που
βρισκόμουν. Ήθελε να πάει προς του στύλους του Ολύμπιου Διός.. εγώ
παρέμεινα στο θέατρο. Ήταν η μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσω μια
παράσταση ας ήταν και υπό την μορφή πρόβας.. Ο Αστέριος είχε μένει πίσω
στην αγορά και συναθροίζονταν με τους ρήτορες και τους φιλοσόφους. Είχε
το δικό του σχέδιο, όπως και εγώ είχα το δικό μου. Ο Μενέξανος πραγματικός
υποκριτής, είχε την δύναμη και κατάφερε να υποδυθεί τον ρόλο του. Ήταν
εξαιρετικός.. Πόσα έργα θα μπορούσαν να ειχαν σωθεί. Πραγματικό έγκλημα
ήταν η καταστροφή τους.. στην Αλεξάνδρεια.. Ξένε ποιος είναι ο λόγος που
κάθεσαι και παρακολουθείς τους νέους; Πάλι με είχε πλησιάσει και δεν το
κατάλαβα.. συνέχισε λέγοντας μου. Μην είσαι κάποιος που θέλει να γράψει
ένας απλός περιπλανούμενος; Μάλλον ένας περιπλανούμενος του χρόνου!
Χαίρε Ξένε είπε ο ηλικιωμένος! Και τι σε φέρνει κοντά μας Περιπλανούμενε; Η
περιέργεια για τούτο εδώ τούτο εδώ τον τόπο.. Και εσύ πολύ περίεργος δεν
είσαι; Ναι είμαι! Έχω να διαψεύσω έναν χρησμό. Και τι λέει αυτός ο χρησμός
του αποκρίθηκα. Πριν πολλά χρόνια μου ιππευόταν είχα πάει στους Δελφούς
να δω την μάντισσα.. μου είπε ότι είμαι ο πιο σοφός της εποχής μου.. δεν
δέχτηκα τα λόγια της , έπρεπε να διαψεύσω τα λόγια της Πύθιας. Όμως δεν
δέχτηκα αυτήν την πλευρά του χρησμού. Έπρεπε να διαψεύσω την Πύθια..
Όμως δάσκαλε είναι τα λόγια του Φοίβου, δε θα έπρεπε να τα σεβαστείς ..
Πάντα σέβομαι τα λόγια του Απόλλων, όμως είναι τα βάρος του χρησμού, εάν
επαληθευτεί είναι ένα βάρος που δεν μπορώ να το αντέξω.. Πρέπει να βρω
εκείνον που είναι πιο πολυπράγμων και πιο σοφός από μένα. Όπως και εσύ
ξένε έτσι και εγώ ένας περιπλανούμενος είμαι.. Εσύ τι ψάχνεις όμως νεαρέ..
μου αποκρίθηκε. Δάσκαλε του απάντησα εγώ είμαι εδώ για να μάθω. Για να
σώσω την πατρίδα μου.. Από τι θες να την σώσεις ξένε; Δάσκαλε Αρηστείδων
με λένε.. Λοιπόν πες μου από τι θες να την σώσεις; Από το σκοτάδι,
χρειαζόμαστε και πάλι το φως τι Παλλάδας.. πρέπει και πάλι να ακουστεί και
πάλι η λύρα του Απόλλων.. Να ξέρεις Αρηστείδων ότι χωρίς το σκοτάδι δεν
μπορεί να έρθει το φως.. Χωρίς το χάος δεν επέρχεται η τάξη. Είναι η
ισορροπία της φύσης.. ακούμπα το χέρι μου Αρηστείδων. Έκανα αυτό που
μου είπε.. Σιγά, σιγά άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου.. δεν ήξερα τι είχε
γίνει.. μου ψιθύρισε ο Ιχώρ σου θα σε βρει.. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει
όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου.. Με πλησίαζαν η Μάχη και ο Αστέριος. Μα
τι σου συνέβη φαίνεσαι χαμένος.. μου είπε ο Αστέριος.. Μα που είναι ο
Σωκράτης έφυγε; Τι λες Αρηστείδων, ποιος Σωκράτης; Στη αγορά θα είναι. Με
πλησίασε η Ανδρομάχη και με αγκάλιασε. Ηρέμησε.. ήρεμος είμαι απλά, δεν
ξέρω τι μου συνέβη. Το προσπέρασα το θέμα , διότι έπρεπε να βρούμε κάπου
να περάσουμε την βραδύα μας.. Ο Αστέριος είχε βρει έναν Αθηναίο, που
μοιράζονταν τις ίδιες απόψεις με μας για τις Συρακούσες.. Δεν έπρεπε να
αποπλεύσει ο στόλος. Έτσι πήγαμε προς την οικεία του Αριστάρχου. Γιος ενός
από των αθηναίων αριστοκρατών, που όμως είχε επηρεαστεί από τις διδαχές
του Σωκράτη, όπως και στο δημοκρατικό κίνημα της εποχής.. Ήταν
ασύλληπτο το πώς κατάφερναν όλοι να δίνουν εμφανή στο πνεύμα και στην
βελτίωση της κοινωνίας. Παρόλο που είχε αρχίσει να βραδιάζει ακόμα
υπαρχών τα πηγαδάκια απόψεων.. ο Αρίσταρχος ήταν σε ένα από αυτά και
κάτσαμε να τον ακούσουμε.. Αυτήν την περίοδο ο κόσμος άλλαζε προς τα
μπροστά... Η Αλλαγή από την μάθηση, και στην πρακτική εφαρμογή στην ζωή
μας. Θα μας φέρει όλους πιο κοντά στην αλήθεια και προς τα εκεί θα πρέπει
να κινηθούμε.. είχε πολλά να πει.. τα λόγια του σοφά.. εκπλήσσομαι που δεν
έχει πολιτικοποιηθεί.. Είναι ανήσυχο πνεύμα.. Όσοι εντρύφησαν στην
φιλοσοφία, θα γίνονταν και ενεργό μέρος μέλος της πολίτικης ιδέας της
εποχής.. εκτός και από κάποιος που κατάφεραν να έχει έχουν ένα δικό του
φιλοσοφικό ρεύμα.. ίσως και κάποια δίκια του σχολή. Ποιος ξέρει; Θα
μπορούσε να είχε πράξει τόσα πολλά , και σε εμάς θα έφτανε μονό ένα μικρό
μέρος του.. τόσες πολλές γνώσεις είναι που χαθήκαν. Ποσό διαφορετικός θα
μπορούσε να είναι ο κόσμος.. με αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκα.
Το επόμενο πρωινό ο Αστέριος φαίνονταν κάπως ανήσυχος.. Δεν μιλούσε
πολύ.. Τι έγινε και είσαι τόσο σκεπτικός Αστέριε.. Μου αποκρίθηκε, λέγοντας
ότι « σήμερα είναι μια πολλή σημαντική μέρα της Ζώης μου. Είναι λες και όλη
η πορεία μου με έπλασε για ετούτη εδώ την στιγμή. Λες και το μονοπάτι της
μοίρας ήταν εκείνο που με προετοίμασε για το τι θα συμβεί στον μέλλον»...
Του απάντησα «Φιλέ μου τίποτα δεν σταματάει και τίποτα δεν αρχίζει σε μια
στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης .. Από εκεί θα συνεχίσει και θα πορευτεί
προς τα αύριο. Εκεί πρέπει να εστιάσεις την προσοχή σου, και να οδευτείς
προς τα εκεί.. Μην εντριφτείς στην μια στιγμή. Όπως μου προείπες ,ι πλέον
ανήκουμε στον χρόνο.. Οπότε πορέυσου προς το αύριο, που είναι η κάθε
στιγμή του που έρχετε να σε συναντήσει».. Έχεις δίκιο Αρηστείδων, άλλα να
ξέρεις ότι η σημερινή μέρα μπορεί και να είναι και η τελική στο ταξίδι που
έχουμε ξεκινήσει.. Μπορεί και να είναι του απάντησα, άλλα ποιος ξέρει τι
φέρνει ο χρόνος, απλά σκεφτούμε καλά πως πρέπει να πράξουμε σήμερα και
μετά θα δούμε τι μας επιφυλάσσουν οι μοίρες.. Το πρωινό μας , μας
περίμενε.. σίγουρα θα χρειαζόμασταν την ενεργεία που θα περνάμε.. μετά από
λίγη ώρα βρισκόμασταν και πάλι στην εκκλησία του δήμου.. Ο κόσμος έχει
αρχίσει να συρρέει. Όσοι ειχαν την βούληση και να είναι ενεργά μέλη της
κοινωνίας τους σίγουρα θα ήταν παρών.. θα ακούσουν και θα αποφανθούν για
το τι πρόκειται να ψηφίσουν.. Αυτές τις μέρες πάνω από έξι χιλιάδες άτομα
έρχονταν. Πάνω από τον αριθμό που χρειάζονταν για να έχει απαρτία..
ήμασταν θεατές κατά την διάρκεια της ημέρας.. Γύρω στο μεσημέρι έγινε το
πρώτο διάλειμμα. Ο πρώτος ομιλητής μετά την διακοπή ήταν μια έκπληξη..
Ήταν ο Αστέριος.. Κόσμος πολύς ήταν συγκεντρωμένος εκεί. Σχεδόν όλοι οι
φιλόσοφοι.. Όλοι οι σημαντικοί άντρες των Αθηνών.. Ο Φίλος μας έδειχνε
αποφασισμένος, να πείσει τους πολίτες της πόλης στο να μην στείλουν τον
στόλο τους.. και πηρέ τον λόγο. Λέγομαι Αστέριος του Αυγερινού, γιος
γαιοκτήμονα που βρίσκεται στις Αχαρνείς.. βρίσκομαι σήμερα στο βήμα, για να
παραθέσω τα επιχειρήματα μου, ώστε να μην επιτρέψετε να αποπλεύσει ο
δυναμικός μας στόλος σε μέρη μακρινά για τις Συρακούσες.. Ο πρόλογος του
είχε προκαλέσει μια αναστάτωση.. αντιδρούσαν με γοργό ρυθμό.. Ο
Αλκιβιάδης που βρίσκονταν ανάμεσα στους πολιτικούς προσπαθούσε να τους
μεταπείσει για να τον κατεβάσουν από το βήμα.. Όμως ακόμα και σε αυτούς
τους χαλεπούς καιρούς έπρεπε να σεβαστούν τον λόγο του κάθε ομιλούντος..
Ξάφνου είχα και εγώ μια παράξενη αντίδραση... Ναι ! Αφήστε τον να μιλήσει
..Μην ακούτε τον κίναιδο, μονό την καταστροφή θα μας φέρει. Ο Αλκιβιάδης
τα άκουσε ..Είχε το χέρι του κάτω από τον χιτώνα, μάλλον θα είχε κάποιο
μικρό μαχαίρι που είμαι σίγουρος θα ήθελε να το χρησιμοποιήσει παρά πολύ..
συνέχισα λέγοντας « Ακούστε τον Αχαρνέα τον Αστέριο είναι σώφρον.» Με
κοιτούσε παράξενα .. δεν πίστευε ότι θα μιλούσα ενώπιων της εκκλησιάς του
δήμου.. Πάντα είχα μια πιο σκεπτική προσέγγιση στα δρώμενα, δεν ήθελα να
επεμβαίνω, η να αλλάζω ενδεχόμενος το παρελθόν. Η συμπεριφορά μου με
βρήκε και εμένα προ εκπλήξεως.. Ίσως να παρασύρθηκα από το κοινό που
υπήρχε στον χώρο. Ο Αστέριος συνέχισε να μιλεί και να θαμπώνει με τον
λόγο του αυτούς που τα άκουγαν.. Η πλάστιγγα είχε αρχίσει να γέρνει προς το
μέρος μας.. Η συνεδρίαση έληξε και οι απόψεις για το θα ήταν πρέπον αν
γίνει ήταν μοιρασμένες. Κάποιοι συζητούσαν ότι ο Αλκιβιάδης στον λόγο του
δεν παρουσίασε σε αρκετά επιχειρήματα.. συνήθως τους παρέσερνε .. άλλα
σχεδόν ποτέ δεν είχε βρεθεί κόπιας να το αντιπαρέρθει.. Πλέον ήταν
κατάλληλες οι συνθήκες ώστε να καταφέρει ο Αστέριος να τους μεταπείσει.
Όταν άρχισε και πάλι η συνεδρίαση, τον λόγο πηρέ, ο Πολύκτητος
συνεργάτης του Περικλέους. Είχε μεγάλη επιρροή στα κοινά των Αθηνών.
Ήταν σχεδόν όλοι υπέρ του λόγο του.. Ο σπόρος του είχε βρει γόνιμο
έδαφος.. Ο λόγος του ήταν αρκετός ώστε να μεταπείσει και τους πιο
δύσπιστους.. Αργότερα στο βήμα ανεβήκαν στο βήμα και οι περισσότεροι
ήταν υπέρ της ματαίωσης.. έτσι καταφέραμε να κρατήσουμε τον στόλο στον
Πειραιά. Όποτε δεν χρειάζονταν να μείνουμε άλλο σε αυτό χρονικό σημείο..
Φεύγοντας, πορευτήκαμε προς το σπίτι του Αριστάρχου.. Είχαμε αφήσει
κάποια από τα υπάρχοντα μας εκεί ..Φτάνοντας, αρκετοί Αθηναίοι έρχονταν
στο σπίτι του οικοδεσπότη μας.. έρχονταν να μας βρουν, ήθελαν να δουν
ποιοι ειχαν πάει εναντίον του Αλκηβιάδους.. Κάποιοι ήρθαν να μας συγχαρούν
, άλλοι πάλι ήρθαν να μας προειδοποιήσουν, ότι μπορεί να έρχονταν ο
ταπεινωμένος, για να πάρει την εκδίκηση του.. Εμείς δεν θα ήμασταν εκεί..
Λίγο πριν την δύση είχαμε βάλει σκοπό να γυρίσουμε στην εποχή μας.. Όμως
πήγα να βρω τον πάπυρο. Ψάξαμε όλο το σπίτι του Αριστάρχου όμως τίποτε.
Ένας από του υπηρέτες του Αριστάρχου μας ειδοποίησε ότι μάλλον πλησίαζε
εχθρικά ο Αλκιβιάδης.. Ήταν πράγματι μια επικίνδυνη στιγμή, δεν με
ενδιέφερε η δίκια μου ζωή, για την Ανδρομάχη φοβόμουν. Ο Αρίσταρχος με
τον Αστέριος και του υπόλοιπους ακολούθους του είπαν ότι θα μας
προασπίζονταν.. και εγώ θα έπαιρνα μέρος όμως.. Πρέπει να δώσω και εγώ
ένα δικό μου κομμάτι για την πατρίδα.. και ας σημαίνει ότι ίσως και να μην
ξυπνήσω και πάλι... Εκεί που είχαμε τα πράγματα μας ήταν ένα μωρό που
ψαχούλευε τα πράγματα τα μας. Στα χέρια του είχε τον πάπυρο. Εξηγήσαμε
στον Αρίσταρχο ότι βρήκαμε τον τρόπο να φύγουμε και ότι δεν θα κινδύνευε,
απλά έπρεπε να μένει εκτός του σπιτιού και να αφήσει τον Αλκιβιάδη να μπει
μονός τους και να δει ότι δεν είμαστε μέσα.. Όπως και έπραξε.. ήμασταν και
πάλι στην εποχή μας.
Μια μου πλευρά δεν ήθελε να φύγει από την Αθήνα, δεν ξέραμε πιο θα
μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα. Απλά ευελπιστούσαμε ότι θα τα
καταφέρναμε. Όμως, όπως και να εξελίσσονταν τα πράγματα ή θα έπρεπε να
μείνουν όπως έχουν ή θα έπρεπε συνεχώς να παρεμβαίνουμε στον χρόνο,
ώστε να επουλώνουμε τις πληγές που είχαμε ανοίξει.
Αρκετός ο καιρός που έχει κυλίσει. Από τότε που μας γνωστοποιήθηκε η
απόρριψη από την επιστημονική μας κοινότητα, ώσπου να προφτάσουμε να
κάνουμε το πρώτο μας ταξίδι, ο καιρός μπορεί να μοιάζει λες και έχει παγώσει.
Λες και τίποτα δεν πρόκειται να κυλήσει όπως πριν.
Φτάνοντας στην οικεία μας, έπρεπε να ξεκουραστούμε λίγο πριν
βγούμε έξω. Έτσι με την Ανδρομάχη περάσαμε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές. Ο
Αστέριος πέρασε την βραδιά του διαλογιζόμενος. Πράγματι κάποιες φορές
σκέπτονταν διαφορετικά τα πράγματα. Είναι λες και αφουγκράζονταν την
κάθε στιγμή. Λίγο πριν ξημερώσει, διαισθάνθηκα κάτι να συμβαίνει, σε ένα
από τα δωμάτια του σπιτιού. Ένα πολύ έντονο φως διαχύθηκε, ενώ δεν είχε
ξημερώσει ακόμα ο ήλιος. Ο Αστέριος δεν ήταν παρών όταν μπήκα μέσα. Δεν
ξέρω που θα μπορούσε να είχε πάει. Πάντα είχε την κρυφή του πλευρά. Αλλά
πλέον δεν ανησυχώ, ξέρω ότι πράγματι ενδιαφέρεται για καλό το δικό μας και
ότι ενδιαφέρονταν πράγματι για το μέλλον του γένους της πατρίδος.
Εκείνο ήταν αυτό που με καθησύχαζε. Ωστόσο θα έπρεπε κάποια στιγμή να
βρίσκαμε την άκρη του νήματος.
Κατευθύνθηκα προς την κουζίνα ώστε να πιώ λίγο ύδωρ. Οι πρώτες
αχτίδες του ήλιου, έκαναν την εμφάνισή τους στο βάθος. Απέναντι από την
οικεία, βρίσκονταν ένας ένας ναός . Δεν φαινόταν καλά, σε ποιον από τους
θεούς ήταν αφιερωμένο. Δεν επιχείρησα να βγω εκτός σπιτιού, δεν είχα
παρατηρήσει ακόμα πως ήταν τα δεδομένα.
Ξαφνικά πίσω μου, άκουσα από το δωμάτιο του Αστέριου, ένα θόρυβο.
Μάλλον είχε κάνει κάποια έξοδο.
- Καλός τον….
Δεν ξέρω που βρισκόσουν, αλλά δεν θα σε ρωτήσω, διότι προφανώς θα μου
πεις να μην ανησυχώ. Όμως να ξέρεις ότι έχω αρχίσει να έχω τις υποψίες μου.
Το μόνο που θέλω να ξέρω είναι, πως γίνεται το σπίτι να μην επηρεάζεται από
την εξέλιξη όλων των συμβάντων. Πως και δεν μένει κάποιος άλλος μέσα. Τι
είναι εκείνο που μας προστατεύει.
- Η οικεία τούτη Αρηστείδων, προστατεύεται από μια χρονο-κάψουλα. Ένα
μαγνητικό πεδίο που παρέχει ο ίδιος ο πάπυρος ώστε, να μπορούμε να
πράξουμε αυτό που θέλουμε, χωρίς κάποιο εμπόδιο. Θα πρέπει να
ευχαριστήσουμε τον γενάρχη για αυτό. Ας κοιμηθούμε τώρα, για να δούμε τι
έχουμε να αντιμετωπίσουμε, αφότου φέξει.
Έτσι με παρέα τον Μορφέα, πορεύτηκα προς την κλίνη μου.
Λίγο πριν το μεσημέρι, ξυπνήσαμε.
Παντού γύρω μας επικρατούσε η Αθηναϊκή σκέψη. Το κτίριο, οι
άνθρωποι, όλοι ευγενέστατοι. Όμως υπήρχε γύρω μας η ένοπλη τάξη. Συχνά,
πυκνά και ένα άγαλμα του Άρη.
Το τάγμα του Άρεως. Ήταν εκείνο που είχε επικρατήσει. Η Αθήνα αφότου δεν
απέπλευσε για τις Συρακούσες, δεν έχασε ποτέ την μάχη με τους Σπαρτιάτες.
Η συνέχιση του Πελοποννησιακού πολέμου, είχε άλλη κατάληξη
Η Αθηναϊκή ηγεμονία επεκτάθηκε στο υπόλοιπο μέρος της κυρίως
Ελλάδας. Ο χάρτης της Μεσογείου, ήταν τελείως διαφορετικός. Η Αθήνα
κατέληξε να είναι σαν την Σπάρτη. Όλη η λάμψη που βλέπαμε γύρω μας, ήταν
αποτέλεσμα πολέμου. Οι πιο πολλοί ήταν μέτοικοι που εξυπηρετούσαν τους
άρχοντες και, όχι τον λαό. Η εκκλησία του δήμου δεν χρειαζόταν την απαρτία
των 6,000 όλων μόνο οι άρχοντες κάθε φυλής, το τι χρειάζονταν να γίνει,
ήταν ξεκάθαρο. Το σχέδιό μας για την ιδανική Ελλάδα, δεν ήτανε αυτό
που θέλαμε. Έτσι γυρνώντας στην οικία μας, που και αυτή ανήκε όπως και
εμείς στο χωρο-χρονικό συνεχές.
Φτάσαμε ξημερώματα στο σπίτι του Αντίμαχου. Έπρεπε να είμαστε
σίγουροι ότι ο Αλκιβιάδης και οι ακόλουθοί του, θα είχαν φύγει. Είχα
εναποθέσει τις ελπίδες μου στο ότι δεν θα είχε πάρει αρνητική έκβαση η
επιχείρηση. Οι πυρσοί που ευρίσκοντο έξω από την οικεία, δεν
ήταν αναμμένοι. Το θεώρησα ως αρνητικό σημάδι. Όμως ένοιωσα κάτι
μυστήριο να ακουμπάει κάποιον μου σπόνδυλο.
- Ποιός είσαι ξένε και τι θες στην Αθηναϊκή γη;
- Ο Αριστείδον είμαι.
- Καλώς τους . Ήταν ο Αρίσταρχος.. Πως βρεθήκατε πάλι εδώ… Και τι είναι
αυτό που σας φέρει πίσω;
- Πρέπει να αλλάξουμε κάτι. Είχαμε μια απρόσμενη εξέλιξη, καλέ μας
οικοδεσπότη.
Ο Αστέριος παρέμεινε σιωπηλός, καθώς γυρνούσαμε πίσω στην οικεία.
- Τι είναι εκείνο που σε βασανίζει φίλε μου;
- Αυτό που με βασανίζει είναι πως θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τα
πράγματα. Έχω κάτι κατά νου που είπε η Ανδρομάχη. Όντως το σχέδιο της
ήταν εκείνο που θα έσωζε την κατάσταση.
.
Ο Αστέριος είχε μηχανευτεί ότι θα στέλναμε έναν δολοφόνο, που θα
έπαιρνε την ζωή του κίναιδου και ότι θα ήταν απεσταλμένος του τύραννου
των Συρακουσών. Έτσι αναγκαστικά θα έπρεπε να αποπλεύσει ο στρατός των
Αθηναίων.
- Αντίμαχε, ήθελα να σε ρωτήσω, τι έγινε αφότου φύγαμε εμείς;!
- Είναι αδιανόητο αυτό που έγινε, ξάφνου μπροστά στον Αλκιβιάδη,
εμφανίστηκε ο δάσκαλος, Μας έκανε εντύπωση. Όμως αυτός ήταν εκείνος που
μας έσωσε. Ήμασταν καταδικασμένοι.
Ο Αλκιβιάδης θα το πάρει ως αφορμή και θα πει ότι είναι ύβρις όταν
κάποιος καλεί για βοήθεια και, ο Θεός θα τιμωρούσε τους Αθηναίους αν τους
βοηθούσαν.
Πάντα ο δάσκαλος εμφανίζονταν σε σημεία που από μηχανής θεός, έπρεπε
να είναι εκεί για να μας σώσει. Από νωρίς το πρωί, καταφτάσαμε στο λιμάνι
του Πειραιά. Πράγματι ήταν λαμπερό το λιμάνι. Παντού υπήρχαν ναυπηγήσεις
πλοίων. Ένα μικρό εργαστήριο γύρω. Ένας μικρός εφευρέτης. Η Αθήνα ήταν
το μυαλό της πόλης, όμως ο Πειραιάς ήταν σίγουρα η καρδιά της πόλης. Από
εκεί ξεκίνησαν όλα τα ταξίδια προς της επερχόμενες αποικίες. Πάντα από εκεί
γυρνούσαν οι έμποροι με νέες ιδέες που ήταν ο άνεμος της αλλαγής που έπνεε
πάνω από την πόλη μας. Εκεί λοιπόν, νωρίς το πρωί, βρίσκαμε ένα μέτοικο και
του αναγγείλαμε το σχέδιό μας. Εμείς δεν έπρεπε να εμφανιστούμε στην
αγορά, μόνο εάν τα νέα ήταν θετικά προς την έκβαση της υπόθεσης. Εάν
όμως δεν ήταν, θα έπρεπε να θέσουμε σε εφαρμογή το σχέδιο του Αστέριου.
Η αναμονή μας έδωσε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στον Πειραιά.
Πέρα από τις ναυπηγήσεις του στόλου, πιο δίπλα έμεναν
κάποιοι ψαράδες. Μακριά από τον συνωστισμό της πόλης. Εκεί όπως η Ελλάς,
πορεύτηκε στις χιλιάδες του χρόνου. Εκεί στην υπέρτατη στιγμή όπου έβγαζε
την ψαριά του και την πρόσφερε απλόχερα στον επισκέπτη. Πάντα φιλόξενος
ήταν ο Έλληνας. Πέρα από πολυμήχανος και φιλόπατρις.
Δεν ξέραμε εάν θα πετυχαίναμε το σχέδιο μας. Όμως το σχέδιο του
Αστέριου, να δολοφονούσε τον Αλκιβιάδη, ήταν η έσχατη λύση. Δεν έπρεπε
να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα. Αλλά καμιά φορά, η έσχατη λύση, μπορεί να
είναι και η καλύτερη.
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα. Η εκκλησία του δήμου κλήθηκε νωρίτερα να
συνεδριάσει. Έτσι πάλι με Αθηναϊκή περιβολή, ξεκινήσαμε προ της
συνεδρίαση. Ευτυχώς βρήκαμε κάποιον με άμαξα και, έτσι προφτάσαμε πριν
μεσημεριάσει. Υπήρχε περισσότερος κόσμο από την προηγούμενη μέρα.
Καταφέραμε πάντως να πορευτούμε, δίχως να γίνουμε αντιληπτοί από τον
περίγυρο. Την ώρα εκείνη, ο Αντίμαχος, μας συνάντησε λέγοντάς μας, ότι σε
λίγο θα μιλούσε ο Αλκιβιάδης.
- Άνδρες Αθηναίοι, οφείλουμε να βοηθήσουμε μια αδερφική πόλη να παρα-
μείνει ελεύθερη αιώνια! Είναι κάτω από την δημοκρατία που, εμείς
εγκαθιδρύσαμε! Εμείς είμαστε εκείνοι που δώσαμε τα φώτα και
την διάδοση της ελεύθερης ιδέας! Εμείς καταφέραμε να προχωρήσουμε την
ιδέα του ανθρώπου για ελευθερία! Για αυτό και οφείλουμε να δώσουμε την
βοήθειά μας στους αδερφούς Συρακούσιους που, και επίσημα απέστειλαν,
εκπρόσωπό τους, ζητώντας από εμάς, να τους βοηθήσουμε, ώστε να μην ξανά
δουν την ολιγαρχία, να επικρατεί στην πόλη τους!
- Συμφωνώ απόλυτα με τον διακεκριμένο ομιλητή! Οφείλουμε να πράξουμε
όπως προείπε! Είναι προ όφελος της πόλεως! Τι θα πουν τα παιδιά μας; Ότι
ήμασταν δειλοί; Με θάρρος, τιμή και παρρησία, καταφέραμε να δώσουμε το
πνεύμα της ελευθερίας και το σθένος, στην ψυχή μας!”
Ο όχλος ζητωκραύγαζε υπέρ της εκστρατείας. Τα λόγια του Αλκιβιάδη και
του Αστέριου, φαίνεται πως έπειθαν και τους πιο δύσπιστους που
εναντιώνονταν στο εγχείρημα. Έτσι οι τοπικοί άρχοντες, έδωσαν εντολή να
συγκροτηθεί ο στόλος, ώστε το γρηγορότερο δυνατόν να αποπλεύσει και να
δώσει το δείγμα της δυναμικής της. Παράλληλα, θα ήταν και η καταστροφή
της πόλης. Ο κίναιδος φεύγοντας από την εκκλησία του δήμου, χαιρέτησε
εγκάρδια τον Αστέριο από τις Αχαρνείς.
Οι αποφάσεις και τα γεγονότα, κύλισαν πολύ γρήγορα. Γυρνώντας στην
εποχή μας , όλα πλέον ήταν όπως πριν. Το παρών είχε την ίδια φθίνουσα
πορεία που είχε και πριν φύγουμε. Όμως οι στιγμές όπου το έθνος καλέστηκε
να δείξει το σθένος και το μεγαλείο του, ήταν εκεί. Όμως το αποτέλεσμα ήταν
ότι και πάλι δεν τα καταφέραμε, έπρεπε να βρούμε πιο ρεαλιστική λύση, δεν
μπορούσαμε να συνεχίσουμε να παίζουμε με τον χρόνο και τα γεγονότα έτσι.
Κάτσαμε λίγο και συλλογιστήκαμε για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα
γεγονότα.
Ο Αστέριος για μερικές μέρες ήθελε να απομακρυνθεί. Έτσι βρήκαμε την
ευκαιρία με την Ανδρομάχη να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο οι δυο μας.
- Νομίζω πως έχω αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου μέσα από όλη αυτή την
κατάσταση.. ‘Μάχη. Δεν ξέρω πλέον τι είναι αληθινό και τι όχι. Ζώντας όλα
αυτά τα γεγονότα, γνωρίζοντας όλες αυτές τις πτυχές της Ιστορίας μας,
σκέφτομαι ότι μόνο σε όνειρο θα μπορούσε αυτό να είναι αληθινό. Ούτε ο
Μορφέας θα μπορούσε να επινοήσει να μας στείλει αυτές τις σκέψεις. Είναι σα
να ελέγχουμε την μοίρα όλου του υπαρκτού κόσμου. Πλέον οι επιπτώσεις των
πράξεών μας, δεν έχουν να κάνουν με την περιοχή όπου απλώθηκε ο
Ελληνισμός μας! Όλος ο πλανήτης θα επηρεαστεί από τις πράξεις μας. Νοιώθω
ότι κάνουμε κάτι που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.
Έτσι οι μέρες κύλισαν με τις σκέψεις και όλα όσα είχα εκμυστηρευτεί στην
Ανδρομάχη. Όπως και να το έχει, είχαμε αναλάβει να φέρουμε εις πέρας μια
αποστολή. Μας είχε ανατεθεί το ύψιστο καθήκον να, υπερασπιστούμε την
ιστορία και την ύπαρξη του έθνους μας. Τι πιο σημαντικό από αυτό.
Κεφάλαιο #5
Το ταξίδι πάλι θα ξεκινούσε.
Το εγχείρημα πλέον θα έχει πάρει άλλη τροπή. Η κλασσική εποχή
πλέον, αποτελεί μια ανάμνηση. Προχωρώντας στην ζεστή ερημιά, ήταν κάτι το
μαγευτικό. Η νότια πλευρά της ερήμου ήταν πολύ ωραία. Στο βάθος του
ορίζοντα είδαμε τον ήλιο να δύει. Φτάνοντας στην Θήβα, έπρεπε να βρούμε
καταφύγιο. Ήταν καταπληκτικό το γεγονός ότι, η υπαίθρια αγορά που είχε η
πόλη, έμοιαζε τόσο πολύ με αυτές που υπάρχουν και σήμερα στην εποχή μας.
Άνθρωποι από διάφορες φυλές του κόσμου βρίσκονταν εκεί. Το παράξενο
όλης της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχαν αρκετοί που μιλούσαν Ελληνικά. Δεν
είχαμε άλλοτε συναντήσει σε αρχαιολογική σκαπάνη, ούτε σε ιστορικές
αναφορές, αναφορές ή σημάδια του Ελληνισμού αυτή τη εποχή, στις τόσο
νότιες περιοχές της Αιγύπτου. Στην αγορά μπορούσες να βρεις αρκετά
πράγματα, από όλες τις γωνιές του γνωστού κόσμου. Μπορούσες να βρεις από
απλά διακοσμητικά, μέχρι και βιβλία για αστρολογικές προβλέψεις για τα
επερχόμενα γεγονότα. Η ανθρώπινη συμπεριφορά και οι ανάγκες της ψυχής,
παρέμεναν αναλλοίωτες στους αιώνες. Η ανάγκη για κοινωνική συνεύρεση, η
ανταλλαγή ιδεών, άτομα και σαρκική επαφή, πωλούνταν και αγοράζονταν. Η
ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Δεν είχα
ξανασυναντήσει κάτι παρόμοιο.
Ο Αστέριος περιφέρονταν και συναθροιζόταν με τους τοπικούς. Ήθελε
να μάθει πότε θα έφτανε ο βασιλιάς των Μακεδόνων. Θα επισκέπτονταν το
μαντείο του Άμμων Ρα. Ίσως εδώ να ήταν η ευκαιρία να αλλάξουμε την πτυχή
της ιστορίας. Εδώ θα μπορούσε να γίνει η πολυπόθητη αλλαγή, χωρίς όμως να
χάσει την ζωή του. Η ‘Μάχη, έψαχνε να βρει κοσμήματα για να φορέσει όσο
θα βρισκόμασταν εκεί. Ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να τα πάρει μαζί της κατά
την επιστροφή μας στην Αθήνα.
Οι ημέρες που θα έφτανε ο Αλέξανδρος, ήταν αρκετές. Έπρεπε να
βρούμε έναν τρόπο για να μπούμε στο Μαντείο. Δεν θα ήταν καθόλου εύκολο
να επιτευχθεί αυτό. Όμως κάποια λύση θα εμφανίζονταν.
Πάντα ο από-μηχανής θεός! Βρήκαμε στην άκρη της αγοράς ένα
υπόστεγο και κάτσαμε από κάτω μαζί με την Ανδρομάχη. Ο Αστέριος είχε να
φανεί αρκετές ώρες. Είχε σκοτεινιάσει από ώρα και το κρύο αγέρι της ερήμου,
μας έφερε πιο κοντά. Λίγο πριν αφεθούμε στον Μορφέα, εμφανίστηκε ο
Αστέριος.
- Πού είσαι φίλε μου; Ώρες έχω να σε ανταμώσω!
- Σηκωθείτε, βρήκα κάποιον που μπορεί να μας φιλοξενήσει!
Πορευτήκαμε μέσα από κάποια στενά, πίσω από την αγορά, από εκεί ήταν
η κατοικία ενός Έλληνα εμπόρου, ονόματι· Λάκεσης.
- Σε ευχαριστούμε Ελλαδίτη για την προσφορά της φιλοξενίας σου! Θα ήταν
πολύ δύσκολο να βρούμε κάπου να μείνουμε.
- Μπορεί να είμαστε στην χώρα των Φαραώ, όμως ο Ξένιος μας ακολουθεί
παντού και, έτσι οι επιβουλές του μας προτρέπουν πάντα να πράττουμε το
σωστό!
- Και πάλι σε ευχαριστούμε!
Ήταν λυτό το σπίτι του, όμως ήταν γεμάτο καλοσύνη και αγάπη προς τους
άλλους. Δύσκολα κάποιος να σου προσφέρει, σε έναν ξένο τόπο, στέγη.
Έπρεπε να δειπνήσουμε αν και, ήταν αργά. Φάγαμε απλά, όμως ήταν Ελληνικό
το γεύμα μας. Ο Λάκεσης είχε μαζί του, ελιές από την ηπειρωτική Ελλάδα.
Ήταν γευστικότατες και πολύ καλύτερης ποιότητας από τις σύγχρονές τους .
Είχα μια παράξενη της διαίσθησης. Κάποιος ή κάτι είχε φυτέψει έναν
σπόρο μίσους ή είχε να πράξει κάτι που έκανε τους Έλληνες του 21ου αιώνα,
να μισούμε την ίδια μας την φύση. Την φύση της δημιουργίας και της
προσφοράς στην ανθρωπότητα. Έπρεπε να βρεθεί ο πυρήνας αυτής της ιδέας.
Μιας ιδέας που μπορεί να μας αλλοτριώσει τελείως· ως έθνος.
Νωρίς το πρωί, βγήκα να δω το ξημέρωμα . Έξω από το σπίτι ήταν ο
Λάκεσης που είχε κλειστά τα μάτια του. Ήταν λες και απορροφούσε τις
πρώτες ηλιαχτίδες και του έδιναν κάποια ενέργεια. Ποτέ άλλοτε δεν είχα
συναντήσει κάποιον που να ήταν τόσο επικεντρωμένος, στον φωτοβόλο ήλιο.
- Κάτσε δίπλα μου Αρηστείδων και επικεντρώσου και εσύ στην ενέργεια του
ήλιου. Διαλογίσου…
Αυτό και έκανα. Ήθελα να δω πως ζούσαν οι Έλληνες. Μόνον βλέποντας
και ζώντας ανάμεσά τους μπορείς να, καταλάβεις την πραγματική φύση των
πραγμάτων. Έκατσα λοιπόν δίπλα του. Ήταν λες και ο ήλιος, καθάριζε την
αύρα σου. Εσύ να εξαγνίζεσαι πνευματικά. Σαν να σου έδειχνε τον δρόμο που
έπρεπε να ακολουθήσεις, ως καθηγητής.
Μετά από ώρα, ο Λάκεσης, έπρεπε να πάει προς το μαγαζί του, που είχε
στην αγορά. Μας πρότεινε το μεσημέρι να τον επισκεφτούμε, διότι θα
ερχόταν κάποιος που είχε επαφές με το Μαντείο και θα μπορούσε να μας
βοηθήσει. Εκμυστηρεύτηκα στον Αστέριο, αυτά που μου είπε ο Λάκεσης.
Συμφωνήσαμε ότι έτσι θα έπρεπε να πράξουμε.
Περιηγηθήκαμε για αρκετές ώρες στην αγορά. Η ‘Μάχη στολίζονταν με
διάφορα κολιέ και βραχιόλια. Την είχε συνεπάρει το ότι βρισκόμασταν στην
Αίγυπτο. Όταν ήταν πρωτοετής στην σχολή , ήθελε να ασχοληθεί με την
χώρα του Νείλου, εκτενέστερα. Θυμάμαι που μου έλεγε ότι, είχε κάτι το
εξωτικό. Αν και χάθηκαν στην πορεία της ιστορίας της Αιγύπτου, ίσως αυτό
είχε και την θετική πλευρά του. Δεν έχουν απογόνους που να μην τιμούν την
ιστορία τους. Μπορεί οι Αιγύπτιοι του 21ου αιώνα να, είναι διαφορετικοί, όμως
το θέμα είναι πως σέβονται και διατηρούν τα μνημεία τους. Οι Νεοέλληνες της
εποχής μου, αντιθέτως, καταπατούν και πολλοί είναι αυτοί που αδιαφορούν
για όσα τους έχουν δοθεί και όσα κληροδότησαν από τους προγόνους τους.
Αυτή η στάση είναι που είχε απομακρύνει την Ανδρομάχη από τον πολιτισμό
των Ελλήνων. Ήταν από τους κύριους λόγους που δεν τον συμπαθούσε. Και
όταν αποφάσισε να συνεχίσει με την αρχαιολογική σκαπάνη της Ίσιδας, ήθελε
πάρα πολύ, το είδε σαν μια ευκαιρία να έρθει σε επαφή με την Αίγυπτο.. Τώρα
τρέχει στην αγορά, σαν μικρό κορίτσι, όπου ήθελε να ανακαλύψει αυτά που
είχε να της προσφέρει η ζωή. Ήταν λες και ανακάλυπτε την ζωή από την
αρχή. Ήταν δικαιολογημένη η συμπεριφορά της, η αλήθεια ήταν ότι και εγώ
ήμουν ενθουσιασμένος. Μόνο ο Αστέριος ήταν λίγο ανέκφραστος.
- Μα Αστέριε, δεν σου αρέσει που βρισκόμαστε εδώ; Η εποχή είναι πολύ
ωραία. Συνάμα, μπορεί να είναι το τελευταίο μας ταξίδι στον χρόνο. Μπορεί
να μην χρειαστεί να γυρίσουμε ξανά πίσω.
- Αρηστείδων, επειδή θέλω αυτό να είναι το τελευταίο μας ταξίδι, πρέπει οι
κινήσεις μας να είναι συγκεκριμένες, αλλά μεθοδικές για να πετύχουμε.
Σίγουρα είναι σημαντικό να πετύχουμε, αλλά να ξέρεις ότι πολλά μπορούν να
συμβούν στην πορεία. Κάποια πράγματα είναι πέραν από τον έλεγχό μας. Στις
χορδές του χρόνου, πολλά μπορεί να είναι εκείνα που δεν ελέγχουμε. Πολλοί
μπορεί να είναι οι αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να αλλάξουν την
πορεία των σχεδίων μας. Οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι.
Ξεκινήσαμε προς το μαγαζί του Λακέση, να συναντήσουμε αυτόν που είχε
πρόσβαση στο Μαντείο. Λόγω της επικείμενης επισκέψεως του Μακεδόνα
βασιλιά, η αγορά είχε περισσότερο κόσμο από το σύνηθες. Αυτή την
εντύπωση είχε ο Λάκεσης. Διότι ο Αμέρσυπος ήταν πάντα τυπικός στην ώρα
του. Καθοδόν για το Μαντείο, περνούσε από μαγαζί του πατριώτη μας.
- Ποιος ξέρει τι μπορεί να έχει γίνει και καθυστερεί.
Υπήρχε μια μικρή ανησυχία για την επίτευξη του σχεδίου μας . Όμως οι
Μοίρες τον έστειλαν κοντά μας. Καθημερινά σχεδόν, πήγαινε και
συμβουλευόταν το Μαντείο, ήταν και αυτός από την κυρίως Ελλάδα. Όμως
είχε πολλά χρόνια που είχε καταλήξει στην Θήβα και, είχε και στενές επαφές
με την αυλή των Φαραώ. Έτσι του είχαν δοθεί κάποια προνόμια. Παράλληλα
είχε εξασφαλίσει και την πρόσβασή του στο Μαντείο. Είχε μια περίοπτη θέση
στην κοινωνία της Θήβας. Ο Λάκεσης, μας εμπιστεύτηκε ότι είχε πιαστεί
αιχμάλωτος σε κάποιες από τις επιδρομές που είχαν κάνει οι Πέρσες νωρίτερα.
Τον είχαν στείλει, στα παράλια της Μικράς Ασίας και είχε εγκατασταθεί εκεί με
την οικογένειά του. Αυτός τότε ήταν μικρός. Ο Αμέρσυπος σε κάποια από τα
ταξίδια του, ως απεσταλμένος του Φαραώ, είδε τον Λάκεση να εργάζεται κάτω
από την εποπτεία ενός Έλληνα. Δεν μπορούσε να το ανεχτεί το θέαμα αυτό ο
Αμέρσυπος και, έτσι για δύο τάλαντα, εξαγόρασε την ελευθερία του Λάκεση
και τον πείρε μαζί του στην Θήβα. Αν και είχαν περάσει χρόνια από τότε, η
ευγνωμοσύνη και η αμέριστη εκτίμηση που του είχε, κρατούσε και στην
επόμενη ζωή, όπως ασπάζονταν και οι Αιγύπτιοι.
Τελικός φάνηκε πιστός στο ραντεβού του με την ιστορία ο Αμέρσυπος και,
έκατσε μαζί μας στο μαγαζί. Του εξηγήσαμε την κατάσταση όπως είχε. Ότι
έπρεπε πάση θυσία να μπούμε στο Μαντείο την ημέρα που θα ερχόταν ο
Αλέξανδρος. Επιγραμματικά, του εξηγήσαμε ότι, διακινδυνευόταν το μέλλον
της Ελλάδας και ότι σίγουρα έπρεπε να ήμασταν εκεί. Δεν χρειάστηκε να
πούμε πολλά, είχε καταλάβει την σημασία της αποστολής μας. Μας
υποσχέθηκε ότι θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να το καταφέρει
αυτό. Κατά την επιστροφή του από το Μαντείο, θα μας ενημέρωνε για την
εξέλιξη των πραγμάτων. Μπορεί και να ήταν μια μακρά αναμονή, όμως ήταν
κάτι που έπρεπε να υποστούμε. Πάντα η αναμονή είναι ικανή ακόμα και σε
λίγες ώρες να σε κυριεύσει. Όμως ο κεκτημένος παρορμητισμός
μας
, έπρεπε
να τιθασευτεί. Όπως και πράξαμε.
Η ‘Μάχη και εγώ, περιηγηθήκαμε στην αγορά και πάλι, Την προηγούμενη
μέρα, θυμόμουν ότι είχαμε περάσει από έναν μικρό βιβλιοπώλη. Είχε
σκόρπιους, κάποιους πάπυρους. Πέρασα λίγη ώρα περιεργαζόμενος τους
παπύρους, εκ των οποίων, ορισμένοι, ήταν γραμμένοι στην Σανσκριτική
γλώσσα, κάποιοι άλλοι ήταν αρχαίας Αιγυπτιακής φύσεως. Όπως ήταν
φυσιολογικό, είχαμε βρει και κάποιους Ελληνικούς. Περιεργάστηκα
μερικούς από αυτούς. Ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε να με πείσει να
αγοράσω κάποιους ή έστω και έναν.
- Ελλαδίτη
(μου φώναξε)…
Έλα μάθε τι γράφουν οι πατριώτες σου εδώ στην
χώρα των Φαραώ. Θα σου κάνω καλή τιμή, πάρε δω τους τρεις, άκουσέ με.
- Δεν θέλω…
(του απάντησα)…
Απλά τους περιεργάζομαι!
Ότι και να του έλεγα, αυτός εκεί, επέμενε. Δικαιολογημένα έπραττε
έτσι, διότι ήταν η δουλειά του αυτή. Με πλησίασε με ακόμα πιο πολλούς
παπύρους και φτάνοντάς κοντά μου, του έπεσαν μερικοί, κάτω. Τον βοήθησα
να τους μαζέψει.
- Όχι, όχι
(φώναξε)…
Άσε να τους μαζέψω εγώ!
Παρόλο τις φωνές του, τελικά τον βοήθησα.
- Σε ευχαριστώ πολύ ξένεΉθελα να σε ρωτήσω, από πιο μέρος της Ελλάδας
είσαι;
- Από την Αθήνα…
(του απάντησα)
- Ω!
(είπε με ενθουσιασμό)…
Από την κάποτε ένδοξη Αθήνα.
“Διέκρινα μια μικρή ειρωνεία στη φωνή του”.
- Τώρα πλέον, όλη η γνωστή επικράτεια, είναι υπό την προστασία του γιού
της Ολυμπιάδας. Ο οποίος έχει πλέον και την Αίγυπτο δικιά του. Ποιος ξέρει
μέχρι που θα φτάσει ο Βασιλιάς σας!
Αυτά μου είπε επιστρέφοντας στο πόστο του, γελώντας.
Αποφάσισα να γυρίσω στο μαγαζί του Λάκεση. Φτάνοντας ο Αστέριος
περπατούσε πέρα, δώθε. Δεν είχε φανεί ακόμα ο Αμέρσυπος. Ο Λάκεσης
προσπαθούσε να διαβεβαιώσει ότι θα ερχότανε και, πως δεν ήταν άνθρωπος
που αθετούσε τον λόγο του. Στοιχημάτιζε την ζωή του για αυτό. ¨όμως η ώρα
περνούσε και ο φίλος μας, σκέφτονταν να βρούμε μια εναλλακτική, ήταν
δύσκολο να βρούμε κάποια δίοδο για τα πράγματα. Δεν υπήρχε
ο απαιτούμενος χρόνος για να προετοιμαστούμε. Ο Αστέριος έφυγε
ανήμπορος από το μαγαζί και δεν ξέρω που πήγε. Ήταν μια από τις
συνηθισμένες του εξαφανίσεις.
Η ώρα περνούσε και κανείς από τους δυο δεν εμφανίζονταν. Έκατσα σε
μια γωνιά, δίπλα από τον Λάκεση. Στην χλαμύδα μου μέσα, υπήρχε κάτι. Κάτω
από το άνοιγμα της τσέπης, υπήρχε ένας πάπυρος. Δεν ξέρω, αλλά κάπως είχε
έρθει στην κατοχή μου. Κάποια κίνηση θα είχε κάνει ο ιδιοκτήτης και θα μου
τον τοποθέτησε. Έφυγα γρήγορα να πάω να τον βρω, για να του τον
επιστρέψω. Έφτασα στο σημείο όπου βρισκότανε, όμως μάταια. Δεν ήταν καν
εκεί. Στην θέση του, ήταν κάποια γυναίκα όπου έφτιαχνε πήλινα αγγεία. Ήταν
περίεργο το γεγονός αυτό. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα από τότε. Δεν
μπορούσα να το καταλάβω. Όμως, δεν είχε σημασία, ο σκοπός ήταν άλλος
πλέον. Έπρεπε να βρεθεί λύση για το θέμα που είχε προκύψει.
- Μα καλά, που ήσουν;
(ρωτούσαν όλοι)
Είχαμε να επιλύσουμε το πρόβλημά
μας εντέλει, και εσύ γυρνάς στην αγορά;
- Αστέριε, δεν μου αρέσει το ύφος σου! Μη νευριάζεις με το παραμικρό, πρέπει
να είσαι πιο ψύχραιμος!
- Καλά σου λέει Αστέριε
(συμπλήρωσε η Ανδρομάχη)
Είμαστε μαζί σε όλο
αυτό, μην το ξεχνάμε!
- Έχετε δίκιο, συγνώμη για την συμπεριφορά μου!
- (Αμέρσυπος:) Λοιπόν, να σε ενημερώσω και εσένα Αρίστειδων, μετά από
αρκετές συζητήσεις με τους ιερείς του Μαντείου, κατάφερα να τους πείσω να
σας δώσουν πρόσβαση στο εσωτερικό του Μαντείου. Όμως θα είναι και οι
ιερείς παρών εκεί!
- Μην σε απασχολεί αυτό καθόλου. Ξέρω πως θα κερδίσουμε την εύνοιά τους.
Το θέμα ήταν να μας εμπιστευτούνε αυτοί, τίποτε άλλο. Τα υπόλοιπα άστα
πάνω μου.
Σε ευχαριστούμε πολύ Αμέρσυπε, η συνδρομή σου, είναι καταλυτική στην
εξέλιξη των πραγμάτων.
Την επομένη, θα πηγαίναμε νωρίς το πρωί, να συναντήσουμε έναν από
τους ιερείς, που θα ήταν θετικός στο να μας βοηθήσει. Ο Λάκεσης ετοίμασε
κάτι να φάμε, ήθελε να μαγειρέψει ένα παραδοσιακό Αιγυπτιακό έδεσμα. Οι
μέρες που ήμασταν εκεί ήταν αρκετά εξουθενωτικές. Χρειαζόμασταν μία
ανάπαυση. Έτσι κατευθυνθήκαμε προς την οικεία του Λάκεση για να φάμε και
να ξεκουραστούμε. Ο Αστέριος ήταν λιγομίλητος κατά την επιστροφή μας.
- Τι στοχάζεσαι φίλε μου;
- Έχω κατά νου ένα σχέδιο, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να επιτύχει. Όλα
είναι πιθανά. Έχουμε διανύσει πολλά χρονο-χιλιόμετρα μαζί μέχρι στιγμής,
οπότε μην σε ανησυχεί κάτι που ίσως φανεί στην πορεία της ημέρας, ώστε να
σε βοηθήσει.
- Όλους θα μας βοηθήσει Αρηστείδων, είναι για το καλό όλων μας αυτά. Για το
καλό της πατρίδας.
Καθώς συζητούσαμε, κάποιος περνούσε δίπλα μου με την καμήλα του. Είχε
μια άσπρη γενειάδα.
- Χαίρετε πατριώτες! Τι σας φέρνει τόσο μακριά από την Ελλάδα;
Ποιος ούρειος άνεμος σας έφερε εδώ;
- Έμποροι είμαστε. Γυρνάμε από τόπο σε τόπο, ώστε να βρούμε σπάνια
αντικείμενα για να τα πουλήσουμε στην αγορά των Αθηνών ή όπου μας
καλέσουνε.
- Καλά κάνετε. Έχετε να προσφέρετε κάποιο γεύμα σε έναν ηλικιωμένο;
- Ασφαλώς,
(απάντησε ο Λάκεσης)
Η φιλοξενία του Ξένιου μας ακολουθεί
παντού, μπορεί να βρισκόμαστε στην χώρα των Φαραώ, όμως τα ήθη και
έθιμά μας, τα κουβαλάμε παντού μαζί μας!
Συζητώντας φτάσαμε στο σπίτι του και, ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε το
δείπνο.
- Εσείς δεν μας είπατε, πως βρεθήκατε εδώ; Πως λέγεστε;
- Σωφρονίσκος ονομάζομαι! Είμαι εδώ σταλμένος από το Μαντείο.
- Είστε ο ιερέας με τον οποίο μίλησε ο Αμέρσυπος;
- Ναι, εγώ είμαι! Πείτε μου λοιπόν, γιατί θέλετε να συναντήσετε τον Μακεδόνα
Βασιλιά; Ξέρετε ότι έρχεται να πάρει έναν χρησμό;
- Το γνωρίζουμε, Σωφρόνισκε, όμως πρέπει να του δοθεί ένας ακόμη πάπυρος.
- Ωραία! Και τι θα του λέει και γιατί θέλετε να του τον δώσετε;
- Θέλουμε να τον προειδοποιήσουμε για κάτι που ίσως να γίνει.
- Καλώς, αφού πρόκειται για το καλό του, θα σας βοηθήσω!
Ο Αστέριος ήταν φανερά πιο ήρεμος. Τα μάτια του εξέπεμπαν μια λάμψη,
ήταν λες και ήξερε ότι θα πετύχουμε το σχέδιό μας. Δεν ξέρω όμως, ίσως και
να μην ήταν τελικό. Ίσως η Κλώθω να πλέκει άλλο κουβάρι για εμάς, ποιος
μπορεί να ξέρει!
Μπήκαμε στην κλίνη για να ξεκουραστούμε, με την Ανδρομάχη. Ο
Αστέριος μαζί με τον Σωφρόνισκο, έκατσαν και έγραφαν αυτό που έπρεπε να
διαβάσει ο Αλέξανδρος. Οι ώρες που έκατσαν μαζί, ήταν αρκετές.
Ομολογουμένως, ήταν δύσκολο το εγχείρημα μας. Συνέχισαν για αρκετές
ώρες. Το αποτέλεσμα, ήταν επιθυμητό. Μετά από αρκετές ώρες, βγήκαν από
το δωμάτιο. Ο Σωφρόνισκος, μας ευχαρίστησε για την φιλοξενία, πήρε τον
πάπυρο μαζί του και επέστρεψε στο σπίτι του. Ο Αστέριος, ήταν εμφανώς
ευχαριστημένος με την έκβαση. Οπότε περιμέναμε την επομένη, για να έρθει
να μας πει, τι συνέβη τελικά. Η παρουσία του Σωφρονίσκου, ήταν κάτι που
δεν το αναμέναμε να συμβεί. Σίγουρα θα είναι ένας από τους συμμάχους που
θα μείνουν ψηλά στην λίστα μας. Ποιος ξέρει, μπορεί να τον ξαναβρούμε
μπροστά μας κάποτε. Οι Μοίρες πλέκουν παράξενο κουβάρι για εμάς. Πρέπει
να ήμαστε λίγο πιο επιφυλακτικοί. Σίγουρα όμως, θα μπορέσουμε να
τα φέρουμε εις πέρας, όπως και να έχει. Με την ‘Μάχη κοντά μου, νοιώθω πιο
δυνατός. Αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα. Είχα ανήσυχο ύπνο όμως. Δε
μπορούσα να δω ξεκάθαρα τι γίνονταν, λες και δύο κόσμοι, έρχονταν σε
συγχώνευση, λες και θα υπήρχε σύγκρουση, ότι μετά από την ένωση των
δύο, ο ένας κόσμος θα έπαυε να υπάρχει. Υπήρχε μια εσωτερική σύγκρουση.
Έτσι ένοιωθα. Σηκώθηκα ανήσυχος.
Βγήκα από το σπίτι του Λάκεση. Ένοιωθα την ανάγκη να κάτσω να
περιεργαστώ το βραδινό ουρανό. Όντως υπήρχε μια διαφορά, οι αστερισμοί
είχαν διαφορετική θέση. Ο Σείριος έλαμπε εντυπωσιακά εκείνο το βράδυ.
Μετά από λίγη ώρα, έκατσα να διαλογιστώ κάτω από τον έναστρο ουρανό.
Πρώτη φορά ένοιωσα έτσι, ήταν λες και αιωρούμουν. Λες και η ψυχή μου
τρέφονταν με κάποια ενέργεια. Σύντομα όμως κάτι με διέκοψε . Η Ανδρομάχη
ήρθε κοντά μου.
- Μα καλά, τι κάνεις εδώ τέτοια ώρα; Όσο καιρό είμαστε εδώ,
νοιώθω πως είσαι λίγο πιο απόμακρος. Συμβαίνει κάτι, πες μου σε παρακαλώ!
- Δεν έχει συμβεί τίποτε, δεν πρέπει να ανησυχείς! Όλα βαίνουν καλώς.
- Άρη, μη μου λες ψέματα, ξέρω ότι κάτι συμβαίνει, σε γνωρίζω πολύ καλύτερα
από όσο θυμάσαι, χρόνια τώρα, πολύ πριν γίνουμε σύντροφοι στη ζωή.
- Ωραία, καμιά φορά νοιώθω ότι γύρω μας, συμβαίνουν πολλά που δεν
μπορούμε να τα ελέγξουμε. Λες και είναι κάτι που μας κατευθύνει. Λες και
υπάρχει ένα σχέδιο ή κάποια πεπατημένη που πρέπει να ακολουθήσουμε,
όμως δεν βλέπω προς τα πού πρέπει να κινηθούμε!
- Ναι, έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Άρη, όλα είναι στον αέρα!
- ‘Μάχη, σκέφτηκες ποτέ τι θα απογίνουμε… Πλέον που είναι η θέση μας… Που
ανήκουμε; Μήπως στον 21ο αιώνα; Που… πριν ή πιο μετά;
- Έχεις δίκιο που κάνεις όλες αυτές τις σκέψεις
,
αλλά δεν μπορείς να τα λύσεις
όλα τώρα. Γύρνα να πέσουμε για ύπνο και, όλα θα πάρουν την τροπή τους.
- Και ποια θα είναι αυτή ‘Μάχη μου… Να κινούμαστε αέναα στην ιστορία μας;
Νοιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου στο σύμπαν. Κάτι πρέπει να γίνει
σύντομα.
- Αυτό που θα κάνουμε Αριστέιδων, είναι να φέρουμε εις πέρας την αποστολή
μας. Όταν ολοκληρώσουμε τον σκοπό μας, θα καταφέρουμε να βρούμε και
εμείς την θέση μας στην κοινωνία.
- Να ξέρεις ότι ακόμα παραμένω προβληματισμένος σε ότι αφορά την
κατάσταση. Για την ώρα θα παραμερίσω τους προβληματισμούς μου.
“Μπορεί να σώπασα, αλλά σίγουρα κάτι παραπάνω συμβαίνει που, προς το
παρών, δε μπορώ να το κατανοήσω πλήρως”.
Με την έντονη αυτήν σκέψη, με πήρε ο Μορφέας πάλι κοντά του. Μπορεί και
τα όνειρα που είχα, να πηγάζανε από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς
μου και να μη ήταν κάτι άλλο.
Το πρωινό, στην αγορά, υπήρχε μεγάλος συνωστισμός. Ήταν λες και
η πόλη η ίδια, να αισθανόταν την παρουσία του βασιλιά Αλέξανδρου. Είχαν
προσέλθει στην πόλη, ιερείς, έμποροι και απλοί κάτοικοι από τις γύρω
περιοχές. Όλα κινούταν στον ρυθμό του Μακεδόνα. Ο Αστέριος ήθελε να
συναντήσει από κοντά τον βασιλιά, όμως ξέραμε ότι, εάν επιχειρούσαμε κάτι
τέτοιο, μπορεί και να βάζαμε σε κίνδυνο την αποστολή. Μόνο και μόνο η
παρουσία μας όλες τις ημέρες που ήμασταν εκεί, είχε κινήσει την υποψία
κάποιον ντόπιων, αλλά όπως πάντα, η περιέργεια μπορεί να θέσει σε κίνηση
δυνάμεις του ανθρώπου που, πολλές φορές βρίσκονται σε μια μακρά νάρκη.
Αλλά ευστόχως, η συνάντησή μας με τον Αμέρσυπο, μας είχε επωφελήσει
διότι είχαν περίεργες βουλεύσεις προς το μέρος μας, πλέον κανείς δεν
κινούνταν απειλητικά. Οπότε, το μόνο που απέμενε ήταν να περιμένουμε την
ενοποίηση του Σωφρονίσκου για να μας πει πως εξελίχθηκε. Ήταν ένα από τα
πιο αγωνιώδη πρωινά που είχα ζήσει στην ζωή μου. Έτσι είχαμε νοιώσει με τη
‘Μάχη, όταν θα ξεκινούσαμε την πρώτη μέρα μας στην αρχαιολογική σκαπάνη.
Τότε που ήρθε ο Αστέριος στην ζωή μας. Τότε που όλα αλλάζανε. Και ο ίδιος ο
Αστέριος στην όλη πορεία μας, έχει ωριμάσει αρκετά. Είναι και αυτός πιο
δεκτικός, όμως παράλληλα δεν τον έχει αποτρέψει από τον δυναμική του.
Αλλά τώρα, έχει την αγωνία του όπως και εμείς.
Όπως όλη η πόλη ζούσε κάτω από την ενέργεια και τον ρυθμό
της επισκέψεως, ήταν λες και όλη η ενέργεια της χώρας, είχε συσσωρευτεί σε
εκείνο το σημείο… Εκείνη την στιγμή… “Η στιγμή του Χρησμού”. Από πάνω
μας πετούσαν δύο αετοί, θα μπορούσε να είναι κάποιος οιωνός. Η ώρα είχε
περάσει. Ο ήλιος έγειρε προς την δύση. Ξέραμε ότι δεν θα αργούσε να φανεί ο
Σωφρόνισκος. Όπως και έγινε! Μετά από λίγη ώρα, ήρθε και μας ενημέρωσε
για την επίσκεψη του Αλέξανδρου.
- Το πρόσωπό του, έλαμπε!
(Μας είπε ο απεσταλμένος του Μαντείου) …
Η συνοδεία του και αυτή, μεγαλοπρεπέστατη, όμως όταν εισήλθε στην κύρια
αίθουσα του Μαντείου, γονάτισε ως θνητός που είναι! Είχε απόλυτο σεβασμό
στους θεούς και τους ιερούς τόπους. Δεν ήθελε να διαφέρει σε τίποτα από
τους υπόλοιπους! Ταπεινά, δέχτηκε τις φιλοφρονήσεις μας αλλά και, κάποιες
οδηγίες που του δόθηκαν, αφού θα πήγαινε στην Βαβυλώνα. Του εδόθησαν οι
δύο πάπυροι… Αναχώρησε προς τον επόμενο προορισμό του.
Ποιος να ήξερε τι μας περίμενε στην νεότερη Ελλάδα. Από την μία
δεν ήθελα να φύγω διότι είχα συνηθίσει εδώ αυτές τις μέρες. Έχω μία
διαίσθηση ότι το ταξίδι μας, θα είναι μακρύ. Ευχαριστήσαμε τους ντόπιους,
αλλά και τον Λάκεση για την φιλοξενία του και, πορευτήκαμε προς την εποχή
μας. Ποιος ξέρει… Ίσως και να γυρίσουμε και πάλι στην χώρα των Φαραώ.
Αφήσαμε ότι αντικείμενα είχαμε πάρει μαζί μας και αναχωρήσαμε.
Το σπίτι ήταν εκεί και μας περίμενε, μέσα στην δικιά του χρονο-
κάψουλα. Παράξενη η ζωή στη νεότερη Ελλάδα. Περιηγηθήκαμε στον γύρω
χώρο. Η Αθήνα ήταν ένα χωριό, ίσως και να ήταν ξεχασμένη από τους πάντες.
Σημάδι ότι τα πράγματα δεν είχαν εξελιχθεί όπως έπρεπε… ήταν η Ακρόπολη!
Μόνο ερείπια υπήρχαν γύρω. Ούτε εκκλησίες υπήρχαν, ούτε και ναοί. Μα τι
μπορούσε να είχε γίνει;! Ήμασταν και οι τρεις συντετριμμένοι. Βρήκαμε
κάποιον ντόπιο που μιλούσε σπαστά Ελληνικά.
- Άνθρωπέ μου τι έγινε εδώ, που είναι οι Έλληνες;
- Οι Έλληνες;
(άρχισε να γελάει δυνατά!)
- Μα γιατί γελάς τόσο δυνατά;
- Οι Έλληνες είναι σαν τις νομάδες πλέον, δεν έχουν πατρίδα. Δεν ανήκουν
πουθενά! Εγώ ότι και να σας πω, θα είναι ψέματα, ο φιλόσοφος μπορεί να
ξέρει…
- Και γιατί τον φωνάζετε έτσι;
- Πάμε και θα δείτε, εδώ πιο κάτω μένει, σε μια σκηνή.
Η κατάσταση γύρω ήταν τραγική! Η ανθρωπότητα ολίσθαινε. Άλλοι ήταν
βοσκοί, άλλοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Είχαμε σίγουρα αποτύχει
στον σκοπό μας. Αλλά έπρεπε να μάθουμε το τι έγινε. Φτάσαμε στη
σκηνή του φιλοσόφου. Είχε μια έντονη γενειάδα.
- Καλώς τους Αργίτες!
- Γιατί μας αποκάλεσες έτσι φιλόσοφε;
(του απάντησε ο Αστέριος)
- Μην τον παρεξηγείτε, πολλές φορές λέει κάποια ακαταλαβίστικα.
- Εντάξει, δεν τον παρεξηγούμε. Ερχόμαστε από μακριά. Κατά καιρούς έχουμε
δει ανθρώπους πολλούς, άλλοτε περίεργους, άλλοτε πιο συνεσταλμένους, δεν
πειράζει…
Πες μας γέροντα, τι συνέβη από τον καιρό του Αλεξάνδρου, πως κατάντησε
έτσι η Αθήνα;
- Παιδιά μου, θέλετε να πάω πολύ πίσω. Έχω πολλά χρόνια να διηγηθώ αυτή
την ιστορία. Όμως αφού με ρωτήσατε, θα σας την πω.
Ο Αλέξανδρος άφησε δύο απογόνους, ο ένας ήταν ο Φίλιππος ο Γ’ και ο
άλλος ήταν ο Ζεύξιππος. Το βασίλειο των Μακεδόνων χωρίστηκε στα δύο. Ο
πρώτος γιός έλεγχε την περιοχή μέχρι τις Ινδίες και ο δεύτερος, την
Ηπειρωτική Ελλάδα και την Αίγυπτο. Τα πρώτα χρόνια του βασιλείου, όλα
κυλούσαν ομαλά. Όμως ο Φίλιππος είχε επηρεαστεί από την γιαγιά του την
Ολυμπιάδα. Σιγά, σιγά άρχισε να αλλάζει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.
Ήθελε να εισαγάγει τις ακολουθίες του Μίθρα. Ξένα πράγματα ως προς την
Ελλάδα. Ο Ζεύξιππος, έκανε υπομονή και σεβότανε τις πεποιθήσεις του
αδερφού του, που ήταν ο πρωτότοκος. Όμως μέσα στο βασίλειο, είχαν
αρχίσει να γίνονται συγκρούσεις. Μέχρι που αυτές γιγαντώθηκαν και ξέσπασε
εμφύλιος. Αυτό οδήγησε και στον διαμελισμό του βασιλείου. Στην εκστρατεία
του ο Φίλιππος οΓ’, διαμέλισε ακόμα και τον Παρθενώνα και όποιο άλλο ιερό
έβρισκε στη πορεία του. Η Ελλάδα υπάρχει μόνο ως ιδέα πλέον. Λίγοι είμαστε
εκείνοι που θυμόμαστε την ιστορία μας. Άλλοι μιλάνε σκυθικά, άλλοι ρωμαϊκά.
Ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που ομιλούν την πάτρια γλώσσα. Οπότε μόνο όσοι
ξέρουν, μπορούν να μεταδώσουν την γνώση. Δεν έχουν μείνει πολλοί!
- Σε ευχαριστούμε φιλόσοφε για την εξιστόρηση και μην ανησυχείς! Υπάρχει
ακόμα ελπίδα. Όλα θα είναι διαφορετικά και πάλι!
Κατευθυνθήκαμε προς την οικία και πάλι. Η Περσία μας περίμενε. Ήταν
ένα ωραίο ξημέρωμα στην Περσία. Έπρεπε να περάσουμε πάλι μέσα από την
Αγορά. Εκεί γνώριζες από απλούς περίοικους, μέχρι και τα μέλη της βασιλικής
αυλής. Γύρω άκουγες κάποιους να μιλούν Περσικά, Σανσκριτικά. Στην
Βαβυλώνα οι Μακεδόνες φρουροί, δήλωναν έντονη την παρουσία τους. Η
πολυπολιτισμικότητα που υπήρχε, θύμιζε κάτι από την εποχή μας. Όμως οι
συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές. Δεν υπήρχε κάποιο κυρίαρχο στοιχείο στην
αγορά. Ο καθένας ακολουθούσε την δικιά του πεπατημένη. Μήπως και να
ήταν αυτό που έπρεπε να καταφέρουμε μαζί. Να συνυπάρχουμε όλοι μαζί
κάτω από μια ομπρέλα προστασίας; Έτσι ήταν και η κοινωνική κατάσταση
στους καιρούς των Ρωμαίων, οι καταστάσεις οδηγούν στην αλλαγή πλεύσης
της αυτοκρατορίας, που στην τελική οδήγησε στην κατάρρευση του βασιλείου
των Ρωμαίων. Την ίδια επανάληψη προφανώς, θα είχε και το βασίλειο του
Αλέξανδρου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οπότε σε αυτό που πράττουμε και
εμείς, υπήρχε η πιθανότητα, η ιστορία να επαναληφθεί, κάθε φορά που εμείς
επιχειρούσαμε να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας. Μήπως ποτέ δεν θα
μπορούσαμε να βρούμε το ιδεατό περιβάλλον για το έθνος; Αυτές ήταν
κάποιες από τις σκέψεις που είχα. Τι μοιράστηκα με τον Αστέριο. Έδειχνε να
συμφωνούσε με αυτά που του έλεγα.
- Αρηστείδων, τα όσα που είπες, έχουνε ισχυρή βάση, όμως η μόνη διαφορά
είναι ότι εμείς καταλήξαμε σε μια αποστολή και πρέπει να την φέρουμε εις
πέρας.
- Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Αστέριε, αφού το αρχίσαμε οφείλουμε να το
τελειώσουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η ερώτησή μου όμως είναι, που
τελειώνουμε; Ποια είναι εκείνα τα γεγονότα που θα καθορίσουν στο που
πρέπει να σταματήσουμε; Εντέλει ποια η ιδανική Ελλάδα;
- Αρηστείδων η ιδανική Ελλάδα, είναι εκείνη που θα δούμε την κατάσταση
στον 21ο αιώνα, να μην είναι τόσο φθίνουσα! Να μπορεί να υπάρχει συνοχή
και αρμονία. Η κατάσταση στην εποχή μας, μόνο έτσι δεν είναι. Οπότε πρέπει
να πράξουμε αναλόγως.
- Έχεις δίκιο Αστέριε. Η κατάσταση πρέπει να πάρει άλλη τροπή. Πρέπει να
φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας.
Συνεχίσαμε να περιηγούμαστε στην αγορά. Μας πλησίασαν κάποιοι από τους
Μακεδόνες φρουρούς. Μας περιεργάζονταν, όμως δεν μας ενόχλησαν.
Ξάφνου…
- Αργίτες φίλοι μου, καλώς ήρθατε στο κέντρο της Ανατολής. Εδώ
που συναντώνται τα ήθη και τα έθιμα του βασιλείου του Αλεξάνδρου.
Μα ποιος μπορούσε να είναι; Ήταν ο Αμέρσυπος!
- Παιδιά ακολουθήστε με, πηγαίνω προς την αυλή.
Δεν είπαμε κουβέντα και τον ακολουθήσαμε. Η φρουρά ήταν οι ακόλουθοί
του.
- Ο βασιλιάς πάντα χαίρεται να φιλοξενεί Ελλαδίτες που βρίσκονται τόσο
μακριά από την πατρίδα. Είναι υπό την προστασία του, σε όλη την επικράτεια.
Φτάσαμε στην έπαυλη που του είχε παραχωρήσει ο βασιλιάς. Ήξερε πώς να
κινηθεί. Φτάνοντας, μας υποδέχτηκαν οι υπηρέτες του.
- Αμέρσυπε, σε παρακαλώ πες τους ότι εμάς δε μας χρειάζονται αυτά. Δεν
θέλουμε να μας υπηρετεί κανείς.
Τους είπε να απομακρυνθούν…
- Λοιπόν καλοί μου περιηγητές, τι σας φέρνει εδώ στην Βαβυλώνα;
- Έχουμε να φέρουμε μια αποστολή, εις πέρας.
- Τι πρέπει να κάνετε;
- Αμέρσυπε, πρέπει να δούμε από κοντά τον βασιλιά, πρέπει να του δώσουμε
κάτι.
- Από ότι θυμάμαι και την προηγούμενη φορά που συναντήθηκαν οι δρόμοι
μας, πάλι μου ζητήσατε μια χάρη. Θα σας βοηθήσω και πάλι. Από΄τι
θυμάμαι… είχε κάτι να κάνει για το καλό του Αλέξανδρου. Ξέρω ότι είστε εδώ
για να τον βοηθήσετε.
- Σε ευχαριστούμε πολύ Αμέρσυπε για την διευκόλυνση! Του είπε η
Ανδρομάχη..
Οι κινήσεις και όλη η συμπεριφορά της , με εξέπληξαν. Δεν την είχα ξανά δει
έτσι. Σαγήνεψε τον Αμέρσυπο, μέχρι και εμένα εντυπωσίασε.
- Το βράδυ θα έρθουν να τον επισκεφτούν κάποιοι από την βιβλιοθήκη της
Εφέσου. Οπότε εάν θέλετε, θα παρουσιάσω μαζί και εσάς. Εγώ τώρα, θα
κάτσω να ξεκουραστώ διότι, το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Πηγαίνετε στην αγορά
για να δείτε εάν θέλετε να πάρετε κάτι , μετά επιστρέψτε για να γευματίσουμε
και αργότερα να πάμε στον Μακεδόνα.
Όπως και πράξαμε.
Η αγορά είχε από κεχριμπάρια και μπαχαρικά, ως και πήλινα αγγεία από
την Μεγάλη Ελλάδα. Απίστευτα αντικείμενα, άξια μελέτης όλα τους. Λίγο μετά
το μεσημέρι, γυρίσαμε στην έπαυλη του Αμέρσυπου. Είχαν ετοιμάσει ένα
μεγάλο γεύμα για όλους. Προσπάθησαν να μας εντυπωσιάσουν. Ειλικρινά,
πάντως ήταν ότι καλύτερο είχαμε γευτεί εδώ και πολύ καιρό.
- Δεν ξέρω, ειλικρινά , Αμέρσυπε… που βρήκες αυτές τις συνταγές, όλα τα
εδέσματα που μας προσφέρεις, είναι πεντανόστιμα!
- Αστέριε, καλέ μου πατριώτη, σε ανθρώπους δικούς μου μόνο τα καλύτερα θα
τους προσέφερα!
Πράγματι, όλη η περιποίηση ήταν κάτι το διαφορετικό, το πρωτόγνωρο.
Είχαν έρθει και κάποιες χορεύτριες, μας πλησίασαν, χόρευαν από πάνω
μας
.
Δεν ξέρω, ένοιωθα λίγο αμήχανα. Κοιτούσα την Ανδρομάχη, δεν την
πείραξε, όπως και να έχει, δεν μας άρεσε η κατάσταση, ποτέ δεν με έθελγαν
οι ανατολίτικες εκφράσεις του ερωτισμού, ήταν κάτι που διέφθειρε την
ανθρώπινη ύπαρξη
.
Όμως ήμουν εκεί, οπότε έπρεπε να κάνω ότι περνούσε
από το χέρι μου για να μην προσβάλω τον οικοδεσπότη μας. Παράλληλα ήταν
και η έκβαση της αποστολής. Ίσως και με την οινοποσία, να είχα ζαλιστεί και
να μην σκεφτόμουν καθαρά.
Ο Αμέρσυπος είπε ότι σε λίγη ώρα, θα αναχωρούσαμε προς τον βασιλιά.
Πήγαμε και ετοιμαστήκαμε. Αλλάξαμε την περιβολή μας και φορέσαμε κάποιες
στολές των Εφέσεων, που και αυτοί ήταν φιλοξενούμενοι του Αμέρσυπου. Με
άλογα κατευθυνθήκαμε προς τις βασιλικές κλίνες. Γύρω από τον Αλέξανδρο,
υπήρχαν γυναίκες, άνδρες. Όχι όμως τόσο χάλια όσο το φανταζόμουν. Δεν
υπήρχαν έκφυλες καταστάσεις. Απλά υπήρχαν κάποιοι οργανοπαίχτες που, με
λύρες και με κάποια παραδοσιακά, βαβυλώνια όργανα, τα οποία δεν τα
αναγνώριζα . Προφανώς είχα χαθεί στην πορεία του χρόνου. Ο Αμέρσυπος,
μας προανήγγειλε…
- Χαίρε βασιλέα του κόσμου!
(είπε πρώτος ο Εφέσιος)
Με την ευχή του
Εφέσιου Διός, ερχόμαστε να σε βρούμε!
- Καθίστε δίπλα μου Έλληνες αδέρφια μου!
Κοντά στον βασιλιά, υπήρχαν μόνο γυναίκες. Πουθενά δεν φαινόταν να
υπάρχει ο Ηφαίστειον. Λίγοι ήταν αυτοί που είχαν Μακεδονικές φορεσιές.
Κοντά μου δεν έβλεπα πουθενά την Ανδρομάχη, δεν ήξερα που ήταν.
Καθ’ όλη την διάρκεια της παρουσίας μας εκεί, βγήκαν κάποιες χορεύτριες.
Μας πλησίασαν, πηγαινοέρχονταν από άντρα σε άντρα. Άλλες μας φιλούσαν,
όλες γυρνούσαν γύρω από τον βασιλιά. Κάποια τον πλησίασε, τον φίλησε και
του πρόσφερε λίγο οίνο. Οι εκπρόσωποι από την Έφεσο, άρχισαν να
εκδηλώνουν, μια παράκληση προς τον βασιλιά, ώστε να καταφέρουν να τον
πείσουν, να τους δώσει κάποιο ποσό, για να ολοκληρώσουνε έναν ναό προς
τον Απόλλωνα, έξω από την βιβλιοθήκη. Ο Αλέξανδρος τους άκουγε, όμως δεν
ένοιωθε καλά! Σύντομα, καλέστηκε ένας θεραπευτής, να εισέλθει στο δωμάτιο
του βασιλιά Αλεξάνδρου, όπου μεταφέρθηκε με την βοήθεια της φρουράς
του. Εμείς κληθήκαμε να περάσουμε εκτός του δωματίου. Ο Αμέρσυπος, μας
είπε να γυρίσουμε στην έπαυλή του. Όπως και κάναμε. Βγαίνοντας από τις
βασιλικές κλίνες, είδα την Ανδρομάχη. Ήθελα να την ρωτήσω που
βρισκότανε προηγουμένως, όμως όλα έγιναν τόσο γρήγορα.
Φτάσαμε στην οικία! Παντού διάχυτη υπήρχε μια αγωνία, για το τι
μέλλει γενέσθαι με τον βασιλιά. Τα πάντα ήταν ρευστά. Ο Αστέριος ήταν σε
μια διαρκή εγρήγορση. Είχα μια μικρή υποψία. Αλλά δεν μπορούσα καταλήξω
για το τι τελικά είχε γίνει. Ο Αστέριος ήθελε να φύγει, να επιστρέψει να βρει
τον Αμέρσυπο. Του είπα ότι, με τη πρόφαση θα γυρνούσε πίσω να τον βρει.
Σκέφτηκε καλά αυτά που του είπα. Το σκεφτόταν αρκετή ώρα. Όμως η σκέψη
του, η πρόθεσή του, έφτασε σε ένα τέλος. Γύρισε ο οικοδεσπότης μας. Είχε
σκυμμένο το κεφάλι του…
- Τι έγινε Αμέρσυπε με τον Αλέξανδρο, είναι καλά;
- Κανείς από τους θεραπευτές δεν κατάφερε να τον επαναφέρει! Πλέον έβαλε
πλώρη για τον Άδει! Πάει να βρει τους υπόλοιπους μεγάλους του έθνους.
- Μα καλά, τι έγινε Αμέρσυπε; Από τι έγινε, τι προκάλεσε τον θάνατό του;
- Σε ένα από τα ποτήρια του οίνου του, κάποιος μύρισε ότι έχει δηλητήριο από
σκορπιό. Μάλλον ήταν κάποια από τις χορεύτριες. Αλλά δεν μπορούν να
την εντοπίσουνε. Θέλω να ξεκουραστώ για λίγο. Δε μπορώ να το σηκώσω
αυτό το βάρος. Πάω στη κλίνη μου.
Ο Αμέρσυπος ήταν φανερά επηρεασμένος από όλη την κατάσταση. Κατά
κάποιο περίεργο τρόπο, η αποστολή μας εξετελέσθη για την ώρα. Μπήκα για
λίγο στην κλίνη που μας είχε παραχωρηθεί. Δίπλα από το κρεβάτι είχα τα
ρούχα μου. Ντύθηκα. Δίπλα από τα ρούχα μου, υπήρχε ένα σύνολο από
ρουχισμό χορεύτριας. Βγαίνοντας από την κλίνη, είπα στον Αστέριο ότι έπρεπε
να φύγουμε επειγόντως. Με κοίταξε η Ανδρομάχη. Κατάλαβε ότι είχα
υποψιαστεί κάτι. Βγήκαμε γρήγορα από την έπαυλη του Αμέρσηπου. Βγάλαμε
τον πάπυρο και εξαφανιστήκαμε. Γυρίσαμε στο σπίτι μας.
- Μα καλά τι έγινε Αρηστείδων και φύγαμε άρον-άρον;
(Χαμογελούσε η
Ανδρομάχη)
- Μα καλά, εσύ γιατί γελάς;
(την ρώτησε ο Αστέριος)
- Πες του!!!
- Τι να του πω; Έπρεπε να το είχε καταλάβει!
- Να καταλάβω τι; Πείτε μου!!!
- Άκουσε Αστέριε… Η Ανδρομάχη ήταν η χορεύτρια που δηλητηρίασε τον
Αλέξανδρο!
- Μα πως, που; Και εσύ που το ξέρεις;
- Μπαίνοντας στο δωμάτιό μας, είδα τα ρούχα της χορεύτριας και έτσι
κατάλαβα, διότι η Ανδρομάχη έλειπε καθ’ όλη τη
διάρκεια που εμείς βρισκόμασταν κοντά στον Μακεδόνα. Αυτή την εντύπωση
είχα εγώ. Μεταμφιέστηκε σε χορεύτρια και τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνεις
προφανώς.
Άρχισε να γελάει ο Αστέριος…
- Μπράβο σου
(αποκρίθηκε προς την ‘Μάχη)
Καλά τα κατάφερες!
Τελεσφόρησε η αποστολή μας…πανούργες και
ύπουλες είναι
οι γυναίκες!!!
Κεφάλαιο
#6
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, η φθίνουσα πραγματικότητα, ήταν διάχυτη
παντού. Όλα κυλούσαν όπως τα είχαμε αφήσει. Η σκέψη ότι εμείς ταξιδεύαμε
μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να αλλάξουμε την έκβαση του χωρο-χρόνου
και μετά γυρνάμε πάλι πίσω, δεν με ελκύει καθόλου. Πλέον νοιώθω ότι, όλα
αυτά που έχουν συμβεί, δεν έχω καμία αίσθηση ώστε να παραμείνω
στην σημερινή εποχή. Για να γυρίσω και να παραμείνω στην εποχή που
ανήκω, θα πρέπει πράγματι να βρούμε την ιδανική φόρμουλα ώστε, η Ελλάδα
να είναι εκεί που πρέπει. Εκεί που της αξίζει να είναι. Αλλά ποια θα είναι αυτή
η πραγματικότητα; Για ποιο λιμάνι – εντέλει πρέπει να πλεύσουμε και πάλι;
Με τον Αστέριο σκεφτήκαμε, να επισκεφτούμε την τελευταία
απόγονο των Πτολεμαίων. Σίγουρα, μια πιο ευνοούμενη εποχή για εμάς τους
Έλληνες. Στο τέλος της Ελληνιστικής περιόδου, παντού ομιλούσαν τα
Ελληνικά και, η θέση μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ήταν εκείνη που
μπορούσαμε να κινηθούμε ελεύθερα. Ως εκπρόσωποι του Μαντείου.
Χρειαζόμασταν κάποιες ημέρες για να
οργανώσουμε
το σχέδιό μας. Η
Ανδρομάχη είχε άλλη δυναμική μετά τα όσα συνέβησαν στην Βαβυλώνα. Η
ίδια, ήταν κατενθουσιασμένη με την ιδέα πως, θα ξανά επισκεπτόμασταν την
Αίγυπτο. Όντως ήταν μια εποχή στην ιστορία, που έμεινε βαθειά χαραγμένη.
Οι γύρω λαοί μιλούσαν για την βασίλισσα της Αιγύπτου, για αιώνες. Έπρεπε να
είμαστε πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις μας, διότι στην προηγούμενη επίσκεψή
μας, σταθήκαμε αρκετά τυχεροί,
Δεν θα ήμασταν πάντα
. Ίσως έπρεπε
να ακολουθήσουμε μια άλλη στρατηγική αυτή τη φορά.
Ο Αστέριος μας δήλωσε ότι έπρεπε να αποχωρίσει για μερικές μέρες.
Έπρεπε, όπως λέει να κάνει
κάποια
από τα ταξίδια του και πως είχε την
ανάγκη να συλλογιστεί.
Είχε προφανώς κάποιο μέρος που
διαλογίζονταν.
Όπως πάντα, περικλείονταν από μυστήριο η ζωή του. Έτσι
ξεκίνησε το ταξίδι του προς το άγνωστο μέρος για εμάς.
Το βράδυ σκέπασε τον ουρανό της Αττικής. Η Ανδρομάχη ξάπλωσε
δίπλα μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ένοιωθα την ανάγκη να δω τι περιείχε
ο πάπυρος που μου είχε δώσει ο γέροντας από την αγορά της Θήβας. Άνοιξα
τον πάπυρο. Δεν πίστευα αυτό που αντίκρισα. Ήταν ίδιος με αυτόν που είχαμε
βρει στον αρχαιολογική σκαπάνη Μου φαινόταν απίστευτο κάτι τέτοιο. Πως
ήταν δυνατό να γίνεται αυτό; Ποιος ήταν αυτός που συνέθεσε αυτόν τον
πάπυρο. Ήταν σχεδόν αδιανόητο αυτό. Πως ήταν δυνατό να υπάρχουν τόσες
πολλές ερωτήσεις, δίχως απαντήσεις. Μπορεί να υπάρχουν και άλλοι πάπυροι.
Από πού τελικά να προέρχονται; Γιατί και ποιος να ήταν εκείνος ο γέρος
έμπορας που μου τον έδωσε; Προφανώς γνώριζε ποιος ήμουν και ποιος ο
σκοπός της παρουσίας μου στη Θήβα. Το κύριο ερώτημα παραμένει το
γιατί να δώσει σε εμένα τον πάπυρο αυτόν; Πραγματικά, είναι άξιο απορίας.
Συν των άλλων, ποιος είναι εκείνος που με βοηθάει; Ποιος μπορεί και
προβλέπει τις κινήσεις μας; Ήμουν πράγματι πολύ μπερδεμένος. Δεν ήξερα
πώς να ενεργήσω. Τι πρέπει να πράξω πλέον. Πάντα ακολουθούσα το
ένστικτό μου.
Έτσι βγήκα από το σπίτι να δω τον έναστρο Αττικό ουρανό. Όπως και
να έχει, πρέπει να είμαι
προσεκτικός
στις κινήσεις μου. Μετά από λίγη ώρα
ήρθε και η Ανδρομάχη δίπλα μου. Με ρώτησε γιατί ήμουν τόσο ήσυχος…
- Ορισμένες φορές, καλό είναι να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω. Να μην μιλάμε
τόσο πολύ. Ας αφήσουμε και τους άλλους γύρω μας να εκφράσουν την γνώμη
τους ή ακόμα καλύτερα, ας αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουν για εμάς.
Εμείς δεν χρειάζεται να λέμε τόσο πολλά.
- Ναι, ίσως να έχεις ένα δίκιο σε αυτό που λες Άρη μου, αλλά ο παρορμητισμός
σου είναι εκείνος που με κατέστησε ότι μέσα από αυτόν τον κυκεώνα της
αρχαιολογικής σχολής, εσύ ήσουν αυτός που έκανε τη διαφορά, πάντα
προσέγγιζες τα γεγονότα από μια άλλη οπτική. Αυτό και άλλα, ήταν που
βρήκα ελκυστικό πάνω σου.
- Μην ανησυχείς ‘Μάχη μου. Δεν έχω αλλάξει, ούτε βλέπω αλλιώς τα
πράγματα. H ψυχή μου είναι ίδια. Απλός απολάμβανα τα άστρα.
- Το ίδιο είχα κάνει και εγώ μαζί με τον Σωφρόνισκο, έξω από το σπίτι του
Λάκεση.
- Διαλογισμός υπό το φως των άστρων. Ίσως αυτό να είναι κάτι που έχει
αλλάξει μέσα μου. Μόνο αυτό. Πήγαινε να ξαπλώσεις αγαπητή μου. Θα έρθω
και εγώ σε λίγο.
Με φίλησε γλυκά και γύρισε στο κρεβάτι μας. Εγώ όμως έχω βάλει πλώρη
για αλλού. Πήρα στα χέρια μου τον δικό μου πάπυρο. Άφησα την φαντασία
μου να με οδηγήσει εκεί που ήθελε να με πάει. Κατέληξα κοντά στην
Τιθωρέα.
Το τοπίο ήταν αρκετά διαφορετικό σε σχέση με την εποχή μου, πολλά
ήταν εκείνα που διαφοροποιούσαν την κατάσταση. Δεν ήξερα τι ακριβώς
έπρεπε να κάνω. Σίγουρα ήταν μια καλή ευκαιρία να περιηγηθώ στο χώρο.
Οπότε και πορεύτηκα με βάση αυτά που αισθανόμουν, είχα έλλειψη
στοιχείων, για το τί έπρεπε να κάνω και στο που έπρεπε να κινηθώ στον
χώρο. Συνήθως όλα είχαν να κάνουν με στοιχεία, τίποτα δεν ήταν βγαλμένο
στην επιφάνεια έτσι απλά. Όλα βάση σχεδίου. Όμως, όπως προανέφερα, δεν
έχω κάποιο σκοπό στη παρούσα φάση. Οπότε θα συνέχιζα απλά, βάση του
πως ένοιωθα.
Ξεκίνησα λοιπόν προς τους Δελφούς. Ένα σημείο έμεινε ζωντανό για πάνω
από μια χιλιετία. Σαν κοιτίδα του Ελληνισμού. Ο ομφαλός του πολιτισμού.
Σκεπτόμενος όλα αυτά, προχωρούσα παρατηρώντας το τοπίο. Εδώ που
έχτισαν οι αρχαίοι την οικία του Φοίβου, προστατεύονταν από το ίδιο το
τοπίο. Ο χώρος γύρω, η φύση, όλα εναρμονίζονταν με τους Δελφούς. Από
μακρινή απόσταση φαίνονταν ο ναός του Απόλλωνα. Έπρεπε να βρω και
κάποια περιβολή. Το τοπίο ήταν ανοιξιάτικο, οπότε δεν χρειαζότανε κάτι το
βαρύ. Φόρεσα τα ρούχα που είχα και στην Αίγυπτο. Μου άρεσε
να συλλέγω τα ρούχα κάθε ενός εκ των ταξιδιών και επισκέψεών μας. Κάτι
που δεν άφηνε κάποιο στοιχείο πίσω στην δική μας εποχή. Απλά ένα ενθύμιο
από τις εμπειρίες μας. Κάτι που θα μπορούσα να έχω μαζί μου πάντα. Κάτι που
μου δείχνει ότι δεν είναι ένα όνειρο όλα αυτό που ζούμε η Ανδρομάχη, ο
Αστέριος και εγώ. Όλα όσα διαδραματίζονται την παρούσα στιγμή, θα ήταν
ωραίο να τα ζούσα μαζί με τους υπόλοιπους, ιδίως με την Ανδρομάχη. Ήθελα
πολύ να μοιραστώ μαζί της, κάποια επίσκεψη σε ένα μέρος διαφορετικό. Σε
κάποια εποχή που μπορούσαμε να πάμε δίχως να επηρεάσουμε το μέλλον
μας. Ήλπιζα να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε κάποια στιγμή, αυτή την
επιθυμία μου.
Έφτασα σε ένα σημείο όπου κυλούσε μια πηγή. Το νερό ήταν κρύο,
δροσερό, πάρα πολύ ωραίο! Ξεκουράστηκα για λίγο, διότι ήταν αρκετή η
ώρα που περπατούσα. Με πλησίασε ένας κύριος από κοντά με γενειάδα και
καβαλώντας το γαϊδούρι του. Του απεύθυνα τον λόγο…
- Θα ήθελα να σας ρωτήσω! Είναι καλή η εποχή τώρα που θέλω να επισκεφτώ
το Μαντείο;
- Βεβαίως νεαρέ μου! Έχει καταλαγιάσει η καθημερινότητα αφότου έφυγε ο
στρατηγός των Αθηναίων. Όποτε έρχεται κάποιος από την πόλη
της Γλαυκοματούσας , είμαστε επί ποδός, διότι είναι από τους κύριους
χρηματοδότες του Μαντείου.
- Μα καλά, πως ξέρετε τόσα πολλά εσείς για το τι γίνεται στα εντός του
Μαντείου; Αυτές οι πληροφορίες, υποθέτω πως δεν πρέπει να μοιράζονται,
δεξιά και αριστερά!
- Μην ανησυχείς νεαρέ μου! Εμείς εδώ, οι κάτοικοι της Φωκίδος, έχουμε
εμπιστοσύνη μεταξύ μας και εσύ για να βρίσκεσαι εδώ και να μου μιλάς, δεν
είσαι βάρβαρος! Γόνος του Δευκαλίωνα θα είσαι! Το όνομά σου νεαρέ;
- Αρηστείδων, εσείς;
- Εγώ είμαι ο Ανέλφιππος. Τι αποζητάς από το Μαντείο;
- Θέλω έναν χρησμό για το τι πρέπει να πράξω. Είναι κάτι που χρειάζομαι, διότι
η τοπική κοινωνία μου, χρειάζεται άμεσα μια απάντηση.
- Από πού έρχεσαι Αρηστείδων;
- Από την Μεθώνη.
- Αα… Είναι ωραία εκεί έχω ακούσει, αν και δεν έχω πάει ποτέ προς τα εκεί.
Πάντα κάθομαι και ακούω τους περαστικούς στις συζητήσεις τους. Πάντα
έχουν κάτι άξιο προσοχής να προσφέρουν. Κάποια πληροφορία. Ο καθένας
από τους επισκέπτες, έχει τις δικές του εμπειρίες, έχει δομήσει την δική του
πραγματικότητα. Μπορείς να μάθεις τι γίνεται στην ευρύτερη περιοχή όπου,
συγκεντρώνονται οι Ελληνικές πόλεις.
Το ζώο ήπιε το νερό του .
- Εάν θες να γυρίσουμε μαζί προς το Μαντείο Αρηστείδων.
- Πάμε Ανέλφιππε.
Έτσι προχωρήσαμε μαζί προς τα εκεί. Συνεχίζαμε προς το Μαντείο, δίχως
να μιλήσουμε. Όλα κυλούσαν κάτω από τον ήχο της σιωπής. Φτάνοντας στην
πύλη, υπήρχαν κάποιοι από τους φρουρούς. Δεν μπορούσε να εισέλθει
κάποιος που δεν είχε ειδοποιήσει ότι πρόκειται να επισκεφτεί το Μαντείο.
Έπρεπε από καιρό πριν, να αναγγείλεις και να ενημερώσεις για τον λόγο τον
οποίο θες να πας και τι χρησμό αποζητάς. Ήταν λες και σου έλεγαν από πριν
αυτό που θες να ακούσεις. Ή μήπως ήταν καρμικό; Μήπως οι Μοίρες ήταν
εκείνες που σε οδηγούσαν σε τούτο το σημείο; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.
Πολλές φορές, κινούνταν στον χώρο, διάφοροι εκπρόσωποι των Ελληνικών
πόλεων.
Εκεί που βρίσκονταν ο Αθηναϊκός θησαυρός, ήταν πραγματικά διαφορετικό
και μακράν το εντυπωσιακότερο κτήριο μετά το ναό του Φοίβου. Ήταν ένα
υπαίθριο μουσείο με έργα τέχνης παντού. Ήταν σχεδόν ακατανόητο, το πώς
ήταν διαμορφωμένο το μέρος. Αγάλματα παντού. Ήταν ένα εργαστήριο. Το
εντυπωσιακό ήταν ότι, όλοι κινούνταν ελεύθερα. Άντρες και γυναίκες. Όλοι
μιλούσαν και ασχολούνταν με κάτι, είτε έφτιαχναν κάποια έργα τέχνης. Η
πολυπόθητη ισότητα μεταξύ των ανθρώπων υπήρξε, παρόλο που οι
αρχαιολόγοι νομίζουμε ότι μόνο στον 20ο αιώνα το καταφέραμε αυτό. Σίγουρα
κάναμε λάθος. Εδώ στους Δελφούς, η απόλυτη κοινωνική αρμονία.
Ζήτησα από τον Ανέλφιππο να μου επιτρέψει να περιηγηθώ για
λίγο, μόνος στο χώρο. Προχώρησα πίσω από το ναό, ήταν μια ελιά. Εκεί
κάθονταν αμέριμνα, μια κυρία και έπλεκε.
- Καλημέρα νεαρέ!
- Καλημέρα δέσποινα!
(μου χαμογέλασε)
- Τι αποζητάς εδώ στον τόπο του Απόλλων;
- Είμαι εδώ για να μάθω. Ο τόπος μου απειλείται από τους βαρβάρους και
πρέπει να βρω τρόπο να τον προστατέψω.
- Βλέπω ότι οι προθέσεις σου είναι ειλικρινείς και γεμάτες πάθος για τον τόπο
σου. Είναι πολύ καλό αυτό! Θα μπορούσες να φυγοδικήσεις! Οι Λάκωνες,
συχνά έπεφταν θύματα του πλούτου, εξαγοράζονταν εύκολα. Καλύτερο
παράδειγμα, η μάχη στις Θερμοπύλες. Κάποιος Λάκωνας πρόδωσε τους
μαχητές του Λεωνίδα.
- Δέσποινα, που γνωρίζεις τόσα πολλά για τις μάχες και την ιστορία των
απογόνων των Ατρειδών…
- Εδώ γιέ μου, έρχονται άνθρωποι από όλες τις
μεριές
του κόσμου. Μας
βοηθάνε και μας εξιστορούν τα πάντα για τον τόπο τους. Η Μάντισσα είναι
ενήμερη για τα πάντα. Κατά ένα περίεργο τρόπο, γνωρίζει πιο πολλά από
όσα της στέλνει ο Απόλλων. Μια συνεχής ροή των πραγμάτων.
- Δέσποινα, υπάρχει κάποιο μέρος όπου καταγράφονται τα όσα συμβαίνουν και
όσων έρχονται εδώ;
- Υπάρχει ένα μέρος όπου γίνονται οι καταγραφές αλλά, δεν ξέρω για αυτό.
Εκεί δεν έχω πρόσβαση. Είναι απαγορευμένο για τους μη μυημένους να έχουν
επαφή με τα όσα γίνονται στα ενδότερα του Ναού. Αλλά πολλά σου είπα.
Πότε θες να δεις τη Μάντισσα; Μπορώ να το κανονίσω σύντομα, αν το
επιθυμείς. Αλλά σήμερα δεν θα γίνει! Περιηγήσου στον χώρο, δες τον, δεν
έχουν πολλοί αυτή την ευκαιρία ερχόμενοι από μακριά, να δεθούν με τον
χώρο.
-
Πράγματι, περιηγήθηκα στο χώρο και το βήμα μου με έφερε να
συναντήσω ξανά, τον Ανέλφιππο. Είχε κανονίσει να συναντηθώ με τον
εκπρόσωπο της Μάντισσας. Προχωρήσαμε προς την δυτική πλευρά του ναού.
- [Εκπρόσωπος:] Καλησπέρα νεαρέ Αρηστείδων! Μου φανέρωσε ο Ανέλφιππος,
για το ότι θες να δεις τη Μάντισσα. Ο λόγος σου φαίνεται να είναι ειλικρινής.
Οπότε αύριο το πρωί, θα σε δεχτεί. Έλα μόνος, θα ζητήσεις για τον
Σωφρονίσκο .
-
Προχωρήσαμε με τον Ανέλφιππο προς την έξοδο του Μαντείου.
Συνεχίζοντας την πορεία μας, βρήκε ένα πρόσωπο γνώριμο και άρχισαν να
μιλούν. Εγώ βρήκα έναν βωμό που είχε αρκετά σύμβολα, που δεν είχα ξανά
δει. Το περιεργαζόμουν μέχρι που ήρθε μια κοπέλα.
- Γιατί είστε τόσο περίεργος και κοιτάτε τούτο τον βωμό; Τι το ιδιαίτερο έχει;
- Δεν έχω ξανασυναντήσει αυτά τα σύμβολα αλλού! Ήμουν περίεργος και
ήθελα να τα εξετάσω λίγο, να τα δω από κοντά.
- Γιατί σου τράβηξε τόσο την προσοχή; Τι σημασία έχουν για εσένα τα
σύμβολα αυτά;
- Είναι κάτι προσωπικό αυτό που δεν θα ήθελες επί της παρούσης, να το
μοιραστώ μαζί σου! Γιατί όμως τόση περιέργεια δεσποινίς; Ε;
- Δεν βγαίνω συχνά προς τα έξω. Όποτε μου δίδεται η ευκαιρία, μιλάω και
κοινωνικοποιούμε με τους περιπλανώμενους του χώρου. Μου αρέσει να ακούω
καινούργιες ιστορίες
.
Είναι εντολή της Μάντισσας να γνωρίζουμε ανθρώπους,
για να μην χάνουμε επαφή με τα τεκταινόμενα.
- Πως ονομάζεσαι;
- Αμφιτρίτη και είμαι ακόλουθος του ιερατείου.
Ο Ανέλφιππος πλησίασε, οπότε έπρεπε να αποχωρίσω.
- Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία Αμφιτρίτη!
- Ελπίζω να ξαναβρεθούμε Αρηστείδων.
- Το εύχομαι και εγώ! Καλή σου περιπλάνηση λοιπόν!
- [Ανέλφιππος:] Αρηστείδων, καλά θα κάνεις να μείνεις μακριά από τις κοπέλες
του ιερατείου!
- Δεν έχω κάποιο σκοπό να την πλησιάσω. Οπότε μην ανησυχείς καθόλου!
- Για εσένα ανησυχώ φίλε μου Αρηστείδων. Κατά καιρούς, έχει ακουστεί ότι
σαγηνεύουν νεαρούς και μετά χάνονται!
- Δε νομίζω αυτό να αληθεύει, οπότε μην ανησυχείς.
- Ποτέ δεν ξέρεις αγαπητέ μου φίλε! Πάμε τώρα, πάμε να δειπνήσουμε, είχα
ετοιμάσει κάτι από πριν φύγω.
Περπατήσαμε σε έναν οικισμό που υπήρχε κοντά στο Μαντείο. Πήγαμε
στην οικία του. Ήταν πολύ ευγενικός, μου πρόσφερε στέγη και τροφή. Τον
πρόσεχε μια ανιψιά του. Αυτή κάποτε θα τον κληρονομούσε. Μας
περιποιήθηκε. Έτσι πλάγιασα σε μια μικρή γωνιά του σπιτιού του. Ήταν
ήρεμα, μου άρεσε εκεί. Ίσως ήταν καλό που έκανα ένα μικρό διάλλειμα από το
χωροχρόνικο ταξίδι. Ήταν ήρεμα και προσπαθούσα να βρω τη δική
μου ηρεμία, μέσα στον κυκεώνα της κατάστασης. Πράγματι,
ξεκουράστηκα. Ήταν και το ελαφρύ βοριαδάκι που δρόσιζε την οικία του
Ανέλφιππου.
Ήθελα να δω πως είναι ο ήλιος πίσω από το βουνό.Ηταν πολύ ωραίο το
θέαμα. Οι τελευταίες ηλιαχτίδες, ακουμπούσαν, δειλά τις χορδές της άρπας
του Φοίβου. Πράγματι
,
όπου έχτιζαν οι Έλληνες ήταν εξαιρετικής ομορφιάς και
το τοπίο αλλά, ακόμα περισσότερο, το χτίσμα. Σιγά, σιγά φαίνονταν οι δαυλοί
που φώτιζαν τριγύρω το Μαντείο του Απόλλωνα. Ο κόσμος που τριγυρνούσε,
ήταν αρκετός. Οι σκιές τους έντονες, στο λευκό Πεντελικό μάρμαρο.
Πλησίασα πιο κοντά στο Μαντείο. Το βράδυ, νοιώθεις ότι ίσως προσπαθεί να
σε πλανέψει. Λες και η νύχτα έχει την ικανότητα, να σε κάνει να ξεχάσεις,
γνωρίζεις. Περιπλανήθηκα λίγο και βρήκα ένα σημείο όπου θα καθόμουν να
απολαύσω, τον έναστρο ουρανό για μια ακόμη φορά, από τότε που ήμουν με
τον Λάχεση στην Θήβα. Δεν ξέρω, νοιώθω μια εσωτερική έλξη. Κάπως
ανεξήγητο. Αλλά πώς να εξηγήσεις όλα όσα έχουν συμβεί.
Ένας ξαφνικός θόρυβος, διέκοψε τον συνειρμό μου…
- Αρηστείδων…
Κάποιος με καλούσε. Ποιος θα μπορούσε να ήταν; Με πλησίασε. Έλα βιάσου,
έλα από εδώ… Ήταν η Αμφιτρίτη!
- Μα καλά τι κάνεις μόνη σου εδώ, τέτοια ώρα; Δεν θα έπρεπε να είσαι εντός
του ιερατείου;
- Ναι, θα έπρεπε, αλλά μου αρέσει να περιπλανιέμαι. Ίσως να ήλπιζα ότι, θα σε
δω και πάλι!
- Τι είναι αυτό που σου προκάλεσε την επιθυμία , να έρθεις και να με δεις;
- Δεν ξέρω. Έχεις κάτι το διαφορετικό πάνω σου. Αν και δεν θα έπρεπε να
νοιώθω έτσι. Δεν μας επιτρέπεται! Δεν έχει ξαναέρθει κάποιος εδώ από την
Μεθώνη. Στα αρχεία, δεν υπάρχει καταγεγραμμένο, πουθενά!
- Για ποια αρχεία μιλάς Αμφιτρίτη;
- Για ένα αρχείο, τίποτα το αξιοσημείωτο!
- Αμφιτρίτη, θα σου πω την αλήθεια. Χρειάζομαι την βοήθειά σου.
- Τι είδους βοήθεια χρειάζεσαι ακριβώς;
- Υπάρχει ένας χρησμός για τον τόπο μου. Ότι σε λίγο καιρό θα καταστραφεί
και, δεν θέλω να τον δω να καταστρέφεται! Ξέρω πως, εδώ στους Δελφούς,
όταν αντιμετωπίσατε τους Πέρσες, κάποιος από το ιερατείο, έβγαλε τα ιερά
όπλα και, κατέστρεψε τον στόλο του βαρβάρου πριν καν αποβιβαστούν.
- Μα καλά, που τα ξέρεις εσύ όλα αυτά; Είναι κάτι, που δεν είναι ευρέως
γνωστό.
- Κάπου έχει καταγραφεί! Δε μπορώ να σου πω, αλλά πρέπει να με
εμπιστευτείς για να σε εμπιστευτώ και εγώ!
- Εντάξει! Σε εμπιστεύομαι Αρηστείδων. Ακολούθησέ με…
- Ξέρω ότι υπάρχουν κάποια αρχεία, μπορείς να μου πεις την αλήθεια.
Πήγαμε περιμετρικά του εξωτερικού τοίχου. Κάπου υπήρχε μια κρύπτη από
την οποία περάσαμε μέσα. Το φως από τους δαυλούς, προσέδιδε, μια
μυστηριακή ατμόσφαιρα στο τοπίο. Ήταν πολύ ωραίο και φαντασμαγορικό. Η
ενέργεια που έκλυε, προκαλούσε δέος στον επισκέπτη. Δεν είχα ξανανιώσει
την μυσταγωγία σε τέτοιο επίπεδο. Ένοιωθα να με καταβάλει. Η Αμφιτρίτη,
μου κρατούσε το χέρι. Ένοιωθα μια σιγουριά γύρω της. Δεν μπορούσα να το
εξηγήσω αυτό. Αυτό ένοιωθα και με την Ανδρομάχη πριν από καιρό. Πριν
αρχίσει το ταξίδι μας. Ανάμεικτα συναισθήματα. Αυτό που ένοιωθα ήταν
δυνατό, όμως επί της παρούσης, έπρεπε να ακολουθήσω μονάχα το δρόμο
του σχεδίου μου. Τα συναισθήματα δεν έπρεπε να με καταβάλουν. Αν και
αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο.
Προχωρώντας στον περίχωρο του ναού, φτάσαμε σιγά, σιγά στον βωμό.
- Αμφιτρίτη, τι κάνουμε εδώ κοντά στον βωμό; Πέρα από τα
δυσνόητα σύμβολα που φέρει πάνω του, δε μπορώ να καταλάβω γιατί με
έφερες εδώ.
Δεξιά από το βωμό, λύγισε ένα από τα δάκτυλα ενός σκαλιστού
αγάλματος. Ξάφνου, ο βωμός άλλαξε την θέση του και μπροστά μας,
παρουσιάστηκαν υπόγεια σκαλιά. Δεν γνώριζα που οδηγούσαν αυτά τα
σκαλιά, αλλά ακολούθησα την Αμφιτρίτη. Καμιά φορά, το άγνωστο με φοβίζει.
Όμως εκείνη, μου έσφιγγε το χέρι. Ήταν μια ένδειξη, ότι έπρεπε να την
εμπιστευτώ. Υπήρχαν πολλά που θα έπρεπε να ρωτήσω. Η Μάντισσα τι ρόλο
παίζει σε όλα αυτά; Ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος του ιερατείου;
Προχωρήσαμε σε μια κατηφορική στοά. Μετά από λίγα λεπτά σιγής
μπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα. Γύρω, παντού υπήρχαν διάφοροι πάπυροι.
Βιβλιοθήκες. Ήταν πολλά τα αρχεία που υπήρχαν εδώ. Σίγουρα όλη η
προϊστορία του κόσμου βρίσκονταν εδώ. Ίσως να υπήρχε και η ιστορία πριν
από τον κατακλυσμό. Ήταν σίγουρο ότι υπήρχαν εδώ αυτά που αναζητούσε, ο
κάθε αρχαιολόγος. Η επιστημονική έρευνα στο αποκορύφωμά της. Γύρω από
τις βιβλιοθήκες, υπήρχαν διάφορα ξύλινα τραπέζια.
- Αμφιτρίτη, ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί περιμετρικά, υπάρχουν παντού
τραπέζια;
- Κατά καιρούς έρχονται διάφοροι ερευνητές και αντιγράφουν κάποιους
πάπυρους από εδώ. Εδώ είναι η γνώση του κόσμου. Από την Βρετάνη έως την
Περσία, κατά καιρούς έρχονται άνθρωποι. Όμως πρέπει να είναι απεσταλμένοι
από το Μαντείο τους. Η γνώση είναι πολύ ακριβή και συνάμα επικίνδυνη να
διαχέεται ελεύθερα. Πρέπει να ήμαστε πολύ προσεκτικοί, σε ποιους
την μεταδίδουμε.
- Εμένα όμως Αμφιτρίτη, γιατί με εμπιστεύεσαι;
- Δεν ξέρω, ποτέ άλλοτε δεν έχω φέρει κάποιον εδώ.
- Ψάξε για αυτό που θες.
- Θα πρέπει να βρω ένα τρόπο να προστατέψω τον στόλο της περιοχής μου.
- Έχω κάτι κατά νου, περίμενε λίγο. Ένας πάπυρος αναφέρει κάτι που μπορεί
να φανεί χρήσιμο. Κάτσε εδώ.
Καθόμουν και διάβαζα έναν από τους πάπυρους. Ήταν τα πρακτικά από
κάποιον Σαλάμωνα Θαλασσοπόρου. Η ώρα περνούσε όμως και δεν
εμφανιζόταν η Αμφιτρίτη.
“Η θάλασσα ήταν όνειρο και εφιάλτης για τον Σαλάμωνα. Ότι είχε μάθει
ήταν από τα ταξίδια του. Άλλα είχε χάσει και όσα του ανήκαν στην στεριά.
Πόσο αντιφατική μπορεί να είναι η ζωή ενός ανθρώπου. Το ταξίδι της ζωής,
μπορεί να σου προσφέρει γνώσεις και αξέχαστες εμπειρίες. Παράλληλα τα,
όσα έχεις αφήσει πίσω, πλέον σου φαίνονται ξένα. Είχε δίκιο ο Σαλάμων. Μετά
από ένα τέτοιο ταξίδι, τι θα μπορούσε πλέον να σου φαίνεται οικείο; Ίσως
μόνο το ταξίδι από μόνο του. Ίσως να ταξιδεύεις για πάντα.”
Η Αμφιτρίτη επέστρεψε…
- Ανησύχησα, μήπως με ξεχνούσες εδώ. Φοβόμουν μήπως κάποιος και με βρει
εδώ.
- Μην ανησυχείς Αρηστείδων, κανείς δεν έρχεται τέτοια ώρα εδώ. Όλοι του
ιερατείου, είναι στο ναό. Προσέχουν την Μάντισσα. Κάπου έχω δύο
πάπυρους, που μπορεί να σε βοηθήσουν. Προς το παρόν θα σου δώσω τον
έναν. Τον οποίο πρέπει να μου τον επιστρέψεις. Σε περίπτωση που δεν είναι
αρκετή η βοήθεια, τότε θα τον επιστρέψεις το συντομότερο δυνατόν, για να
σου δώσω τον άλλο.
- Γιατί δεν μου δίνεις και τους δύο Αμφιτρίτη;
- Εάν σου δώσω και τους δύο, τότε δεν θα επιστρέψεις. Οπότε, πρέπει να
ξανάρθεις.
- Εννοείται πως θα ξανάρθω, αφού μου προσφέρεις έτσι απλόχερα την βοήθειά
σου. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί επιβάλλεται.
- Θέλω να σε ξαναδώ!
- Με τιμά πολύ που θες να με ξαναδείς!
Η Αμφιτρίτη, είχε άλλες προθέσεις, τις οποίες και εκδήλωσε εντέλει. Η
επαφή μαζί της, ήταν κάτι που δεν είχα ξαναζήσει. Ήταν λες και διείσδυσε
στην ψυχή μου. Το πνεύμα της για λίγο, με κυρίευσε. Δεν μπορούσα να το
κατανοήσω απόλυτα. Η μυσταγωγία στον έρωτα. Αργότερα, ανεβήκαμε προς
την επιφάνεια. Το μεσημέρι έπρεπε να συναντήσω την Πυθία. Δεν ξέρω, κατά
πόσο ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Αλλά πλέον, ένιωθα ότι ήταν
δευτερεύουσας σημασίας. Η Αμφιτρίτη, έπρεπε να ετοιμαστεί στο ιερό.
Δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Μετά από ένα τέτοιο συνονθύλευμα συν-
αισθημάτων, έπρεπε να επανέλθω, στο μονοπάτι της λογικής. Γύρισα στην
οικία του Ανέλφιππου. Κούρνιασα διότι, πραγματικά χρειαζόμουν την
πνευματική μου ανάπαυση. Αν και δεν ξεκουράστηκα αρκετά. Ήμουν γεμάτος
ενέργεια, το πρωί που σηκώθηκα. Λέγοντας πρωί, εννοώ, λίγο πριν
μεσημεριάσει. Την ώρα εκείνη ήρθε ο οικοδεσπότης μου και με ξύπνησε.
- Έλα νεαρέ Μεθωνήτη, ήρθε η ώρα να συναντήσεις την Μάντισσα. Είσαι πολύ
τυχερός που κατάφερες να πάρεις τον χρησμό σου τόσο σύντομα. Έχεις την
εύνοια των θεών. Να νοιώθεις τυχερός!
Έτσι ξεκινήσαμε προς το Μαντείο και πάλι. Προφανώς δεν είχε αντιληφθεί
την απουσία μου το προηγούμενο βράδυ. Προσπάθησα να είμαι όσο πιο
διακριτικός μπορούσα να είμαι. Είχα πάρει και τον πάπυρο που μου είχε δώσει
η Αμφιτρίτη. Ήλπιζα ότι μπορεί να την ξαναδώ άμεσα. Ήταν μοναδική! Η
μεσημεριανή είσοδος στο Μαντείο, γινόταν με όλες τις επισημότητες. Πολύ
διαφορετικά είναι τα πράγματα σε σχέση με το προηγούμενο βράδυ. Οι
διαδικασίες ήταν παράξενες. Ακολούθησε μια παράξενη τελετουργία που δεν
αναγραφόταν πουθενά. Ο Ανέλφιππος με άφησε στα έμπιστα χέρια του
Σωφρονίσκου. Λίγο πριν μπούμε στο ναό, με έλουσε με νερό, εξαγνισμένο
ύδωρ από την Κασταλία Πηγή.
- Δε μπορείς να δεις τη Μάντισσα μιασμένος!
Ψιθύρισε κάποιους ψαλμούς. Δεν διήρκησε πολύ, απλά ήταν απαραίτητο
να γίνει. Μόνο όσοι θα την έβλεπαν, έπρεπε να περάσουν από αυτή την
διαδικασία τελετή. Τελικά, μετά από κάποια ώρα αναμονής, εισήλθαμε στον
μεγαλοπρεπή ναό του Φοίβου. Μαζί με τον Σωφρόνισκο, μας συνόδευε και η
επίσημη φρουρά που πάντα προστάτευε την Πυθία. Μπροστά από το ιερό,
ήταν οι κοπέλες που ήταν μέλη του ιερατείου. Αφού προσπάθησα να διακρίνω
την Αμφιτρίτη, όμως δεν την έβλεπα πουθενά. Άνοιξαν οι πύλες πίσω από το
μεγάλο άγαλμα του θεού. Γονατίσαμε γέρνοντας το κεφάλι χαμηλά. Η Πυθία
μου απεύθυνε τον λόγο.
- Μεθωνίτη, εσύ που αγαπάς τόσο την πατρίδα σου, άκου… Τα ηλιακά
κάτοπτρα είναι εκείνα που θα προστατέψουν το οχυρό της πόλεώς σου.
Το πρόσωπό της καλυπτόταν από ένα ελαφρύ άσπρο πέπλο. Μόνο τα μάτια
της ξεχώριζαν. Αυτά είπε η Μάντισσα και έφυγε. Ολόγυρα άρχισαν να
λιβανίζουν, κάτι που έδειχνε την εύνοια του θεού, σύμφωνα με τον μύθο.
Ο Σωφρονίσκος, με συνόδευσε μέχρι έξω.
- Άκου Mεθωνίτη. Εάν δεν αρκούν τα όσα σου είπε η Μάντισσα, ξανά έλα. Είναι
τα ανεπίσημα λόγια της. Στο καλό Αρηστείδων.
Τον ευχαρίστησα και πήγα να βρω τον Ανέλφιππο. Με συνόδευσε μέχρι να
φύγω από το χωριό.
- Ανέλφιππε, σε ευχαριστώ πολύ για την βοήθειά σου. Χωρίς εσένα δεν θα
μπορούσα να φέρω εις πέρας την αποστολή μου.
- Νομίζω ότι τα παραλές καλέ μου φίλε . Να ξέρεις ότι είσαι πάντα
ευπρόσδεκτος στον τόπο του Απόλλων.
Έπρεπε και εγώ όμως να γυρίσω στον τόπο μου. Όμως είχα μια υπόσχεση
να κρατήσω.
Η επιστροφή με βρήκε στο σημείο όπου είχα φύγει. Ήταν κάτι που
απασχολούσε την σκέψη μου. Πως θα είχαν τα πράγματα. Όμως επί της
παρούσης, δεν υπήρχε κάποια αλλαγή. Η Ανδρομάχη ήταν ξαπλωμένη εκεί
που την είχα αφήσει. Τόσα κέρδισα, τόσα έχασα. Κανείς εδώ όμως δεν
γνωρίζει κάτι για αυτό. Είναι κάτι που το μοιράστηκα με τους ντόπιους των
Δελφών. Ίσως έχω και εγώ ένα καινούργιο μονοπάτι να περπατήσω. Με την
σκέψη και τις πρόσφατες αναμνήσεις μου, ξάπλωσα δίπλα από την
Ανδρομάχη.
Οι μέρες κύλισαν. Ο Αστέριος επέστρεψε από όπου είχε πάει. Φάνηκε
ότι ήταν πιο σίγουρος για την έκβαση των πραγμάτων.
- Πρέπει λοιπόν κατά κάποιο τρόπο να διεισδύσουμε στο στόλο της
Κλεοπάτρας. Θα είναι δύσκολο όμως. Αλλά πιστεύω να επιτευχθεί ο στόχος.
- Άκου Αστέριε… Πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο για να
καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας. Πάντα τα
καταφέρνουμε να βρούμε τον δρόμο μας. Έχοντας επαφή με του αστούς,
μόνο τότε δίδεται η ευκαιρία να μπορέσουμε να κινηθούμε και να φέρουμε σε
πέρας την αποστολή μας.
Οπότε το επόμενο ταξίδι μας, ξεκίνησε. Φτάσαμε σε μια περιοχή που
λεγόταν, Παντοκράτορας. Οι ντόπιοι ήταν ανάστατοι, διότι σύντομα θα
ξεσπούσε μια μάχη. Μια μάχη που θα καθόριζε την εξέλιξη της Ρωμαϊκής
αυτοκρατορίας. Προς εύνοιά μας, ο στόλος της Κλεοπάτρας και του Μάρκου
Αντώνιου, είχε φτάσει νωρίτερα. Θα είχαμε την ευκαιρία, να επιβιβαστούμε σε
κάποιο πλοίο. Όμως έπρεπε να κινηθούμε διακριτικά. Δεν έπρεπε να
προκαλέσουμε την προσοχή των ντόπιων. Έτσι, επιλέξαμε να κινηθούμε την
πρώτη μέρα, μακριά από το λιμάνι. Ο Αστέριος, πήγε να κινηθεί μόνος του
στο λιμάνι, μήπως και βρει κάποια δίοδο, για να διεισδύσουμε σε κάποιο πλοίο.
Όμως δεν θα ήταν εύκολο. Έπρεπε να βρούμε κάποιον από τους ντόπιους που
θα έπαιρναν μέρος. Σίγουρα ως μισθοφόροι κάποιοι θα παίρνανε μέρος. Οπότε
θα μπορούσαμε έτσι να βρούμε κάποια δίοδο. Κοντά στο μέρος που ήμασταν,
σε μια παραλία υπήρχαν δύο πλοία. Το ένα έδειχνε ιδανικό για
να καταφέρναμε να επιβιβαστούμε. Όμως η περιοχή είχε πολλά εσπεριδοειδή.
Πήγαμε κοντά στην κοινότητα που ήταν εκεί κοντά. Βρήκαμε έναν αχυρώνα
που θα μπορούσαμε να μείνουμε για όσο θα ήμασταν εκεί. Δεν υπήρχαν
πολλοί παρόντες στην περιοχή. Ίσως να φοβόνταν λόγο της επικείμενης
μάχης.
- Αχαιοί τι κάνετε εδώ μακριά από την πατρίδα σας;
- Ψάχνουμε να βρούμε ποιος αναλαμβάνει μισθοφόρους.
- Το απόγευμα θα περάσει κάποιος Ρωμαίος λεγεωνάριος για να βρει κάποιους
που θέλουν να οδηγηθούν σε σίγουρο θάνατο!
- Ωραία, οπότε θα περιμένουμε ακόμα έναν Αχαιό που θα επιστρέψει. Και
αυτός θέλει να εγγραφεί. Γενναίος πολεμιστής.
- Το όνομά σου;
- Σολωμίδης λέγομαι, εσείς;
- Εγώ είμαι ο Αρηστείδων και η Ανδρομάχη. Συνακόλουθός μου είναι ο
Αστέριος, όπου να ‘ναι θα επιστρέψει από το λιμάνι.
- Λέγεται ότι η Κλεοπάτρα στα πλοία της, έχει και μια γυναίκα που είναι πάνω
στα πλοία της. Ως μια εκπρόσωπος από το παλάτι της. Είναι κάποια από τα
πράγματα που έχουν αλλάξει κατά την διάρκεια της ηγεμονίας της. Η γυναίκα
είναι πλέον, ενεργό μέρος της διοίκησης. Στη Ρώμη όμως, η Σύγκλητος δεν
έχει επηρεαστεί από αυτό. Πάντα οι Ρωμαίοι ακολουθούν μόνο αυτά που
βλέπουν. Ποτέ δεν αντιλήφθηκαν την πραγματική διάσταση της Ελληνικής
ψυχοσύνθεσης. Ακόμα και στα ιερατεία τους, θέλουν να τις βγάλουν από
μέσα. Νομίζουν ότι μόνο οι άντρες πρέπει να τους επιτρέπετε η είσοδος στο
ιερό. Χάνονται οι ισορροπίες. Δεν ξέρω που θα μπορούσε να οδηγήσει αυτό.
- Σολωμίδη, φαίνεται οτι γνωρίζεις πολλά, την διοίκηση και τα γεωπολιτικά
όλης της επικράτειας σας.
- Αρηστείδων, είμαι ντόπιος, αλλά προ αρκετά χρόνια, η οικογένειά μου, με
έστειλε στην Αθήνα για να εντρυφήσω στις διδαχές του πολιτισμού μας. Όπου
διαδραματίζεται κάποιο μεγάλο γεγονός. Το ιερατείο της Αθήνας, με στέλνει
να κάνω καταγραφή των γεγονότων της μάχης. Στο πως εξελίχθηκαν τα
γεγονότα και ασφαλώς και την τελική έκβαση της όλης κατάστασης.
- Και εμείς γενικά κινούμαστε, έχουμε μια περιέργεια για το πώς θα εξελιχθούν
τα πράγματα. Δε είχαμε ξανασυναντήσει με την Ανδρομάχη κάποιον από το
ιερατείο της Αθήνας.
- Γενικά, τα ιερατεία να ξέρετε, ότι έχουν συχνή επαφή μεταξύ τους. Άλλοτε
στέλνει το ένα, άλλοτε το άλλο. Συνήθως δεν ήμαστε τόσο ανοιχτοί προς το
κοινό. Αλλά μου φαίνεται πως και εσείς είστε ταξιδευτές. Χρειάζεστε την
βοήθειά μου.
- Ναι θα σου ήμαστε υπόχρεοι!
- Εντάξει, ίσως και να υπάρχει κάτι που θα μπορέσω να κάνω για εσάς. Ο
λεγεωνάριος θα ακούσει την γνώμη μου.
Όταν γύρισε ο Αστέριος, τον ενημερώσαμε για την κατάσταση. Φαινόταν
προβληματισμένος. Μας ενημέρωσε ότι κατά την διάρκεια της παραμονής του
στο λιμάνι, δεν κατάφερε να βρει κάποια λύση ώστε να μπορέσουμε να
επιβιβαστούμε σε κάποιο καράβι. Η ημέρα κύλησε έχοντας την ανυπομονησία
της επιβίβασής μας σε κάποιο καράβι. Ο Ρωμαίος κριτής έφτασε και κοιτούσε
τις δυνατότητές μας για να επιλεχθούμε μισθοφόροι. Όμως δεν μας έκρινε
σωστά. Μας απέρριψε. Ο Ευλωμίδης προσπάθησε να τον μεταπείσει, αλλά
μάταια. Έλεγε ότι δεν είχαμε ούτε μία ουλή στο πρόσωπο από κάποια μάχη.
Δεν ήθελε να μας στείλει σε σίγουρο θάνατο. Αυτό που δεν ήξερε όμως ήταν
πως οι μάχες δεν κερδίζονται μόνο από έμπειρους στρατιώτες, αλλά από την
στρατηγική. Είναι κάτι που εμείς πλέον ξέρουμε να πράξουμε. Καθόμασταν
μάταια να περιμένουμε να βρούμε την λύση στο πρόβλημά μας. Ίσως θα
έπρεπε να αναβάλουμε την επέμβαση στην ιστορία.
Κατευθυνθήκαμε προς τον αχυρώνα που βρήκαμε νωρίτερα εκείνη την
μέρα. Ίσως το επόμενο πρωινό να βρίσκαμε κάποιο τρόπο να επιβιβαστούμε
σε κάποιο πλοίο. Η βραδιά προβλεπόταν να ήταν κρύα, όμως δεν θα μας
έβρισκαν πάντα οι ευκολίες. Εδώ δεν ξέρουμε κάποιον πολύ καλά. Όμως θα
συμβιβαστούμε με αυτά που έχουμε. Έτσι καταλήξαμε στον αχυρώνα,
ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός.
Το βράδυ μας, δεν θα ήταν κρύο. Βρήκαμε
κάποια παλιά κουρέλια και τα βάλαμε πάνω από τα άχυρα. Ο Αστέριος
κοιμήθηκε γρήγορα. Όμως έδειχνε να είναι ανήσυχος. Δεν μπορούσα να
καταλάβω γιατί συνέβαινε αυτό. Όλοι ήμασταν λίγο αγχωμένοι. Αλλά ο
σύντροφος παραμιλούσε στον ύπνο του. Ήταν σίγουρα ανάστατος. Δεν
ανοίγεται εύκολα. Εάν είχε κάτι να μας το πει, σίγουρα θα το έκανε. Μπορεί
και να είχε γίνει κάτι στο λιμάνι που να μην το περίμενε. Η Ανδρομάχη δίπλα
μου. Ήταν ένα υπέροχο πλάσμα. Αλλά στην πορεία, δεν ξέρω, δεν εξέφραζε
αυτά που είχε μέσα της. Είχε γίνει πιο κλειστή. Μπορεί να είχε χάσει κάπου και
τον εαυτό της, μέσα σε όλη την κατάσταση. Είναι πολλά αυτά που έχουμε
νοιώσει και αυτά που έχουμε δει. Όταν ήμασταν στην Αίγυπτο, ήμουν
σίγουρος ότι θα ήθελε να μείνει εκεί. Το πάθος της για την χώρα των Φαραώ,
ήταν μεγάλο. Στην εποχή που είμαστε, τελειώνει ουσιαστικά, η εποχή τους. Η
Κλεοπάτρα, απόγονος των Πτολεμαίων. Με την σκέψη αυτή, αποκοιμήθηκα.
Το επόμενο πρωί, από κάπου ακουγόταν ένας θόρυβος. Είχε έρθει να μας
βρει ο Σολωμίδης.
- Ξυπνήστε γρήγορα…
(μας φώναξε)
- Καταφτάνει σε λίγες ώρες ο στόλος του Οκταβιανού! Θα τους βρει προ
εκπλήξεως. Είναι βέβαιο ότι θα χάσουν την μάχη εάν δεν ειδοποιηθούν. Θα
πάω εγώ να ειδοποιήσω τον Ρωμαίο λεγεωνάριο για να ετοιμαστούν για την
μάχη. Εσείς κατευθυνθείτε προς έναν μικρό κολπίσκο που βρίσκεται λίγο
δυτικά από εδώ. Εκεί είναι τα δύο πλοία με τα οποία ήρθα από την Αθήνα. Θα
αποπλεύσουμε και εμείς για να κάνουμε καταγραφή της μάχης. Θα έρθετε μαζί
μου, αφού θέλετε να είστε μέρος της μάχης. Θα ήμαστε ασφαλείς. Οι Ρωμαίοι
σέβονται πάντα τον απεσταλμένο του Μαντείου.
Έτσι με την παρότρυνση του Σολωμική, πήγαμε προς τον κολπίσκο. Ο
Αστέριος και η Ανδρομάχη ήταν ενθουσιασμένοι, παρόλο που δεν θα
λαμβάναμε μέρος στην μάχη, σίγουρα θα ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες, μιας
συγκλονιστικής μάχης.
Φτάνοντας βρήκαμε τους Αθηναίους ακόλουθους να ετοιμάζουν τα δύο
καράβια. Κάποιοι από τους στρατιώτες γυρνούσαν με κάποια εφόδια που είχαν
πάει να προμηθευτούν. Είχαν αφήσει τις ενδυμασίες τους και πλησίασα να δω
τις ασπίδες τους. Από την εσωτερική όψη, ήταν σε άριστη κατάσταση. Οπότε,
αυτά που αναγράφονται στον πάπυρο που μου είχε δώσει η Αμφιτρίτη,
μπορούσαν εύκολα να εφαρμοστούν. Βοηθήσαμε να φορτώσουν τα
πολεμοφόδια, πάνω στην όμορφη τριήρης. Ήταν πράγματι πολύ όμορφη. Δεν
είχα ξανασυναντήσει τόσο καλοσχεδιασμένο και μεγαλοπρεπές σχέδιο ποτέ.
Προφανώς είχαν άλλο σχεδιασμό και, άλλη όψη οι τριήρεις που
εκπροσωπούσαν κάποιο ιερατείο-Μαντείο. Στα πλάγια του καταρτιού,
βρίσκονταν πάλι ασπίδες, που από μπροστά τους, έφεραν μερικούς από τους
θεούς, ενώ άλλες είχαν την προτομή κάποιον ηρώων. Όταν γύρισε ο
Σολωμίδης, τον παρότρυνα να πει στους στρατιώτες, να γυαλίσουν τις ασπίδες
τους, στο εσωτερικό τους. Με πρόφαση ότι, να είναι σε άψογη κατάσταση,
εφόσον αποπλεύσουμε. Έτσι γυαλίστηκαν και από το εσωτερικό τους, όλες οι
ασπίδες.
Λίγο πριν το μεσημέρι, γευματίσαμε επάνω στο πλοίο. Ήμασταν ήδη στον
Αμβρακικό κόλπο. Είχαμε όμως μια απόσταση από τους στόλους. Η αγωνία
ήταν μεγάλη. Ουδέποτε είχαμε βρεθεί εν πλου σε μάχη. Ευελπιστούσα ότι θα
μπορούσαμε να θέσουμε σε εφαρμογή το σχέδιό μας. Ο Αστέριος είχε αφεθεί
στην παρατήρηση της μάχης. Η Ανδρομάχη απολάμβανε το μεσημεριανό αγέρι
που φυσούσε . Σιγά, σιγά πλησιάσαμε προς τη μάχη. Ο Σολωμίδης, ήθελε να
έχει μια πιο κοντινή ματιά στα γεγονότα. Πλησιάζοντας όμως, θέταμε σε
κίνδυνο όλο το εγχείρημά μας. Ίσως και να ήμασταν πολύ κοντά. Ένοιωθες
στην ατμόσφαιρα την μυρωδιά του πολέμου. Ο Οκταβιανός είχε υπεράριθμα
πλοία. Ήταν καταδικασμένοι εξαρχής η Κλεοπάτρα με τον Μάρκο Αντώνιο.
Ξάφνου, κάποιο καράβι από τον στόλο του Ρωμαίου, μας πλησίαζε
απειλητικά. Άρχισαν να μας ρίπτουν βέλη. Μας κυνηγούσαν. Μπορεί να ήταν
κάποιος από τους Βαρβάρους. Μπορεί να ήταν κάποιος μισθοφόρος
καπετάνιος, ο οποίος δεν ήξερε ότι το πλοίο του Μαντείου, δεν έπρεπε
να βάλετε ή να απειλείτε από οποιαδήποτε πλευρά των διαμαχόμενων.
Τα βέλη άρχισαν να καρφώνονται πάνω στο κατάστρωμά. Ένα από αυτά, λίγο
έλειψε να με διαπεράσει τον δεξί μου ώμο. Η κατάσταση ήταν δύσκολη.
- Σολωμίδη πρέπει να αμυνθούμε κατά κάποιο τρόπο!..
φώναξε ο Αστέριος.
Κανείς δεν ήξερε τι έπρεπε να πράξουμε. Η Ανδρομάχη ήταν πανικόβλητη,
ήρθε κοντά μου. Όπως με πλησίαζε, ένα βέλος πέρασε ξυστά από το κεφάλι
της. Όμως το ίδιο βέλος, βρήκε στην καρδιά, έναν Αθηναίο στρατιώτη που
ήταν πίσω μας και τον σκότωσε ακαριαία.
- Σολωμίδη…
του φώναξα…
Διέταξε τους άντρες σου να πάρουν τα όπλα!
- Μα αν τους προκαλέσουμε, θα μπουν και άλλοι στη μάχη εναντίον μας!
- Οι άλλοι θα επέμβουν όπως και να έχει! Θα πολεμήσουμε για να μην μας
θυμούνται ως μάρτυρες!
Πες στους στρατιώτες σου να γυρίσουνε τις ασπίδες τους από την άλλη όψη
τους, την εσωτερική. Οι αχτίδες του ήλιου θα κάνουν τα υπόλοιπα, μην
ανησυχείς! Είναι και αυτός ένας τρόπος να αμυνθούμε. Πρέπει όμως να γίνει
τώρα, πριν χάσεις περισσότερους άντρες! Τότε θα ήμαστε καταδικασμένοι!
Ο Σολωμίδης έδωσε την διαταγή. Οι στρατιώτες του, όπως και εμείς, πήραμε
τις ασπίδες. Το πλοίο γύρισε την πρύμνη του προς τον ήλιο. Οι ασπίδες
λειτούργησαν ως κάτοπτρα που, είτε τύφλωναν τους Ρωμαίους στρατιώτες,
είτε άρχιζαν να ανάβουν φωτιά στα πλοία τους. Το πρώτο πλοίο κάηκε..
Φάνηκε να ήταν αποτελεσματική η τεχνική του παπύρου. Όμως ο Σολωμίδης,
φάνηκε να κυριεύεται από την αίσθηση της μάχης και θέλησε να πορευτεί και
αυτός προς την μάχη. Έδωσε εντολή να βάλουν πλώρη για τα πλοία του
Οκταβιανού. Το θεώρησε ως ιεροσυλία το ότι μας επιτέθηκαν. Το δεύτερο
πλοίο του Οκταβιανού, καταστράφηκε. Τα πλοία της Κλεοπάτρας και του
Μάρκου Αντώνιου, φάνηκε ότι άρχισαν να μιμούνται την τεχνική μας. Άρχισαν
να προελαύνουν. Η εξέλιξη της μάχης άλλαζε πλέον.
Απομακρύνθηκα από το κατάστρωμα, προς το αμπάρι της τριήρης .
Έβγαλα τον πάπυρό μου και γύρισα στην Αθήνα της εποχής μου. Στο σπίτι
είχα μια ανησυχία για το τι θα συναντούσα. Και αν θα καταλάβαιναν η
Ανδρομάχη και ο Αστέριος την απουσία μου.
Βγαίνοντας από την οικεία, γύρω υπήρχε ένας αρκετά ανεπτυγμένος
πολιτισμός. Μπορεί και πιο ανεπτυγμένος απ’ ότι είχαμε εμείς. Συνάντησα
κοντά μου ανθρώπους, που αν και η γλώσσα που μιλούσαν ήταν η Ελληνική,
είχε και στοιχεία της Λατινικής μέσα. Μάλλον τα πράγματα είχαν πάρει κάποια
άλλη τροπή. Είδα ότι υπήρχαν ιερά του Όσιρις, και παντού το σύμβολό του
φιδιού επικρατούσε. Όπως πορευόμουν, βρήκα κάτι σαν οθόνη αφής. Ποτέ
ξανά δεν είχα βρει κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής. Υπήρχε μια
εξιστόρηση από ένα ολόγραμμα. Εξηγούσε την κυριαρχία Αθήνας
Κλεοπάτρας που προστάτευε την πόλη από τους εχθρούς της. Είχε
επικρατήσει η Κλεοπάτρα στην πόλη. Μάλιστα, είχε κυριαρχήσει ως θεά στην
πόλη. Η επιστροφή μου στους Δελφούς, επισπεύτηκε. Και αυτό το εγχείρημά
μας, είχε αποτύχει.
Έπρεπε να βρω την Αμφιτρίτη. Ίσως ο Σωφρόνισκος να ήξερε που
ήταν. Ξανά λοιπόν στο Μαντείο. Η Επίσκεψή μου εκεί, έπρεπε να ήταν
σύντομη. Ο Ανέλφιππος βρησκόταν κοντά στο Μαντείο.
- Καλός τον Μεθωνίτη…
(με καλωσόρισε και με αγκάλιασε)
.
- Μαζί και πάλι
- Τι σε φέρνει και πάλι εδώ Αρηστείδων;
- Χρειάζομαι και πάλι την βοήθεια του ιερατείου. Με είχαν προτρέψει, εάν
χρειαστώ την βοήθεια, να επιστρέψω και πάλι.
- Τα πράγματα πήραν την αναμενόμενη εξέλιξη απ’ ότι καταλαβαίνω.
- Όχι καλέ μου φίλε. Οπότε πρέπει να πάω να βρω τον Σωφρόνισκο.
- Εσένα Ανέλφιππε, τι σε φέρνει στο Μαντείο;
- Έφερα κάποια βότανα για τη Μάντισσα. Ψάχνω στο κάμπο για ιαματικά
βότανα. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς ιαίνουν, όμως εγώ κάνω αυτό που μου
ζητούν. Γνωρίζω ότι με κάποιες από τις ρίζες και κάποιους βολβούς, τους
φέρνουν πιο κοντά με το Θεό. Οπότε είναι επιβαλλόμενο αυτό που κάνω.
Πάμε μαζί λοιπόν, και εγώ στον Σωφρονίσκο τα πηγαίνω για να ελέγξει αν
είναι αυτά που θέλει η Μάντισσα.
Περνώντας δίπλα από το βωμό, παραπέρα ήταν ο Σωφρόνισκος.
- Μαζί σας γνώρισα, μαζί σας ξαναβλέπω λοιπόν! Τι σας φέρνει λοιπόν εδώ και
πάλι;
- Τα βότανα σου φέρνω ιερέα.
- Εσύ Μεθωνίσκε, ήρθες να κάνεις κάποια δέηση ή μήπως χρειάζεσαι την
βοήθειά μας και πάλι;
- Χρειάζομαι και πάλι την συμβουλή του Μαντείου. Πρέπει να την
συμβουλευτώ προσωπικά την Μάντισσα.
- Το βράδυ αν είναι εύκαιρη, διότι τις τελευταίες μέρες, μετά τα Παναθήναια,
νιώθει λίγο αδιάθετη. Η διάθεσή της είναι κάπως περίεργη.
Πήγαμε προς το ιερατείο, όπου έπρεπε να αφήσουμε τα βότανα. Βοήθησα τον
Ανέλφιππο. Μπαίνοντας, συνάντησα την Αμφιτρίτη. Δεν ένιωσε κάποια
έκπληξη που με έβλεπε. Ήρθε κοντά μου. Με βοήθησε να τοποθετήσουμε τα
βότανα, σε μια μικρή αποθήκη δίπλα μου. Με οδήγησε εκεί…
- Ήξερα ότι θα σε ξανάβλεπα…
με φίλησε με πάθος, ανταποκρίθηκα! Ήταν κάτι
που και εγώ ήθελα να γίνει.
- Άκου Αρηστείδων. Όταν δύσει ο ήλιος, έλα πάλι στο σημείο έξω από το
τοίχος, για να μου δώσεις τον πάπυρο και να σου δώσω τον άλλον…
Συμφώνησα μαζί της. Ήταν λες και ήξερε, το τι ήθελα. Όταν την ξαναείδα,
ένιωσα μια περίεργη έλξη. Λες και ήθελε κατά βάθος η ψυχή μου, να την
ξαναδεί.
Αποχώρισα από το Μαντείο με τον Ανέλφιππο. Η ανιψιά του βρέθηκε
προ εκπλήξεως. Δεν περίμενε να με ξαναδεί. Μας ετοίμασε ένα γεύμα. Η δύση
έφτανε σύντομα. Έπρεπε να είμαι προσεκτικός στις κινήσεις μου. Ξανά, εκείνη
τη βραδιά πήγα στο Μαντείο. Όπως και το πρώτο βράδυ που είχα πάει, είχα
πάλι την αίσθηση ότι το περιβάλλον γύρω, ήταν ζωντανό, λες και συμμετείχε
στις τελετουργίες της σελήνης. Το βράδυ η σελήνη έδινε τις εντολές της.
Η Αμφιτρίτη δεν άργησε να με συναντήσει στο σημείο όπου με είχε
προτρέψει να την βρω. Μαζί και πάλι πήγαμε προ του βωμό του Απόλλων.
Εκεί που ξεκίνησαν όλα. Ένα άλλο κεφάλαιο στην ζωή μου.
- Σε λίγο καιρό θα καταφτάσουν κάποιοι από το Μαντείο της Βαβυλώνας. Για
να κάνουμε καταγραφή κάποιον γεγονότων που πρέπει να υπάρχουν στην
βιβλιοθήκη μας.
- Θέλω κάποια στιγμή να κάτσω και να διαβάσω κάποιους από τους πάπυρους.
Είμαι λάτρης της γνώσης Αμφιτρίτη.
- Αρηστείδων, όσο πιο πολύ έρχεσαι εδώ, τόσο πιο πολλές γνώσεις θα
μπορέσεις να αφομοιώσεις,
- Με τι αντάλλαγμα θα γίνει αυτό;
- Πρέπει να ξέρεις ότι το αντάλλαγμα, έχει άλλη φύση. Όμως ξέρω ότι δεν
ήσουν ειλικρινής μαζί μου!
- Τι εννοείς ότι δεν ήμουν ειλικρινής μαζί σου; Γιατί το λες αυτό;
- Ξέρω ότι δεν είσαι από τη Μεθώνη, η Αθήνα είναι το μέρος από ‘που
κατάγεσαι.
- Σωστά. Ναι αλλά πως το ξέρεις αυτό; Κανείς δεν ξέρει ποιος είμαι. Πως είναι
δυνατόν εσύ να το ξέρεις;
- Είχα παρακαλέσει τη Μάντισσα να μου εκμυστηρευτεί τα μυστικά που
κρύβεις. Αρκετά από τα οποία επαληθεύτηκαν . Τώρα μένει να δούμε, εάν
αυτά που μου έχει πει για το μέλλον θα γίνουν.
- Με μπερδεύεις! Μα καλά, τι σου έχει πει;
- Αυτά δε μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σου. Είναι απαγορευμένο από το
ιερατείο να μιλάμε για αυτά. Μόνο η ίδια η Μάντισσα μπορεί να σου δώσει τον
χρησμό σου. Αλλά παροδικά γίνεται αυτό. Δεν θα σου τα αποκαλύψει όλα
με
μιάς
! Και ούτε μπορείς να την συναντάς εσύ συνέχεια. Δεν μπορείς για την
ιδιοτέλειά σου να την βλέπεις.
- Να ξέρεις ότι δεν έχω ιδιοτελείς σκοπούς, Αμφιτρίτη μου! Ο πραγματικός
σκοπός μου έχει σχέση με το καλό του Ελλαδικού χώρου.
- Αρηστείδων ξέρω ποιος είναι ο λόγος που ήρθες εδώ. Έχω να σου δώσω έναν
χάρτη, που έχει τα σημεία όπου εκχυλίζει από τη γη το ποτάμι του Άδη. Σου
τον δίνω ώστε να μπορέσεις να βρεις την λύση σου…
Της επέστρεψα τον πρώτο πάπυρο που μου είχε δώσει. Πριν αποχωρίσω
και πάλι θα έπρεπε να δώσω το αντάλλαγμα που ζητούσε. Ακόμα ένα βράδυ
πάθους με την Αμφιτρίτη. Ποιος ήξερε πόσα θα υπήρχαν ακόμα. Εκείνο που
με παραξένευε ήταν το γεγονός ότι, ήξερε τόσο πολλά. Νιώθω ότι είμαι σε
μειονεκτική θέση. Εγώ δεν ξέρω τι γίνεται εντός του ιερατείου. Πρέπει να
πείσω την Αμφιτρίτη να μοιραστεί μαζί μου τα όσα ξέρει.
Επέστρεψα πάλι στις όχθες του Αμβρακικού. Εκεί που θα κατεύθυνε τον
στόλο του ο Οκταβιανός. Έπρεπε να βρω κάποιον από τους δικούς του
λεγεωνάριους. Όντως οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι είχαν αποβιβαστεί νωρίτερα απ’
ότι νομίζαμε. Ίσως για αυτό να ήταν κατσουφιασμένος ο Αστέριος.
Αντιλήφθηκε ότι ο στόλος του Αυγούστου, είχε καταφτάσει νωρίτερα. Όμως
δεν μας τα εκμυστηρεύτηκε. Πιθανολογούσα. Μπορεί και να μην ήταν όμως
αλήθεια.
Κάποιοι από τους ντόπιους που είχε δώσει, είχε επιρροή μεγάλη στους
κατοίκου της περιοχής, έδινε υποσχέσεις ότι σε περίπτωση νίκης, ο Ρωμαίος
διοικητής, θα έχτιζε μια μεγαλοπρεπή πόλη για να τιμήσει τους
συμμετάσχοντες. Όπως και έγινε. Νικόμαχος ήταν το όνομά του. Έψαξα να
τον βρω. Πορεύτηκα προς την άκρη του Ακτίου, αρκετή ώρα τον έψαχνα.
Τελικά κατάληξα σε ένα μικρό κολπίσκο. Εκεί βρίσκονταν ένα μικρό πλοιάριο.
Ήταν κοντά στην ακτή, κάποιος με γενειάδα.
- Νικόμαχος;
- Ναι, ποιος με αναζητεί;
- Αστέριος λέγομαι.
- Και ποιος είναι ο λόγος που με αναζητάς Αχαιέ;
- Έχω να σου κάνω μια πρόταση. Έχω έρθει από τον τόπο του Φοίβου. Με μια
παράκληση, να με ακούσεις.
- Οφείλω να σε ακούσω, αν και με τους θεούς, δεν τους έχω σε ιδιαίτερη
υπόληψη τούτη την περίοδο. Σε ακούω όμως, τι έχεις να μου προτείνεις;
- Θα πάμε μαζί στο ποτάμι του Άδη. Εκεί υπάρχει κάτι που θα μας εξασφαλίσει
την νίκη.
- Μην ανησυχείς για την νίκη. Αστέριε, ο λεγεωνάριος του Αυγούστου, μου έχει
εγγυηθεί ότι θα τα καταφέρουμε. Δεν χρειαζόμαστε την συνδρομή σου.
- Είναι κάτι που δεν ξέρεις λεγεωνάριε, το Μαντείο του Όφεως στην Αίγυπτο,
τους έδωσε κάποιο μυστικό στοιχείο που θα μπορέσουν να μας νικήσουν.
- Ωραία, ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο. Εσύ σε τι θα επωφεληθείς από μια δική
μας νίκη;
- Νικόμαχε, εγώ εκτελώ τις εντολές της Μάντισσας. Αν θες να ευημερήσει ο
τόπος σου, θα ακούσεις, τις συμβουλές μου.
- Εντάξει. Ας πούμε ότι θα σε ακούσω, τι πρέπει να κάνουμε;
- Πάρε μερικά πλοία που μπορούν να έρθουν. Θα πάμε στο ποτάμι του Άδη και
θα φέρουμε ένα κομμάτι εδώ. Θέλουμε και αρκετούς να είναι μαζί μας. Αύριο
θα γίνει η μάχη, οπότε καλό θα ήταν, να ξεκινήσουμε άμεσα. Θέλουμε
πολλούς κουβάδες να ξέρεις. Το εγχείρημά μας, δεν θα είναι καθόλου εύκολο!
Μπορεί να έχουμε όλο το βράδυ μπροστά μας, όμως το σίγουρο είναι ότι θα
πετύχουμε!
Έτσι μετά τη δύση του ηλίου, πήγαμε εκεί που έδειχνε ο χάρτης ότι θα
βρίσκαμε το ποτάμι του κάτω κόσμου. Έτσι προχωρήσαμε, βάση του σχεδίου.
Όλο το βράδυ, διακριτικά από την πηγή που εκχύλιζε το μαύρο αίμα της γης,
όπως το ονόμασαν οι ντόπιοι. Ο Αμβρακικός κόλπος, είχε αλλάξει χρώμα. Οι
συμβουλές τις Αμφιτρίτης, ήταν οι πλέον αποτελεσματικές. Η κούραση ήταν
μεγάλη. Όταν όμως είχε έρθει το ξημέρωμα, ήμασταν όλοι έτοιμοι για μάχη.
Ο λεγεωνάριος είχε έρθει να μας βρει. Έδωσε εντολή να ετοιμαστούμε για
την μάχη. Ο στόλος του Οκταβιανού, είχε φτάσει. Έτσι, ετοιμαστήκαμε και
εμείς για να επιτελέσουμε το δικό μας ρόλο. Κάποια από τα πλοία των στόλων,
είχαν ένα διαφορετικό σχέδιο. Ειδοποιήθηκαν ότι, όταν έβλεπαν μια τριήρης
που θα ξεχώριζε από την θέση που θα είχε, αλλά και από τον σχηματισμό της,
να της επιτεθούν. Έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος. Αφότου η τριήρης του Σολωμίδη
είχε κάψει κάποια πλοία. Ακολούθησαν και τα υπόλοιπα πλοία της Κλεοπάτρας,
ξεχύθηκαν στην μάχη .
Πολλές απώλειες, εξαρχής. Όμως σύντομα τα πλοία του Οκταβιανού,
σταμάτησαν να πλέουν. Οι αντίπαλοι έπλευσαν καταπάνω μας, σε μια νοητή
γραμμή. Η τριήρης του Σολωμίδη, είχε αλλάξει πορεία. Ήλπιζα όλοι να ήταν
σώοι πάνω στο πλοίο. Ένας τοξοβόλος του Οκταβιανού, έριξε το φλεγόμενο
βέλος του στην θάλασσα. Όλα τα πλοία της Αιγύπτου, κάηκαν! Εγώ πήδηξα
στην θάλασσα και βγήκα προς την απέναντι ακτή. Εκεί έβλεπα με καπνούς, να
πλέει και η τριήρης όπου βρίσκονταν οι σύντροφοί μου. Φώναξα για βοήθεια.
Γρήγορα με αναγνώρισαν και έπλευσαν να με μαζέψουν. Η Ανδρομάχη
φαινόταν τρομοκρατημένη.
- [Αρηστείδων]:
Κατά την διάρκεια της μάχης, έχασα την ισορροπία μου και έπεσα
μέσα. Στον πυρετό της μάχης, όλα μπορεί να συμβούν. Δεν ξέρω τι μπορεί να
έγινε, μπορεί και να δείλιασα, ή να ένιωσα μια ζάλη και να έπεσα,. Έχω λίγο
μια θολή εικόνα των πραγμάτων.
- [Ανδρομάχη]:
Σημασία έχει ότι είσαι καλά Αρηστείδων.
- [Αστέριος]:
Θα μπορούσαν να είχαν πάρει μια διαφορετική τροπή τα πράγματα. Αν
κατά λάθος σε χτυπούσε κάποιο βέλος ή να είχε βουλιάξει το πλοίο και όλοι
μας να είχαμε πάθει κάτι χειρότερο; Μερικά πράγματα, δεν θα μπορούμε να τα
αλλάξουμε.
- [Αρηστείδων]:
Αστέριε, όλα μπορούν να αλλάξουν! Για αυτό είμαστε εδώ, να
δούμε πώς θα μπορέσουμε να βρούμε μια άκρη στο θέμα μας. Πιστεύω όμως,
αυτή την συζήτηση πρέπει να την συνεχίσουμε αλλού. Δεν είναι επί του
παρόντος.
- [Σολωμίδης]:
Αχαιοί φίλοι μου, πρέπει να προσαράξουμε κάπου ώστε να κάνουμε τις
επισκευές μας, για να αποπλεύσουμε για την Αθήνα και πάλι. Δυστυχώς
χάσαμε τους συντρόφους μας από την άλλη τριήρης! Ήταν κάτι απρόβλεπτο
αυτό. Προφανώς ο τρόπος που νικήθηκαν στην μάχη, είχε σίγουρα κάποια
θεϊκή παρέμβαση. Ο Οκταβιανός θα είχε επαφή με κάποιο Μαντείο, αλλιώς δεν
εξηγείται με την ευκολία που νίκησε την μάχη. Ίσως να πρόσφερε κάποιο
μεγάλο ποσών σε κάποιον από τους αντιπροσώπους, κάποιου Μαντείου.
Υπάρχουν πλέον πολλοί φιλάργυροι γύρω μας. Παρ’ όλο που έχουν πάρει όρκο
σιωπής, να μην εκμυστηρεύονται πουθενά αυτά για τα οποία έχουν δει και
μάθει. Είναι χρόνοι σκοτεινοί και επικίνδυνοι! Και εσείς να προσέχετε τα
ταξίδια σας και εκεί που πάτε. Οι μισθοφόροι όπως εσείς, πρέπει να είστε
προσεκτικοί που πάτε και προσφέρετε τις υπηρεσίες σας.
Ασπαστήκαμε μεταξύ μας και αφήσαμε πίσω την ανάμνηση της μάχης.
Ήταν καιρός να επιστρέψουμε στην εποχή μας. Πλέον μπαίνουμε σε
επικίνδυνα μονοπάτια. Πιο σκοτεινούς χρόνους. Όταν αλλάξαμε και γίναμε
Ρωμαίοι.
Κεφάλαιο 7
- [Αστέριος]:
Πράγματι απορώ για την εξέλιξη των γεγονότων. Όλα έγιναν τόσο
γρήγορα. Πως είναι δυνατόν από την μια στιγμή στην άλλη, να παίρνουν μια
τέτοια εξέλιξη τα γεγονότα. Από την μια να χρησιμοποιούμε τις ασπίδες ως
κάτοπτρα και από την άλλη φαινομενικά να νιώθω ότι μας έχουν στήσει
κάποια παγίδα. Μα πως είναι δυνατόν να γνωρίζουν τι σχέδιο υπήρχε, που εν
κατακλείδι, αφού δεν υπήρχε κάποια σαφή εικόνα για το πως θα ενεργήσουμε.
- [Αρηστείδων]:
Αυτοί ήταν πρώτοι που μας επιτέθηκαν Αστέριε, χωρίς κάποιο εμφανή
λόγο και εμείς έπρεπε να απαντήσουμε στην επίθεση, μπορούσε κάποιος να
σκοτωθεί, ήταν μια επιτακτική ανάγκη φίλε μου.
- [Αστέριος]:
Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες, Όπως εκεί προείπε ο Σολωμίδης
ότι δεν θα έπρεπε να είχα επιτεθεί, διότι γνώριζαν ότι το πλοίο έχει σταλθεί
από κάποιο Μαντείο.
- [Αρηστείδων]:
Θέμα είναι ότι είμαστε σώοι και αβλαβείς! Να ευχαριστούμε τον καλό
Θεό. Έπρεπε να είχαμε σκεφτεί καλύτερα το ότι έγινε. Οπότε στο επόμενο
ταξίδι μας, πρέπει να κάνουμε καλύτερη προεργασία, αλλά και να βρούμε για
πού θα πορευτούμε.
- [Αστέριος]:
Φαίνεσαι αρκετά ανήσυχη Ανδρομάχη, δεν πρέπει να αισθάνεσαι έτσι.
- [Ανδρομάχη]:
Πώς να μην αισθάνομαι έτσι! Αφού παραλίγο να με πάρει ένα από τα
βέλη. Εάν είχα πέσει νεκρή στο κατάστρωμα, αυτή τη στιγμή δεν θα
συζητούσαμε. Συν ότι ο Αρηστείδων έπεσε στο νερό κατά τη διάρκεια της
μάχης. Θα μπορούσαμε και οι δυο μας να ήμασταν νεκροί και εσύ μου λες
γιατί είμαι ανήσυχη! Εννοείται ότι πρέπει να είμαι, διότι κάποιος πρέπει να μα
γειώσει με την πραγματικότητα, ίσως δεν θα έπρεπε να παίζουμε με την ροή
του χρόνου
- [Αστέριος]:
Αυτά τα έχουμε συζητήσει. Πλέον έχουμε περάσει πολλά για να
κάνουμε πίσω. Πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να
προχωρήσουμε μπροστά. Πρέπει να βρούμε τους Ρωμαίους. Να δούμε πως θα
τους πείσουμε για το τι πρέπει να κάνουμε. Θα είναι δύσκολο να τα βάλουμε
τους Ρωμανούς. Ο Μέγας Κωνσταντίνος είναι δύσκολη και αντιφατική
προσωπικότητα.
Είχα και τους ενδοιασμούς μου στο να προχωρήσουμε σε εκείνη την
εποχή. Πολλά είχαν αλλάξει από την Ελληνιστική περίοδο. Με την άνοδο του
Χριστιανισμού, οι μάχες στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν φτάσει στο
απόγειο. Η ανθρώπινη ζωή πλέον δεν είχε σχεδόν καμία αξία. Η κατάπτωση
του πνεύματος είχε επέλθει. Η πρόοδος της ανθρωπότητας της ιστορίας, δεν
έχει σχέση με την αξία του πνεύματος. Ακόμα και στις πιο πολιτισμένες,
υποτίθεται, κοινωνίες της εποχής μου, άνθρωποι μεταξύ τους ζηλεύουν και το
ήθος τους έχει εξαφανιστεί. Όταν ο άνθρωπος, προσεγγίζει το Θείο δρόμο της
Αρετής και της Φιλοσοφίας, του δίδεται η ευκαιρία να κάνει άλματα
πνευματικής προόδου. Αυτό είναι το ιδανικό. Αυτό πρέπει να καταφέρουμε να
επιτύχουμε, να διώξουμε την μισαλλοδοξία και την αποτροπή μας, προς την
φθαρτή ύλη.
Η Νίκαια φάνταζε όμορφη εκείνες τις μέρες. Κέντρο πολιτισμού και
πνευματικής συγκέντρωσης. Από όλη την οικουμένη, είχαν καταφτάσει
εκπρόσωποι του Χριστιανισμού. Μετά “Εν Τούτο Νίκα η σύναξη του
Χριστιανισμού εδώ στη Νίκαια, έθεσε τα θεμέλια για την μετέπειτα πορεία
θρησκευτικής συνείδησης του δυτικού κόσμου. Έπρεπε να βρούμε τον τρόπο
που θα διεισδύσουμε.
Αριανοι , κόπτες από την Αραβική χερσόνησο, από την Ρώμη. Στον
Ελλαδικό χώρο, οι Έλληνες είχαν αρχίσει κάποιοι, να ασπάζονται τον
Χριστιανισμό, άλλοι πολλοί παρέμεναν προσηλωμένοι στην φιλοσοφία και
εξέλιξη του πνεύματος. Πάντα ήταν εκεί, φωτοβόλος δύναμη. Ακόμα και
στους πιο σκοτεινούς χρόνους. Πάντα εκεί να θυμίζει και να καθοδηγεί τους
ανθρώπους, προς την αρετή του πνεύματος. Ίσως να έπρεπε να δώσουμε την
φώτιση προς τον Χριστιανισμό. Να προσδώσουμε την πραγματική φύση την
ελευθερίας του πνεύματος. Ίσως κάποια Απόκρυφα Ευαγγέλια του Αποστόλου
Παύλου, που βέβαια γράφτηκαν από εμάς. Η μυστική εκκλησία του
Αποστόλου, που είχε ως σκοπό της, την σωστή θεμελίωση Του Θεανθρώπου,
όπως θα έπρεπε να είναι.
Είχαμε όμως πολλά να προετοιμάσουμε. Οπότε, έπρεπε να είμαστε
προσεκτικοί
στις κινήσεις μας. Δεν ήταν εύκολο το εγχείρημά μας. Οι
σύμβουλοι του αυτοκράτορα, πάντα ήταν εκείνοι που επηρέαζαν πάρα πολύ
τις αποφάσεις του. Ήταν μια εποχή που όλα μπορούσαν να πάρουν
απρόβλεπτη τροπή. Κανείς δεν ήξερε τι θα γινόταν εάν δεν είχε βάλει τα
θεμέλια για την ανεξιθρησκία. Η περιέργειά μου, ήταν μεγάλη. Ήθελα να δω
από κοντά και την πρωτεύουσα. Όμως δεν ήταν δυνατόν αυτό,
τουλάχιστον, όχι τώρα. Οι επιθυμίες μας καμιά φορά, μας καταβάλουν και
ελέγχουν τον είναι μας. Μπορεί να μας διαφεντεύουν για μια ολόκληρη ζωή.
Φτάνοντας κοντά στο μέρος που θα παίρναμε μέρος στο συνέδριο,
έπρεπε εκεί να βρούμε να περάσουμε τη νύχτα μας. Παράλληλα, έπρεπε να
βρούμε και ένα σημείο όπου θα πραγματοποιούσαμε την συγγραφή, των
δικών μας ευαγγελίων. Πάλι, λιτή θα ήταν η παραμονή μας εκεί.
Προχωρήσαμε προς ένα φτωχικό καταυλισμό που βρήκαμε εκεί. Κοντά στους
στάβλους υπήρχε ένα μικρό οίκημα. Προφανώς θα ανήκε σε κάποιον από τους
ιπποκόμους. Φτάνοντας εκεί, είχαν περάσει κάποιες μέρες από τότε που είχε
να περάσει κάποιος τη βραδιά του εδώ. Προς το παρών θα ήταν ένας
προσωρινός κοιτώνας για εμάς. Η περιπλάνηση μέχρι να φτάσουμε εκεί, ήταν
κουραστική.
Βγήκα έξω από το μικρό σπίτι, γιατί το βράδυ που ερχόταν, φαινόταν
ότι θα έκανε κρύο. Έπρεπε να βρω μερικά ξύλα. Είχε ένα μικρό δασύλλιο εκεί
κοντά, είχε κάποιους κορμούς από ξερά δέντρα. Ήταν δύσκολο για εμένα να
τα κουβαλήσω μόνος μου. Γυρνώντας με τον πρώτο κορμό, βρήκα τον
Αστέριο να είναι στο τραπέζι και να κάθεται να συγγράφει μαζί με την
Ανδρομάχη, τους πάπυρους του Αποστόλου Παύλου. Ήταν βαθιά
προσηλωμένοι στο έργο τους. Ήταν σίγουρο ότι μαζί θα τα καταφέρνανε να
τα φέρουν εις πέρας. Εγώ ποτέ στην ζωή μου άλλοτε δεν είχα ασχοληθεί, με
ξυλεία , ούτε όμως είχα ιδιαίτερη κλίση προς την φύση. Όμως από τα πολλά
ταξίδια μας και, τις πολλές εναλλαγές στα τοπία όπου έχουμε πάει, έχω
καταλήξει ότι ο άνθρωπος είναι εκείνος που οφείλει να εναρμονιστεί με το
περιβάλλον. Από την μητέρα γη προερχόμαστε.
Το ηλιοβασίλεμα απλώθηκε. Δεν είχα βρει πολλούς κορμούς, για πολλές
μέρες, όμως ήλπιζα ότι θα βγάζαμε το βράδυ. Ήταν αρκετά κρύο το βράδυ. Η
Ανδρομάχη είχε κουλουριαστεί δίπλα μου. Ήθελε ως σύντροφός μου, να
εκδηλώσει το πάθος της. Είχα κάποιες ενστάσεις, διότι, στο διπλανό δωμάτιο
βρισκότανε ο Αστέριος. Έπρεπε να είμαστε διακριτικοί. Δύσκολα υπό αυτές τις
συνθήκες. Η εμπειρία ήταν διαφορετική, δεν ήξερα το γιατί. Όμως η
Ανδρομάχη εξέφρασε κάποια πρωτόγονα συναισθήματά της.
Κάποια στιγμή πριν ξημερώσει, είχα μια ξαφνική έπαρση να βγω από
το δωμάτιο. Ο Αστέριος, ήταν απών. Πάλι ήταν απών. Μα που θα μπορούσε
να είχε πάει; Εδώ δεν ξέραμε κανέναν. Ήμουν αρκετά περίεργος για το που θα
μπορούσε να είχε πάει. Καταλάγιασα την περιέργειά μου και, ξαναμπήκα στο
δωμάτιο. Η Ανδρομάχη κοιμόταν ήσυχη και αμέριμνη. Φαινόταν αρκετά ήσυχη
σε σύγκριση με πριν. Κάτι σαν να την είχε κυριεύσει. Ίσως με όλες τις
εναλλαγές να είχε χάσει τον εαυτό της, και πώς να μην χαθεί στα μονοπάτια
τους χρόνου;! Και εγώ σε προσωπικό επίπεδο, είμαι χαμένος σε μονοπάτια της
στιγμής, των διαφόρων εικόνων και κάπου μυημένος στην αγκαλιά τη
Αμφιτρίτης.
Ταξίδια, χαρές, φίλοι. Όλες οι κοινωνικές συναναστροφές πλέον, υπό-
ταγμένες στις ανάγκες του έθνους. Είναι αδύνατον πλέον να βρούμε κάποιο
λιμάνι, οπότε θα αράξουμε για λίγο. Η καθημερινότητά μας πλέον, πλέει σε
πελάγη άγνωστα. Όπου η καθημερινότητα είναι εναλλασσόμενη από τοπία και
ανθρώπους που ούτε και ο πιο θαρραλέος θαλασσοπόρος δεν θα πίστευε ότι
θα συναντούσε . Ακόμα και ο θαλασσοδαρμένος Οδυσσέας, ήξερε ότι θα ξανά
κάτσει κάποια στιγμή στο θρόνο του. Κοντά του η Πηνελόπη και ο Τηλέμαχος.
Εγώ σε πιο λιμάνι θα προσαράξω; Ίσως και να μην προλάβω να φτάσω στο
λιμάνι μου. Μπορεί σε κάποια διαδρομή, να χαθώ, να χάσω κάποιον από τους
συνοδοιπόρους μου. Μετά τι; Ποιος θα αποφασίσει εάν θα πρέπει ή όχι να
σώσω είτε την Ανδρομάχη ή ακόμα και τον πολυπράγμων Αστέριο, που κινείτε
μέσα στο μυστήριο συνεχώς, ακόμα εάν συμβεί κάτι σε εμένα; Ποιος θα είναι
εκείνος που θα με σώσει;
Πρέπει να συμβουλευτώ κάποιον. Ποιος θα μπορούσε ετούτη την ώρα
να με καθοδηγήσει… Μόνο ένας θα μπορούσε να δώσει τις απαντήσεις που
τόσο, αναζητώ… Αυτός που έφερε το επιστέγασμα της λογικής, στον
άνθρωπο. Φίλησα γλυκά στο μάγουλο την Ανδρομάχη και, έψαξα να βρω τον
πάπυρό μου.
Ήταν αχνό το πρωινό. Από την μία άκρη ο Υμηττός και από την άλλη,
εκεί όπου ο Πάνας κρυβόταν με τα ελάφια του. Η πλούσια Αττική γη. Από τις
Αχανές, επικαλέστηκα ότι ερχόμουν. Ακόλουθος του διάσημου Αστέριου από
τις Αχανής που έβγαλε προ ολίγων ημερών εκείνον τον υπέροχο λόγο. Αυτά
ήταν τα λόγια μου, όταν ήθελα να συναντήσω τον δάσκαλο. Διότι δεν
δεχόταν εύκολα να συναντήσει κάποιον ξένο. Όμως δεν ήμουν ξένος για
αυτόν. Είχαμε ξανασυναντηθεί στο θέατρο του Διονύσου.
Ήταν νωρίς ακόμα, προς το μεσημέρι συνήθως, ερχόταν στην αγορά.
Όμως στην πόλη, όλοι ήταν επί ποδός. Σε λίγες μέρες οι τριήρεις θα έφευγαν
για τις Συρακούσες. Όλοι πλέον από νωρίς, συμμετείχαν στα γυμνάσια, νέες
τεχνικές άμυνας και επίθεσης. Οι φωνές του Αλκιβιάδη, αντηχούσαν στα
κτήρια της αγοράς. Όμως οι πολιτικοί, οι ρήτορες και σοφιστές, δεν
συμμετείχαν. Πάντα οι δήθεν άριστοι του έθνους, δεν έπαιρνα μέρος στις
εκστρατείες ή στις μάχες που γίνονταν. Με πρόφαση ότι έπρεπε να υπάρχει
κάποιος να ασκήσει τα καθήκοντα της πολιτικής κυβέρνησης.
Προχωρώντας προς την αγορά, βρήκα τον δάσκαλο να κάθεται πάνω
σε μια πέτρα και απλά να αγναντεύει. Ήταν όντως κάτι το παράξενο. Πάντοτε
είχε δίπλα του, κάποιον που θα ήθελε να του αποσπάσει, ένα μικρό κομμάτι
της σοφίας του. Πλησιάζοντας τον, κάποιος με προσέγγισε λέγοντάς μου ότι
σήμερα δεν θέλει να ομιλήσει σε κανέναν.
- [Σωκράτης]: Φιλήμων, άσε στο νεαρό Αρηστείδων να έρθει κοντά μου.
- [Αρηστείδων]: Με θυμάσαι δάσκαλε!
- Ασφαλώς, αφού πριν από μερικές μέρες είχαμε συναντήσει ο ένας τον άλλο.
Η Κλώθω σε φέρνει πάλι κοντά μου! Πάμε μαζί να περπατήσουμε γύρω από
τον όμορφο, ιερό βράχο. Είναι πολλά αυτά που έχουμε να πούμε.
- Δάσκαλε, δεν θα σε ρωτήσω που ξέρεις ποια είναι αυτά που θέλω να σου πω.
- Αρηστείδων, δεν χρειάζεται κάποιος να έχει ιδιαίτερη γνώση της
καθημερινότητάς σου
για να σε καταλάβει. Εμφανώς είσαι προβληματισμένος,
για να έχεις έρθει να με ξαναδείς. Οπότε, εξέφρασε μου αυτό για το οποίο σε
έστειλε κοντά μου ο Φοίβος.
- Δάσκαλε, είναι καιρός τώρα που ταξιδεύουμε, με τους συντρόφους μου. Πάμε
από πόλη σε πόλη και από Μαντείο σε Μαντείο. Συλλέγουμε γνώση και
προσπαθούμε να επηρεάσουμε τους τοπικούς άρχοντες, ώστε να
διαμορφώσουν την ιδανική κοινωνία. Αλλά την ιδανική κοινωνία που
αντιλαμβανόμαστε εμείς και όχι όπως νομίζουν οι τοπάρχες τους.
- Τι είναι τελικά το ιδανικό που θέλετε να θεμελιώσετε Αρηστείδων;
- Αυτό είναι που αναρωτιέμαι και εγώ, δάσκαλε. Νομίζω ότι συνεχίζουμε το
ταξίδι μας, άσκοπα. Ότι δεν θα βρούμε ποτέ αυτό που τόσο ποθούμε
να εγκαθιδρύσουμε σε κάποιο μέρος της πατρίδας μας. Πραγματικά δεν ξέρω
ποια κατεύθυνση να πάρουμε. Ίσως να είναι μάταιος ο σκοπός μας.
- Νεαρέ, τίποτα δεν είναι μάταιο, όλα είναι μέρος του ταξιδιού! Η ίδια η ζωή
σου και οι επιθυμίες σου, είναι εκείνες που θα σε οδηγήσουνε στο σημείο
όπου θες να βρεθείς.
- Ναι αλλά προσπαθώντας να βρούμε το ιδανικό δάσκαλε, διακινδυνεύονται οι
ζωές τόσων ανθρώπων.
- Μην σε απασχολεί αυτό, στην ροή της ιστορίας, πολλοί άνθρωποι χάνονται,
αλλά πάλι χαμένοι βρίσκονται. Τίποτα δεν είναι ατελέσφορο, όλα και όλοι
υπηρετούν κάποιο ανώτερο σκοπό, που στους στους περισσότερους αστούς
δεν διαφαίνεται. Το ιδανικό που τόσο ψάχνετε να βρείτε, θα έρθει την
κατάλληλη στιγμή. Το ταξίδι το οποίο έχετε επιλέξει, σίγουρα θα σας οδηγήσει
κάπου πιο ευνοϊκά απ’ όπου βρίσκεστε τώρα.
- Δάσκαλε, εύχομαι να έχεις δίκιο σε αυτά που λες.
- Οι μοίρες είναι εκείνες που θα πλέξουν τον ιστό της ζωής σου, οπότε εσύ το
μόνο που έχεις να πράξεις, είναι το καλύτερο που μπορείς για εσένα και τους
ανθρώπους που είναι κοντά σου. Οι θεοί ανταμείβουν εκείνους που ψάχνουν
την Αρετή στην ζωή τους.
- Τα λόγια σου μου δίνουν δύναμη. Σε αφήνω πιο σίγουρος και πιο δυνατός
ψυχικά για αυτά που πρέπει να κάνω. Σε ευχαριστώ δάσκαλε Σωκράτη.
- Στην επόμενη συνάντησή μας, ελπίζω να σου φανώ και πάλι
χρηστικός
.
Σκεπτόμενος τα λόγια του διδασκάλου ήταν σοφά και γεμάτα από ψυχική
αρετή. Απόρησα για το ότι είχε την πεποίθηση ότι θα με ξανασυναντήσει. Όσο
και αν ήθελα να μείνω, έπρεπε να γυρίσω στην καλύβα της Νίκαιας.
Φτάνοντας ο Αστέριος δεν ήταν εκεί. Το παράξενο της υπόθεσης ήταν ότι
έλειπε και η Ανδρομάχη. Μα που μπορεί να είναι;! Η απορία μου ήταν γιατί δεν
επέστρεψα την ώρα που έφυγα. Ότι και αν είχε γίνει στην Ανδρομάχη, θα μας
είχε βρει μαζί. Ποτέ άλλοτε δεν είχε αλλάξει το χωροχρονικό συνεχές. Από τι
θα μπορούσε να έχει επηρεαστεί;! Ακόμη περισσότερα, αναπάντητα
ερωτήματα και κανείς να μην μπορεί να λύσει τις απορίες μου. Είχε αρχίσει να
σιγά, σιγά να φέγγει ο ήλιος. Κάποιος πλησίασε στο σπίτι. Βρήκα ένα κομμάτι
ξύλου, που σίγουρα θα ήταν χρήσιμο για να προστατευτώ από οποιονδήποτε
και αν πλησίαζε. Όποιος κι αν ήταν, πλησίαζε με έναν δαυλό, οπότε οι
ανησυχίες μου προς το παρόν καταλάγιασαν. Ανοίγοντας η πόρτα, είδα ότι
ήταν ο Αστέριος.
- Φίλε μου έχουμε ένα πρόβλημα! Κάπου εξαφανίστηκε η Ανδρομάχη! Βγήκα
για λίγο από τον στάβλο και όταν επέστρεψα δεν την βρήκα εδώ.
- Πρέπει επειγόντως να ανακαλύψουμε τι έγινε και πως θα βρούμε την άκρη
του νήματος.
Και οι δυο παραμείναμε σκεφτικοί, καθώς ο ήλιος άπλωνε παντού τις αχτίδες του.
Όμως παντού γύρω υπήρχε βουβή σιωπή. Από τότε που ξεκίνησε το ταξίδι μας,
πρώτη φορά δεν ήξερα τι να κάνω.
Έπρεπε να είναι ο δάσκαλος κοντά μου στα ταξίδια. Μόνο αυτός θα
μπορούσε να μας καθοδηγήσει. Όμως οι σκέψεις μου δεν κατέληξαν πουθενά.
Ακούγονταν τα κελεύσματα από άλογα. Κάποιος ερχόταν προς τα εδώ.
Ξανάπιασα στα χέρια μου το κομμάτι ξύλου που κρατούσα πριν από λίγο,
ώστε να προστατευτώ. Ο Αστέριος έσβησε τον δαυλό που είχε φέρει
πρωτύτερα μαζί του. Δεν μιλούσαμε. Όμως ο ήχος των ιππέων, σταμάτησε.
Ήταν έξω από τον στάβλο. Ήμουν πράγματι τρομαγμένος. Τα ξύλα που
είχαμε, δεν ήταν ικανά να προστατέψουν εμένα ή τον σύντροφό μου τον
Αστέριο.
- Ξένοι, όποιοι κι αν είστε, να ξέρετε ότι βρίσκεστε παράνομα στο οίκημα του
Χαλδαίου της Νίκαιας. Βγείτε έξω και υποταχτείτε! Δεν θα σας σκοτώσουμε!
Και αυτό πράξαμε…
Βγήκαμε και γονατίσαμε. Ήταν φανερό, ποιος ήταν ο Χαλδαίος! Είχε μια
Ελληνική περιβολή, αν και ήταν φανερό ότι διοικούσε την περιοχή, λόγο του
αετού που υπήρχε στο μπροστινό μέρος της ενδυμασίας του.
- Από πού έρχεστε και τι θέλετε;
- Είμαστε ακόλουθοι της μυστικής αδελφότητας του Παύλου από την Αθήνα.
- Και τι αποζητάτε εδώ στη Νίκαια;
- Έχουμε έρθει να εκπροσωπήσουμε το αληθινό θέλημα Του Κυρίου ημών.
Όμως είχαμε και μια γυναικεία παρουσία μαζί μας, η οποία αγνοείται!
- Μια ονόματι, Ανδρομάχη μήπως είναι;
- Ναι! Ξέρετε που βρίσκεται;
- Ναι ξέρω. Την έχει πάρει μαζί του ο Μαρκήσιος διοικητής της λεγεώνας και
υποστηρικτής του μητροπολίτη της Νικομήδειας . Φαντάζομαι ότι θέλει να τη
χαρίσει στο Κωνσταντίνο ως μέσον να περάσει τα δικά του πιστεύω. Αυτό
όμως δεν πρέπει να επηρεάσει την κρίση και την απόφαση του Φλαβίου.
- Πρέπει οπωσδήποτε ο Μαρκήσιος να εμποδιστεί, έχει επικίνδυνες ιδέες και αν
πειστεί μπορεί να διαμελίσει τα θεμέλια της Ρωμαϊκής επικρατείας. Είναι η
εποχή των μεγάλων αλλαγών. Πρέπει να προλάβουμε τα γεγονότα, πριν
έρθουν.
- Θα έρθετε μαζί μας να δούμε τι μήνυμα θέλει να μεταδώσει η αδελφότητα
του Παύλου. Ανεβείτε στα άλογα. Πλέον θα είστε κοντά μου. Μόνο με εμένα
σύμμαχό σας, θα μπορέσετε να σώσετε την σύντροφό σας.
- Απορία έχω, γιατί να βρέθηκε εδώ ο Μαρκήσιος;
- Ας πορευτούμε διότι υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Πρέπει να
βρούμε την άκρη στο νήμα που πρέπει να ξεδιπλώσουμε.
Έτσι και πράξαμε. Ακολουθήσαμε τον Χαλδαίο και ήμασταν μέρος της
αυλής που τον ακολουθούσε. Μετά από λίγη ώρα, φτάσαμε στο ανάκτορο της
Νίκαιας. Ήταν πολύ ωραίο χτίσμα, εδώ υπήρχε ένας άγνωστος ναός όπου,
ανήκε καθαρά σε κάποιον θεό της αρχαίας πίστης, όμως δεν υπήρχε κάποιο
άγαλμα που να προσδιόριζε σε ποιον ανήκε. Ήταν αρκετά παράξενο το
γεγονός αυτό. Βέβαια δεν υπήρχαν τα πρακτικά του συνεδρίου, αλλά για
κάποιο περίεργο λόγο, ο Παυσανίας ο γεωγράφος, δεν αναφέρει πουθενά την
ύπαρξη κάποιου ναού εδώ. Ίσως να είχε φτιαχτεί του τελευταίους αιώνες.
Πιστεύω ότι θα ήμαστε εδώ για κάποιες μέρες. Δεν πρόκειται να αφήσω την
ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. Θα έκανα την ερευνά μου. Όμως αυτό
που προείχε, ήταν να βρούμε την Ανδρομάχη. Πρέπει να γίνει με λεπτές
κινήσεις. Ήμασταν τυχεροί που τουλάχιστον, είχαμε τον Χαλδαίο με το μέρος
μας. Θα ήταν μια εξέχουσα ευκαιρία να δω εάν θα ξαναφύγει για κάπου, ο
Αστέριος.
Λόγο της υπάρχουσας κατάστασης, έχω την εντύπωση ότι, δεν θα
φύγει. Πρέπει μαζί να καταφέρουμε να φέρουμε σε πέρας την αποστολή μας.
Μπήκαμε στους κοιτώνες. Εγώ μαζί με τον Αστέριο θα μοιραζόμασταν το ίδιο
δωμάτιο.
Αφήσαμε τα πράγματά μας και ο καθένας πήγε προς το κρεβάτι του.
Ξάπλωσα για λίγο και προσπάθησα να αναλογιστώ τι είχε γίνει. Έπρεπε να
βρεθεί κάποιος τρόπος να σιγουρευτώ εάν ήταν καλά η Ανδρομάχη. Μιλούσα
με τον Αστέριο για αυτό το θέμα…
- Και εγώ θέλω πάρα πολύ να τη βρούμε, όμως ήμαστε σε ομιχλώδη μονοπάτια
και εισήλθαμε σε μια εποχή που φίλοι και συγγενείς, πρόδιδαν ή και ακόμη,
σκότωναν ο ένας τον άλλον. Οπότε πρέπει να ήμαστε πολύ προσεκτικοί στο
πως θα κινηθούμε.
- Ω.. Αστέριε, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτά που μου λες. Όμως νιώθω ότι δεν
έχουμε να βασιστούμε σε κανέναν. Και δεν μπορούμε και να εμπιστευτούμε
κάποιον. Όλοι όσοι μας περιτριγυρίζουν, έχουν κάτι να κρύψουν. Και τώρα,
την γυναίκα που αγαπώ, είναι πιθανό να μην την ξαναδώ ποτέ!
- Μην ανησυχείς, θα την ξαναδείς. Ίσως όταν κρυφτεί ο ήλιος, να πάμε να την
αναζητήσουμε.
Την συζήτησή μας την διέκοψε ο ιπποκόμος του Χαλδαίου…
Έτσι ακολουθήσαμε τον ιπποκόμο, που μας οδήγησε έξω από την κλίνη
που βρισκότανε ο Χαλδαίος. Τον ακολουθήσαμε όλοι μαζί προς την
τραπεζαρία. Όλοι οι ευγενείς με τον ακόλουθό τους και τους ιπποκόμους τους.
Όλοι ήταν ντυμένοι με τις δέοντες ανακτορικές επισημότητες. Είχε ακουστεί
ότι μπορεί να παρευρισκόταν και ο ίδιος ο Φλάβιος. Θα ήταν πολύ ωραία να
τον παρατηρούσα. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της
ιστορίας. Η αίθουσα ήταν αρκετά μεγάλη. Πιθανόν να ήταν είδη παρών όλοι οι
καλεσμένοι. Όμως πουθενά δεν είδα να ήταν εκεί η Ανδρομάχη. Ήλπιζα να
ήταν καλά. Κάποια ανύποπτη στιγμή, ο Χαλδαίος σηκώθηκε από το τραπέζι.
Μιλούσε σε κάποιους άλλους σύνεδρους. Άρχισαν από νωρίς να μιλάνε για το
αντικείμενο συζήτησης του συνεδρίου. Έλειπε για αρκετή ώρα. Είχα κάποια
λύση. Πραγματικά, ανησυχούσα ότι δεν θα την έβρισκα την Ανδρομάχη. Μετά
από αρκετή ώρα, γύρισε ο Χαλδαίος, όμως για κάποιο λόγο δεν συνάντησε
πουθενά τον Μαρκέσιο. Με έκανε να ανησυχώ. Θα μπορούσε να ήθελε να βρει
κάποια ικανοποίηση από αυτήν. Η σκέψη αυτή άρχιζε να με καταβάλει. Δεν
μπορώ να το επιτρέψω να συμβεί αυτό. Θα έψαχνα να τη βρω μόνος μου.
Όποιες και να ήταν οι επιπτώσεις, δεν μπορώ να κάθομαι έτσι άπραγος.
- Χαλδαίε, ξέρω ότι πολλά σε απασχολούν και ότι οι υποχρεώσεις σου είναι
πολλές. Όμως πρέπει να γίνει κάτι ώστε να βρω γρήγορα την Ανδρομάχη. Η
απουσία της και το ότι δεν ξέρω αν είναι καλά, είναι κάτι που δε μπορώ να το
αντέξω! Θα βγω μόνος να την αναζητήσω και ας μην ξέρω τα κατατόπια του
ανακτόρου.
- Άκουσέ με καλά φίλε μου Αθηναίε. Πρώτα πρέπει να καταφέρουμε να
πείσουμε τον Αυτοκράτορα για τα απόκρυφα ευαγγέλια του Παύλου. Η
σωτηρία της αυτοκρατορίας είναι πάνω από όλους μας. Εμάς δεν θα μας
θυμάται η ιστορία. Τα ονόματά μας δεν θα γραφτούν, ότι εμποδίσαμε την
καταστροφή. Μόνο τα ονόματα αυτών που πρόδωσαν την αυτοκρατορία, θα
παραμείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην συνείδηση του λαού. Δεν θα δεχτώ
να είμαι ένας από αυτούς! Και όσων αφορά την σύντροφό σου, να μην
ανησυχείς. Την έχουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλες κοπέλες του
Μαρκέσιου. Όλες είναι να δοθούν σαν δώρο στον Φλάβιο. Είναι καλά, μην
ανησυχείς. Κοντά στους κοιτώνες που είναι ο Μαρκέσιος, βρίσκεται ένας
ιπποκόμος μου. Ίσως να μας βοηθήσει να την βρούμε αργότερα. Θέλει
υπομονή. Δεν πρέπει να κάνουμε βιαστικές κινήσεις.
- Σε ευχαριστώ που μερίμνησες για την υπόθεσή μου Χαλδαίε και ας σου είμαι
ένας άγνωστος!
- Δεν έχεις εχθρική βούληση προς εμένα. Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους
στην πορεία μου. Το πάθος που έχεις για την σύντροφό σου, είναι κινητήριος
δύναμη. Συνήθως έχουν υπερβάλλων εαυτόν όσοι βρίσκονται υπό την μαγεία
του Έρωτα. Για αυτό θα σε παρακαλέσω να μην είσαι παρορμητικός.
Τα λόγια του Χαλδαίου ήταν σοφά. Όμως δεν ήξερα κατά πόσο θα μπορούσα
να περιορίσω την θέληση να σώσω την αγαπημένη μου.
Μετά το γεύμα, κατευθυνθήκαμε προς τα δωμάτιά μας.
- Αρηστείδων, δεν πρέπει να είσαι ανήσυχος! Όπως σου είπε και ο Χαλδαίος,
Θα βρεθεί λύση.
- Και εγώ πιστεύω πως έχει τις καλύτερες προθέσεις Αστέριε, όμως δεν ξέρω
κατά πόσο θα μπορέσει να επέμβει εγκαίρως. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει
το οτιδήποτε, να κινδυνέψει η σωματική της ακεραιότητα. Στην δύση του
ηλίου, θα προσπαθήσω να την βρω. Ξέρω ότι θέτω σε κίνδυνο την αποστολή
μας. Τα λόγια του Χαλδαίου ήταν σωστά. Πάνω από όλα είναι το έθνος. Όμως
στην παρούσα κατάσταση, δεν μπορώ να το αντιληφθώ έτσι. Αυτό που
μετράει, είναι η σωματική της ακεραιότητα. Ξέρω ότι μπορεί να τα
αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τα πράγματα.
- Έχεις δίκιο ότι μπορεί να τα αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τα πράγματα. Όμως
Αρηστείδων, ήμαστε μια ομάδα! Πρέπει οπωσδήποτε να σώσουμε την
Ανδρομάχη από το επικείμενο κακό που μπορεί να της συμβεί. Έχε υπομονή,
οι Μοίρες πάντα μας βοηθάνε. Από κάπου θα φανεί κάποια βοήθεια.
- Ελπίζω να έχεις δίκιο Αστέριε. Ας ξεκουραστούμε όμως τώρα, η ημέρα μας
ήταν εξουθενωτική.
Καταλάγιασα προς στιγμήν από την έπαρση που με κατέβαλε. Έτσι
ξεκουραστήκαμε ο καθένας στο κρεβάτι του. Η ώρα πέρασε, με μόνο μια
σκέψη στο κεφάλι μου· την σωτηρία της Ανδρομάχης. Η δύση του ηλίου,
ήταν η καταλληλότερη ευκαιρία ώστε να μπορέσω να την βρω. Ο Αστέριος
ήταν λίγο αμέτοχος την τελευταία μέρα. Συνήθως αυτός ήταν εκείνος που
έπαιρνε τις πρωτοβουλίες. Αυτός ήταν ο ηγέτης. Αργότερα θα έδινα την
δέουσα προσοχή στο θέμα του.
Το σκοτάδι σιγά, σιγά απλωνόταν. Η σκέψη μου γίνονταν όλο και πιο
έντονη. Ο φίλος μου ήταν ξαπλωμένος. Ίσως και αυτόν να τον απασχολούν
σκέψεις οι οποίες όμως, σπάνια τις εξωτερίκευε. Μας είχα δοθεί και σπαθιά και
ασπίδες. Το σπαθί πείρα μαζί μου, καθώς έφευγα από το δωμάτιο . Πήγα προς
την αριστερή πτέρυγα του ανακτόρου, σύμφωνα με τις περιγραφές του
Χαλδαίου. Προχωρούσα με προσοχή. Δεν ήθελα να προκαλέσω κάποιο
θόρυβο. Μπορεί κάποιος από τους φρουρούς να ρωτούσε γιατί πήγαινα προς
την άλλη μεριά των κοιτώνων. Υπήρχε καχυποψία μεταξύ όλων των
σύνεδρων. Σε κάθε πτέρυγα, οι φρουροί άλλαζαν. Υπήρξα παρορμητικός.
Προχώρησα δίχως να υπολογίσω ότι υπήρχε η πιθανότητα να κινδυνέψει η
ζωή μου. Από το βάθος ακούγονταν κάποιες φωνές. Υπήρχε η συνοδεία από
στρατιώτες, διότι ακούγονταν οι ασπίδες που έρχονταν σε επαφή με τα
σπαθιά. Πήγα να κατευθυνθώ πίσω προς το δωμάτιο μας, όμως ήταν πλέον
αργά. Ένας από τους στρατιώτες, με πλησίασε με εχθρικές διαθέσεις. Άφησα
το σπαθί μου κάτω. Είχα χλομιάσει. Ένιωθα ότι η ζωή μου, απειλούνταν
πραγματικά.
- Πριγκίπισσα τι να του κάνω;
-
- Αφήστε τον να μας πει ποιος είναι.
- Δείξε έλεος, ω μεγάλη αυτοκράτειρα. Είμαι ακόλουθος του Χαλδαίου της
Νίκαιας . Μπορείτε να τον ρωτήσετε. Αν σας το αρνηθεί, θα επωμιστώ τις
συνέπειες.
- Μην ανησυχείς, η μοίρα σου γρήγορα θα αποφασιστεί. Φέρτε άμεσα,
ενώπιών μου τον Χαλδαίο για να κρίνει εάν θα απαγχονιστεί ή όχι.
Εάν τα λόγια της πριγκίπισσας ήταν αληθινά, η μοίρα μου είχε εξασφαλιστεί!
Τα λίγα δευτερόλεπτα που κύλισαν έως ότου να έρθει ο Χαλδαίος, ήταν
αμείλικτα! Η στιγμή που κρινόταν η ζωή μου.
- Σύντροφε Αρηστείδων σήκω!..
Η φωνή του Χαλδαίου, φώτισε και πάλι την
ψυχή μου. Δεν είχα ξανά φοβηθεί ποτέ τόσο πολύ στον θνητό βίο μου
… Σήκω
φίλε μου προς τα εσένα ερχόμασταν. Εξήγησα στην πριγκίπισσα το θέμα
σου. Θα το αναλάβει προσωπικά να ελευθερώσει την Αντρομάχη. Ο
σύντροφος σου ο Αστέριος, που είναι; Πάμε να τον φέρουμε και αυτόν.
Πηγαίνουμε τώρα προς τον Μαρκήσιο.
Πλησιάζοντας το δωμάτιό μας, ο Αστέριος αντιλήφθηκε ότι κάτι συμβαίνει και
βγήκε έξω και ακολούθησε δίχως δισταγμό. Έχοντας ως σύμμαχο την ίδια την
αδελφή του αυτοκράτορα, ήμασταν σε πλεονεκτική θέση έναντι του
Μαρκήσιου. Όμως δεν έπρεπε να έχω υπεροπτική συμπεριφορά. Δεν θα ήταν
εύκολο να την πάρουμε πίσω. Ο Μαρκέσιος την θεωρούσε ως λάφυρο.
Περνώντας γοργά του διαδρόμους, φτάσαμε στην πτέρυγά του. Οι φρουροί
του ήρθαν προς τα εμάς γρήγορα. Ο ακόλουθος της πριγκίπισσας, διέταξε να
βγει έξω από το δωμάτιό του, ο Μαρκήσιος. Και έτσι έγινε.
- Μεγαλειοτάτη, πως θα μπορούσα να σας προσφέρω τις υπηρεσίες μου;
- Το μόνο που θέλω από εσένα, διοικητή της Νικομήδειας, είναι να μου αφήσει
ελεύθερη μια από τις ιέρειές μου, ονόματι Ανδρομάχη!
- Θα ήθελα πολύ να ευχαριστήσω την επιθυμία της μεγαλειότητάς σας, όμως
την κοπέλα για την οποία μιλάτε πρόκεται να την προσφέρω ως ετέρα στον
Φλάβιο.
- Μαρκήσιε, αρνείσαι να ακολουθήσεις την διαταγή μου;
- Μα αγαπητή μου κυρία, σας είπα ότι πρόκειται για δώρο προς τον αδελφό
σας!
- Άνδρες, εμπρός πηγαίνετε και φέρτε την εδώ σε εμένα!
Οι άνδρες του Μαρκήσιου μας επιτέθηκαν. Έκανα λάθος που δεν είχα μαζί
μου μια ασπίδα. Σιγά, σιγά οι άνδρες του απαγωγέα έπεφταν. Όμως αυτός
τους εμψύχωνε, ότι δεν πρέπει να υποταχτούν και, να ακολουθήσουν πιστά
τις οδηγίες του. Πήρα μια ασπίδα από τους πεσόντες γύρω μου και μπήκα στο
δωμάτιο όπου υπήρχαν οι κορασίδες. Ένας φρουρός με πλησίασε. Ευτυχώς
απέκρουσα το επιθετικό χτύπημά του. Όμως δεν εντόπισα πουθενά την
Ανδρομάχη. Το ξίφος του φρουρού παραλίγο να διαπεράσει τον ώμο μου. Ο
φρουρός έπεσαι κάτω. Η Ανδρομάχη του έσπασε ένα βάζο στο κεφάλι. Έπεσε
και πάλι στην αγκαλιά μου. Η φρουρά της πριγκίπισσας Κωνσταντίνας,
συνέλαβε τον Μαρκήσιο. Θα παρέμενε κλεισμένος και θα είχε την ευθύνη να
τον φυλάει, η προσωπική φρουρά της αδελφής του Φλαβίου. Πλησίασα τον
Χαλδαίο και τον ευχαρίστησα.
- Μην ανησυχείς για τίποτα Αρηστείδων, σου είπα ότι κάνω, το κάνω για το
καλό της αυτοκρατορίας και εσείς είστε ένα σημαντικό κομμάτι της. Όλα για
το καλό μας δουλεύουν. Πρέπει τώρα να ετοιμαστούμε για αύριο. Πηγαίνετε
στους κοιτώνες σας. Σε λίγες ώρες, θα στείλω κάποιον απεσταλμένο μου, για
να έρθετε και να μου παρουσιάσετε τα γραπτά σας. Πρέπει να έχουμε έτοιμα
τα επιχειρήματά μας, ώστε να ανταπεξέλθουμε.
Γυρίσαμε στο δωμάτιό μας. Η Ανδρομάχη ήταν αμίλητη…
- Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι σας βρήκα ξανά! Νόμιζα ότι θα έμενα εκεί για
πάντα! Μα πως και καταφέρατε να με βρείτε;
- Αγαπημένη μου, είναι μεγάλη ιστορία. Εάν δεν ήταν η αδελφή του
αυτοκράτορα, μπορεί και να μην είχαμε ποτέ την ευκαιρία να σε σώσουμε.
- Αυτό το οφείλουμε στον Χαλδαίο. Η καλύβα στην οποία μέναμε, ανήκει σε
έναν από τους ιπποκόμους του. Του εξήγησε ότι προερχόμαστε από την
Αθήνα, από την αδελφότητα του Παύλου
που είχε ως σκοπό της, την γεφύρωση των δυο πτυχών του Ελληνισμού. Έτσι
δέχτηκε και έπεισε τον Κωνσταντίνο για τις προθέσεις μας. Η ίδια ασπάζεται
την γενεσιουργό δύναμη του Ήλιου. Η δύναμη του Απόλλων δεν έχει εκλείψει
ακόμη.
- Μα πως μπόρεσαν να εκτυλιχτούν όλα αυτά, χωρίς να το
έχουμε προσχεδιάσει;
- Μπορεί να ήταν οι Μοίρες, μπορεί να ήταν καθαρά θέμα συγκυριών.
- Αρηστείδων, θα έπρεπε να ξέρεις ότι, τίποτα δεν είναι θέμα συγκυριών!
- Ίσως και να έχεις δίκιο Αστέριε, όμως δεν είναι η ώρα που θα κάτσουμε να το
συζητήσουμε. Πρέπει να ηρεμίσει η Ανδρομάχη και να ξεκουραστεί. Θα
έχουμε τον χρόνο να το αναλύσουμε.
- Ναι έχει δίκιο Αστέριε. Είμαι ακόμα πολύ ταραγμένη. Πρέπει να ηρεμίσω για
κάποιες ώρες. Ευτυχώς δεν κατάφερε κανείς να μας βεβηλώσει το σώμα. Ο
Μαρκήσιος ήθελε τις γυναίκες που ήταν υπό την προστασία του, να μην έχουν
καμία επαφή. Όμως, ορισμένες γλύτωσαν στην κόψη του ξυραφιού, από τους
στρατιώτες του. Κάποιοι είχαν άγριες διαθέσεις. Καμία από εμάς δεν ήξερε εάν
θα γλυτώναμε εντέλει από τις διαθέσεις τους. Ευτυχώς!
Ξάπλωσε δίπλα μου και την αγκάλιασα. Θα είχαμε κάποια ώρα ώστε να
μπορέσουμε να ξεκουραστούμε και να διώξουμε την αρνητική ενέργεια που
είχε συσσωρευτεί.
Κεφάλαιο #8
Το πώς ένιωθε σίγουρα δεν θα περνούσε μέσα σε λίγες ώρες. Ποιος
ξέρει τι θα μπορούσε να της είχε συμβεί όλες αυτές τις μέρες που ήταν μακριά
μου. Είμαι σίγουρος ότι θα βγουν στην επιφάνεια. Αν και η Ανδρομάχη ήταν
δυνατός χαρακτήρας. Δεν ήθελε να φορτώνει τα προβλήματά της στους
άλλους. Είχε έναν δικό της τρόπο που αντιμετώπιζε τα πράγματα. Ίσως να
ένιωθες, ότι απομακρυνόταν, όμως δεν ήταν έτσι πάντα, σε είχε κοντά της
κατά κάποιο τρόπο. Ίσως να ήταν και ο τρόπος που αμυνόταν σε όσους
μπορούσαν να την γνωρίσουν καλά . Το ένιωθα κάποιες στιγμές. Με
απομάκρυνε, όμως ο καθένας έχει την δικιά του προσωπικότητα και τα δικά
του βιώματα, τα οποία κάποιες φορές, μας διαφεντεύουν . Έπρεπε να σταθώ
δίπλα της, όπως και να έχει. Ήταν μια δοκιμασία για όλους μας. Ο Αστέριος
ήταν πιο παθητικός στον τρόπο που συμπεριφερόταν και στο πως μας
μιλούσε. Όλα ίσως να έχουν γίνει για να μας δυναμώσου. Ένιωθα ότι, οι
προβληματισμοί και οι απορίες μου, θα με οδηγούσαν και πάλι στον δάσκαλο.
Αποκοιμήθηκα μετά από τον βαθύ στοχασμό μου. Μια κρούση μας ξύπνησε.
Χτύπησε την πόρτα κάποιος από τους ακόλουθους του Χαλδαίου. Μας
καλούσε κοντά του, ώστε να αποφασίσουμε για το τι θα παρουσιάσουμε και
το πώς.
- Διοικητά Χαλδαίε, σας ευχαριστώ προσωπικά για την συμβολή σας στην
διάσωσή μου. Θέλω να σας ευχαριστήσω προσωπικά. Χωρίς εσάς, ποιος ξέρει
που θα κατέληγα.
- Εμείς είμαστε εδώ και θα κάνουμε
ότι μπορούμε ώστε να πράξουμε το
καλύτερο για την αυτοκρατορία. Για αυτό δεν θέλω να αμφιβάλετε καθόλου.
Όλοι οι σύντροφοι μας, είμαστε έτοιμοι και προετοιμασμένοι ώστε να
επιχειρηματολογήσουμε. Θα βάλουμε ένα τέλος στις μάχες για την πραγματική
φύση του Θεού. Η Αθήνα ήταν πάντα ένας ευλογημένος τόπος, απ ‘όπου
πέρασαν οι πιο σοφοί καθ ‘όλη την διάρκεια της ιστορίας. Έτσι και σε τούτη
την περίσταση, θα καταφέρουμε να δείξουμε το δρόμο προς την εσωτερική
φώτιση. Μετά την Κωνσταντίνα, δεν έχω ξανασυναντήσει γυναίκα, με τόσο
δυναμισμό. Σίγουρα ρέει το ίδιο αίμα μέσα σας. Σας παρακαλώ, θέλω να μου
κάνετε μια παρουσίαση, πως θα πείσετε την αυλή του Φλαβίου ώστε, να
ασπαστεί τις διδαχές της αδελφότητας του Παύλου. Εγώ θα είμαι μέρος της
επιτροπής. Μπορώ να σας βοηθήσω, αλλά εάν επιμείνω, θα φανεί ότι έχω να
επωφεληθώ από κάτι εγώ προσωπικά, σε περίπτωση που περάσουν οι απόψεις
σας. Πρέπει να προωθηθεί η άποψη, η οποία είναι και η πραγματικότητα, ότι
είστε από την Αθήνα. Η αλήθεια όπως εγώ την γνωρίζω. “Το σχέδιό σας
είναι,
οι
ανταλλαγές
απόψεων
για το πώς θα έπρεπε να παρουσιαστούν.
Υπήρχαν διακυμάνσεις . Η ένταση των φωνών οξύνθηκε. Η Κωνσταντία
ήρθε να τους υποστηρίξει. Άρχισε να επικρατεί
οχλαγωγία
.
Μια
σύνηθες
εικόνα. Φωνές και κραυγές. Ένιωθα ότι δεν θα βγάζαμε
αποτέλεσμα. Όμως όλοι σώπασαν. Στην αίθουσα μπήκε η αδελφή του
Φλαβίου.
- Χαλδαίε σε ευχαριστώ πολύ για την ευγενική σου προσφορά. Να
ξέρεις, εσύ και όλοι ότι, δεν ήρθα εδώ σήμερα για να σας ακούσω . Αύριο μαζί
με τους καλεσμένους μας, θα ηγηθούμε
της
προσπάθειας να πείσουμε τον
αδελφό μου, ώστε ο ίδιος να αποδεχτεί τις προτάσεις μας. Όλα θα γίνουν για
το καλό της αυτοκρατορίας. Πρόκειται να επιφέρει την ισορροπία και μια
αρμονία. Θα μείνουμε ως εκείνοι, που κατάφεραν να γεφυρώσουν το παλιό
βασίλειο με το
νέο
. Μόνο ενωμένοι όμως θα μπορέσουμε να τα φέρουμε εις
πέρας. Για αυτό, τέλος οι αψιμαχίες και οι διαπληκτισμοί ανάμεσά μας.
Αυτά είπε η Κωνσταντία και επιβεβαίωσε την αρχοντική καταβολή
της
.
Αυτά τα οποία είπε, είναι που θα γίνουν. Ακόμα και ο Χαλδαίος, μας
αντιμετώπιζε ως ίσους. Λες και ξαφνικά άλλαξε η παρουσία μας. Λες και
βάρυναν τα σώματά μας. Λες και άλλαξε όλη μας η υπόσταση. Με γνώμονα
αυτό, συνεχίσαμε να μιλάμε και να προσπαθούμε να καταλήξουμε
συμπεράσματα
, αλλά στο πως θα παρουσιάσουμε την επομένη , τις θέσεις
μας. Ήταν όλα έτοιμα, ώστε να ξεκινήσει η προσπάθεια, για να θεμελιώσουμε
την ιδανική Ελλάδα.
Χρειαζόμασταν όλοι ξεκούραση. Έτσι μετά τη λήξη των συνομιλιών,
γυρίσαμε στο δωμάτιο. Η κούραση είχε επέλθει. Ξαπλώσαμε ώστε να
αποφορτιστούμε. Ήταν πολλά αυτά που συνέβησαν τούτες τις ημέρες.
- Κάποιες στιγμές που ήμουν μακριά σου, νόμιζα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα.
Πίστευα ότι θα ήμουν εδώ για πάντα. ¨ότι θα ακολουθούσα τον Αυτοκράτορα.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρατε, ούτε πως βγήκαμε από αυτό ανέπαφοι.
- Καλή μου, σίγουρα έχουμε πολλά ακόμα να αντιμετωπίσουμε. Μπορεί να
θεωρήσουμε ότι ήμασταν τυχεροί που ήμαστε και πάλι κοντά. Δεν ξέρω από
πού μπορεί να πήγαζε αυτή η εύνοια, ίσως και να είναι από τους θεούς, μπορεί
οι Μοίρες να αποφασίζουν για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
- Καλέ μου πρέπει να κρατήσουμε την στιγμή που τώρα μας βρίσκει και πάλι
μαζί.
- Σε αυτό έχεις απόλυτο δίκιο. Πρέπει οι κινήσεις μας, να είναι ακόμα πιο
προσεκτικές.
- Όλα αυτά θα τα δούμε από αύριο. Τώρα φίλα με μόνο…
Αποκοιμηθήκαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Η παρουσία της δίπλα μου,
με έκανε να νιώθω πιο ολοκληρωμένος.
Το πρωινό ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα. Είχαμε πλέον
μπροστά μας καθαρά το σκοπό μας. Όλοι ελπίζαμε ότι δεν θα αντιμετωπίζαμε
άλλα εμπόδια. Η κύρια αίθουσα όπου θα γίνονταν οι διεργασίες, ήταν έτοιμοι
από νωρίς. Η Κωνσταντία ήρθε και μας κάλεσε να την ακολουθήσουμε. Πλέον
σαν ακόλουθοί της, θα παρευρισκόμασταν εκεί. Έτσι μπήκαμε στην αίθουσα.
Ήταν μεγαλοπρεπής και στολισμένη δεόντως. Λες και θα ενθρονιζόταν κάποιος
αυτοκράτορας. Η αίθουσα, όσο κυλούσε η ώρα, γέμιζε. Υπήρχαν
απεσταλμένοι από όλες τις μεριές της αυτοκρατορίας. Ο απεσταλμένος του
επισκόπου της Νικομήδειας, ήταν παρών. Ντυμένοι με ράσα. Όμως είχαν
διάφορα σύμβολα, τα οποία δεν είχα ξανασυναντήσει. Από απέναντι πλευρά,
οι εκπρόσωποι των Αρίων. Η προέλευσή τους ήταν εμφανής. Έρχονταν από
τα βάθη της αυτοκρατορίας, εκεί όπου κάποτε θα εμφανίζονταν ο
μεγαλύτερος εχθρός . Η Ανατόλια έπρεπε να εξελληνιστεί με κάποιο τρόπο.
Ίσως εκεί να βρισκόταν η απάντηση στην αναζήτησή μας.
Η Ρώμη είχε στείλει και αυτή τους εκπροσώπους της. Σίγουρα δεν θα
ήταν εύκολο να επιχειρηματολογήσουμε. Ούτε όμως θα ήμασταν συνετοί και
θα αντιπαρερχόμασταν δυνατοί στις προκλήσεις του συνεδρίου. Εμείς θα
ήμασταν καθισμένοι στην δεξιά πλευρά του αυτοκράτορα. Η Κωνσταντία, είχε
περίοπτη θέση στην καρδιά του Φλαβίου, αυτό ήταν το μεγάλο μας
πλεονέκτημα. Ο Κωνσταντίνος δεν είχε ακόμα έρθει στο ανάκτορο. Ξέραμε
από τα πρακτικά ότι είχε παραβρεθεί. Την έναρξη του συνεδρίου, ανήγγειλε ο
Νουριχάντ. Ένας Αρμένιος ακόλουθος του αυτοκράτορα. Το λόγο πρώτα πήρε
ο Νικομήδειας ο εκπρόσωπος…
- Αγαπητοί ακόλουθοι, Του Ενός και πραγματικού Θεού. Ο Χριστός με την
παρουσία Του, σε τούτο τον υλικό κόσμο, το μόνο που ήθελε να δείξει, είναι
το δρόμο προς την Αρετή. Εκ τότες, πολλοί είναι εκείνοι που έχουν δήθεν στο
όνομά Του ενεργούν. Τόσα είναι τα ευαγγέλια που πλέον δημιουργούν, νέες
κατευθύνσεις και νέα δόγματα, όπου ο κόσμος της οικουμένης, μπερδεύεται!
Δεν ξέρει γιατί πρέπει να αφήσει τους παλιούς θεούς, ούτε γιατί πρέπει να
ακολουθήσει τα διδάγματα Του Ενός Κυρίου. Κάθονται πλέον αμέτοχοι, είτε
φανατίζονται από τους Αριανούς όπου θέλουν να καταστρέψουν ότι έχει
σχέση με την Ελληνική ιδέα…
Η ένταση στην αίθουσα, οξύνθηκε γρήγορα. Ο Κατέπλης
εκπρόσωπος των
Αριών, απάντησε σε υψηλούς τόνους.
- Ο Ένας Κύριος Χριστός, ήρθε για να διώξει τα δαιμόνια του παλιού κόσμου!
Πλέον ήρθε! Όσοι τον αμφισβητούν, να οδηγηθούν στην πυρρά!..
(συνεχίζει η ένταση)
- Όσοι θέλουν να ασπαστούν τους εθνικούς θεούς, πρέπει να αποτελέσουν
παρελθόν στην αυτοκρατορία μου! Η Αυτοκρατορία είναι του Φλαβίου και η
σύγκλητος θα είναι εκείνη που θα αποφασίσει στο τέλος, εάν ισχύσουν αυτά
που θα ειπωθούν και θα προταθούν!
Αυτά είπε ο Νουριχάντ…
- Πρέπει να γνωρίζεις Κατέπλη, ότι όποιο κι ‘αν είναι το συμπέρασμα από το
συνέδριο, εμείς οφείλουμε να πράξουμε με γνώμονα το συμφέρον της
αυτοκρατορίας. Για αυτό πρέπει να μετρήσεις τα λόγια σου και τις πράξεις
σου. Θέλουμε να φέρουμε την ισορροπία και όχι να προκαλέσουμε νέες
συγκρούσεις. Την ειρήνη θέλουμε να επαναφέρουμε. Μόνο αυτό πρέπει να
έχουμε κατά νου!
- Όλοι θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι διαπερνάμε μια εποχή που δεν διαφαίνεται
καθαρά, που θα οδηγηθούμε. Για αυτό οφείλουμε να δώσουμε την
κατεύθυνση που θα γεφυρώνει και θα ενώσει το παλιό με το νέο. Οι ιδέες δεν
πρέπει να αναιρούνται αλλά, η μία να αλληλοσυμπληρώνει την άλλη! Το
μέλλον δεν υπάρχει χωρίς το παρελθόν. Είναι δυο παράλληλοι κόσμοι που,
πρέπει να διασωθούν και οι δυο.
Τα λόγια της Κωνσταντίας ήταν σοφά. Πολλοί από τους
παραβρισκόμενους, έδειχναν, να λαμβάνουν στα σοβαρά υπόψη, τα λόγια της.
Κάποιοι όμως ήθελαν να διαλύσουνε συθέμελα την αυτοκρατορία. Μέσα στους
αιώνες, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν εκείνοι όπου, για προσωπικό τους
συμφέρον, θα διέλυαν τα πάντα. Ίσως θα έπρεπε να ψάξουμε να
τον εντοπίσουμε και τώρα, εδώ σε αυτό το συνέδριο. Σε καιρούς πιο
χαλεπούς, πιο σκοτεινούς. Ο κάθε εχθρός κρύβεται πίσω από κάποια στολή ή
κάποιο αξίωμα. Οπότε, θα ήταν καλό να έκανα μια έρευνα. Θα τα κατάφερναν
και χωρίς εμένα ο Αστέριος και η Ανδρομάχη. Μίλησα για λίγο με στην
Ανδρομάχη που σιγά, σιγά ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την ομιλία της, με τους
λόγους της αδελφότητας του Παύλου. Είχα ένα προαίσθημα ότι, έπρεπε να
κινηθώ προς τα εκεί που ήταν κλεισμένος ο Μαρκήσιος.
Προχώρησα και προς την έξοδο της αίθουσας. Από την μια δεν ήθελα
να φύγω, διότι θα άφηνα την Ανδρομάχη και πάλι, αλλά τώρα ήταν υπό την
προστασία της Κωνσταντίας, ήταν ο καλύτερος τρόπος να μείνει ασφαλής.
Έφυγα έχοντας κατά νου, την γλυκιά της ματιά . Προχωρώντας στους
διαδρόμους του ανακτόρου, η φρουρά είχε ελαφρύνει. Δεν υπήρχαν
δρακόντεια μέτρα. Έτσι, κατευθύνθηκα προς τον Νικομήδεια. Ίσως εκεί, κάτι
να συνέβαινε. Είχα ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, που με κατέβαλε. Φορούσα
έναν πορφυρό μανδύα, όπου δήλωνε ότι ήμουν μέρος της ακολουθίας της
αδελφής του Φλαβίου. Εκτός από το μέρος όπου ήταν η αυτοκρατορική κλίνη.
Έτσι κατευθύνθηκα προς το μέρος όπου φυλασσόταν ο απαγωγέας της
αγαπημένης μου. Φτάνοντας, ρώτησα τους φρουρούς
εάν ήταν βέβαιοι ότι,
βρισκόταν στο δωμάτιο όπου φυλασσόταν. Με διαβεβαίωσαν ότι σίγουρα
ήταν μέσα. Πριν από λίγη ώρα, του πρόσφεραν το γεύμα του. Δεν θα
μπορούσε να κάνει λάθος το ένστικτό μου. Κάτι συνέβαινε. Περιπλανήθηκα
στους διαδρόμους, όμως δεν κατέληξα πουθενά. Δεν υπήρχε κάποιο στοιχείο
όπου να έδειχνε κάποια ύποπτη κίνηση. Όπως κατευθυνόμουν προς την
αίθουσα του συνεδρίου. Από μπροστά μου περνούσαν δυο ιερείς. Η ενδυμασία
του ενός, ήταν αλλόκοτη. Ήταν κάτι το διαφορετικό. Από όσους
παρευρισκόμενους είχα δει, κανένας δεν είχε παρόμοια ενδυμασία. Η
περιέργειά μου, με κατεύθυνε να τους ακολουθήσω. Ήμουν προσεκτικός στις
κινήσεις μου. Δεν ήθελα να με αντιληφθούν. Οι κινήσεις τους, ήταν
αργές. Κατάλαβα πως έφευγαν από το ανάκτορο, διότι ήταν κοντά στην
έξοδο. Συνέχισα από πίσω τους. Οι φρουροί είδαν το πορφυρό χρώμα και μου
έγνεψαν με σεβασμό. Οι ιερείς πήγαιναν προς το ναό. Εκεί δεν υπήρχε
κανείς άλλος, ούτε φρουρός, ούτε κάποιος άλλος ιερέας.
Έτσι τους ακολούθησα. Μπαίνοντας μέσα στον ναό, δεν είδα κάποιον
να κινείται. Απόρησα για το που θα μπορούσαν να είχαν πάει. Υπήρχε ένα
παράξενο άγαλμα κάποιου άγνωστου θεού. Δεν είχα ξανασυναντήσει κάτι
παρόμοιο . Η εικόνα και το εσωτερικό του ναού, σίγουρα ήταν κάτι που θα
ενθουσίαζε την Ανδρομάχη. Ίσως αργότερα να την έπειθα να με
ακολουθήσει εδώ. Πλησίασα το άγαλμα. Γύρω του είχε κάποιες αναγραφές.
Τις περιεργαζόμουν. Κάπου τις είχα ξαναδεί, όμως δεν μπορούσα να
ανακαλέσω την στιγμή και τον χρόνο που το είχα ξανασυναντήσει . Πέρασα
αρκετή ώρα γύρω από το άγαλμα, περιεργαζόμενος τα πάντα. Στην πίσω
πλευρά της βάσεως του αγάλματος, Υπήρχε ένα ανάγλυφο που θυμάμαι ότι το
είχα ξαναδεί στον βωμό του αγάλματος του Απόλλων, στους Δελφούς. Εκεί
όπου είχα εισχωρήσει με την Αμφιτρίτη στον μυστικό θάλαμο. Μα θα
μπορούσε να υπάρχει κάτι παρόμοιο και εδώ. Το κεφάλι του μικρού
αγαλματιδίου, φαινόταν να ήταν, επιπρόσθετο. Το γύρισα. Στον τοίχο που
βρίσκονταν πίσω μου άνοιξε ένα πέρασμα. Δεν ήξερα εάν έπρεπε να μπω
μέσα. Όμως η περιέργεια για ακόμη μια φορά, με κυρίευσε.
Οι δαυλοί ήταν αναμμένοι. υπέθεσα πως . Προφανώς από πέρασαν οι
ιερείς . Συνέχισα την πορεία μου. Προσεκτικά, κατευθύνθηκα προς το τέλος
του διαδρόμου. Εκεί υπήρχαν κάποια σκαλοπάτια, που οδηγούσαν σε ένα
άλλο, χαμηλότερο επίπεδο. Κρύφτηκα πίσω από ένα μικρό τοίχος που
ακολουθούσε τα σκαλοπάτια. Υπήρχαν αρκετά τραπέζια, με πολλούς
ανθρώπους να κάθονται επικεντρωμένοι και να μελετούν κάποιους παπύρους.
Απ’ ότι φαινότανε, έκαναν κάποια καταγραφή, κάποιων κειμένων. . Ολόγυρα
της αιθούσης, υπήρχαν και ψηλές βιβλιοθήκες. Η περιέργειά μου ήταν μεγάλη.
Όμως έπρεπε να γυρίσω στο ανάκτορο. Ο χρόνος είχε κυλήσει. Αναρωτιόμουν
τι θα μπορούσε να έχει λεχτεί στο συνέδριο . Θα έπρεπε να επιστρέψω στην
κρυφή βιβλιοθήκη, αργότερα ή την αυριανή μέρα . Σίγουρα τα όσα
συμβαίνουν περικλείονται από ένα πέπλο μυστήρίου. Φτάνοντας στην
αίθουσα, ο προβληματισμός στην, ήταν έντονος. Μετά από λίγο έληξαν οι
διεργασίες τους συνεδρίου και γυρίσαμε όλοι στις κλίνες μας.
- Έλειψες αρκετή ώρα Άρη μου. Πού ήσουν; Θα ήταν καλό να ήσουν παρών.
Δεν ξέρω εάν θα καταφέρουμε να πείσουμε τον Νουριχάντ . Ο Φλάβιος δεν
έχει εμφανιστεί.
- Μην ανησυχείς. Αύριο δεν πρόκειται να λείψω, θα είμαι δίπλα σου καθ’ όλη τη
διάρκεια της παρουσίασης. Είχα ένα προαίσθημα, ότι πρόκειται να συμβεί κάτι
και για αυτό έφυγα. Πήγαν να βεβαιωθώ ότι ο Μαρκήσιος ήταν στην θέση
του, κρατούμενος.
- Δεν πρέπει να ανησυχείς αγάπη μου. Αφού τον φιλάνε οι φρουροί της
Κωνσταντίας, δεν υπάρχει κάποιο θέμα.
- Μπορεί να έχεις δίκιο ‘Μάχη, αλλά είμαστε σε περίεργες εποχές, πολλά από
τα οποία σκεπτόμαστε, μπορεί να μην ισχύουν. Ο Μαρκέσιος δεν
είναι κάποιο τυχαίο πρόσωπο. Σίγουρα θα έχει και αυτός γνωστούς, που θα
μπορέσει να κινήσει τα νήματά του. Παρόλο που είναι φρουρούμενος, εύκολα
μπορεί να δελεάσουν κάποιο φρουρό, υποσχόμενος του ένα σημαντικό ποσόν.
Θυμάσαι από τα χρόνια των σπουδών μας, ότι το να εξαγοραστεί κάποιος για
να προσφέρει τις υπηρεσίες του, ήταν αρκετά εύκολο. Δεν υπήρχε πρόβλημα .
- Έχεις δίκιο. Η ματαιοδοξία του ανθρώπου, μπορεί να τον καταβάλει. Είναι
πολύ ικανή, ώστε να αλλάζει τα δεδομένα που υπάρχουν, στη στιγμή!
Αυτοκρατορίες έχουν πέσει για μια απλή επιπολαιότητα.
- Έτσι έχουν ακριβώς τα πράγματα ‘Μάχη μου. Με γνώμονα το σκεπτικό αυτό,
έπραξα και εγώ.
- Καλά έπραξες καρδιά μου. Μόνο που καμιά φορά, νιώθω ότι φεύγεις έτσι
ξαφνικά, χωρίς να πεις κουβέντα!
- Δεν θέλω ‘Μάχη μου να νιώθεις πως σε απομακρύνω από κοντά μου. Όλα τα
νέα δεδομένα και οι συνεχείς αλλαγές με έχουν επηρεάσει. Για αυτό καμιά
φορά, φεύγω και πηγαίνω να περπατήσω. Το ίδιο έγινε και προχτές που σε
πήρε από κοντά μου ο Μαρκέσιος. Είχα πάει να βάλω σε τάξη τις σκέψεις
μου.
- Έχεις δίκιο σε αυτά που λες Άρη μου. Είναι πολλά αυτά που συμβαίνουν,
όμως τόσα έχουμε περάσει όλον αυτό τον καιρό. Είμαστε και τυχεροί που
συναντάμε τόσο σημαντικά πρόσωπα.
- Βάζουμε και εμείς το λιθαράκι μας.
- ‘Μάχη μου, δεν βάζουμε το λιθαράκι μας, επηρεάζουμε την εξέλιξη της
ιστορίας, οπότε θα πρέπει να καταλάβεις την βαρύτητα των πράξεών μας!
Μπορεί να πράξουμε κάτι και να μην μπορούμε να ανατρέψουμε! Συν της
άλλης, κινδυνεύει η σωματική και νοητική μας ακεραιότητα.. Το ότι
βρισκόμαστε και πάλι μαζί, είναι από καθαρή συγκυρία. Δεν θα είμαστε πάντα
τόσο τυχεροί!
- Έχεις δίκιο αγαπημένε μου. Ας ξεκουραστούμε. Διότι αύριο, θα είναι και πάλι
μια μεγάλη μέρα. Πολλά μας περιμένουν, για αυτό ας ξεκουραστούμε…
Έτσι και πράξαμε, αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα…
Ο Αστέριος ήρθε και με διέκοψε από τον ύπνο μου…
- Πάμε, έχουμε να κάνουμε μια δουλειά…
- Μα που θα πάμε τέτοια ώρα;
- Ακολούθησέ με, θα πάμε στο παρόν μας, ώστε να δούμε πιο θα είναι το
αποτέλεσμα του συνεδρίου…
- Μα αφού ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί οι διεργασίες!..
- Μην ανησυχείς, μετά την σημερινή παρουσίαση, το αποτέλεσμα θα είναι υπέρ
μας. Μπορώ να στο διαβεβαιώσω αυτό. Οι άλλοι απεσταλμένοι, ήταν
κάπως ακραίοι στα επιχειρήματά τους. Έτσι με την παρουσίαση των γραπτών
μας, θα πειστεί ο Νουριχάντ να υιοθετήσει τις ιδέες μας.
- Μα καλά, πως τα ξέρεις όλα αυτά;
- Έκανα ένα μικρό ταξίδι κάποια χρόνια μπροστά. Όμως δεν κατάφερα να πάω
στην εποχή μας. Ήθελα να έχω και την γνώμη σου πάνω στο θέμα. Η κρίση
σου είναι σημαντική.
- Σε ευχαριστώ που θεωρείς την άποψή μου σημαντική, όμως δεν μπορώ να
την αφήσω μόνη της, της το υποσχέθηκα!
- Άκουσέ με Αρηστείδων, είναι πιο δυνατή απ’ ότι νομίζεις! Μόνη της θα
καταφέρει να πείσει την σύγκλητο! Ούτος ή άλλως έχω φροντίσει να την
προσέχουν φρουροί της Κωνσταντίας.
- Έχω πολλούς ενδοιασμούς, δεν ξέρω…
- Πάμε, στο υπόσχομαι ότι δεν θα της συμβεί τίποτα!
- Πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος, σχεδόν απόλυτος μπορώ να πω!
- Άκουσέ με, διάβασα τα γραπτά, δεν μπορώ να σου πω που… Όμως είναι
σίγουρο αυτό!
- Καλώς, σε εμπιστεύομαι… Δεν ξέρω πια τι είναι σωστό και τι όχι. Απλά ήθελα
να ξέρεις Αστέριε, ότι και εγώ όπως και εσύ, θέλω το καλό της πατρίδας μας.
Όμως η αγάπη μου και το ότι θέλω να προστατέψω την Ανδρομάχη, είναι για
μένα σημαντικότερα!
- Όπως σου είπα, θα προστατεύονται, τίποτα δεν θα πάθει!
Είναι υψίστης σημασίας να φύγουμε μαζί…
- Να ξέρεις όμως, εάν πάθει κάτι η ‘Μάχη, θα χρησιμοποιήσουμε τον πάπυρο
προς όφελός μας. Ξέρω ότι δε το έχουμε μέχρι στιγμής αυτή τη φορά όμως
θα το κάνουμε, θέλω να το ξέρεις αυτό!
- Εντάξει Αρηστείδων, σε καταλαβαίνω, όμως δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Τα
πράγματα θα εξελιχθούν όπως πρέπει. Μόνο το μέλλον μας δεν ξέρουμε τι θα
μας επιφέρει.
Η Ανδρομάχη ήταν σε βαθύ ύπνο.. Ήλπιζα ότι δεν θα καταλάβει την
απουσία μας. Σίγουρα αυτό θα κλόνιζε την σχέση μας. Όμως ήταν αναγκαίο
να πάω μαζί με τον Αστέριο. Θα έφερνε και μια ισορροπία στην συνεργασία
μας. Η αλήθεια ήταν πως, η εμπιστοσύνη μου είχε κλονιστεί, σε αυτή την
πορεία μας. Βγαίνοντας από το δωμάτιο, υπήρχαν δύο φρουροί ήδη από έξω…
- Κανείς δεν θα περάσει μέσα από εδώ! Μόνο όταν επιστρέψουμε εμείς θα
αφήσετε το πόστο σας! Καταλάβατε;
Έγνεψαν καταφατικά…
- Οι εντολές να ξέρετε ότι είναι από την ίδια την αδελφή του Φλαβίου! Θα είναι
αμείλικτη εάν για οποιονδήποτε λόγο, αφήσετε αφύλακτο το πόστο σας.
Ελπίζω να έγινα σαφής!
Μάλιστα του απάντησαν
Δεν τον είχα ξαναδεί να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο. Είχε
σχεδόν μια στρατιωτική πειθαρχία στο ύφος του, όπως και στην συμπεριφορά
του. Κατευθυνθήκαμε προς τις σκαλωσιές. Ο πάπυρος εμφανίστηκε, και εμείς
επανεμφανιστήκαμε αλλού, ξανά στην Αθήνα.
Η Αθήνα όμως κάποιου άλλου! Όχι στην δική μας. Η Ακρόπολη ήταν
στην θέση της. Όμως κάτι συνέβαινε, κάποιο λάθος είχε γίνει και πάλι.
Προχωρώντας στην πύλη, παρατηρήσαμε ότι οι αρχαίοι ναοί που υπήρχαν
κάποτε, πλέον δεν ήταν εκεί. Μήτε Χριστιανικοί ναοί υπήρχαν. Μα τι
μπορούσε να είχε συμβεί; Ποιος παράγοντας θα μπορούσε να
είχε επικρατήσει και επηρεάσει αρνητικά την ιστορία του τόπου μας;! Δεν
υπήρχαν κάποια ιδιαίτερα χτίσματα που να υποδείκνυαν την μεγαλοπρέπεια ή
την φθίνουσα πορεία της πόλης και της χώρας. Γύρω υπήρχαν κάποια
χαμόσπιτα.¨Ηταν μην είχε ιδιαίτερη κίνηση η πόλη. Μόνο κάποιοι χωρικοί
γύρω . Λες και η πόλη βρισκόταν στα πρώιμα της εποχής του χαλκού. Μα η
Ακρόπολη στεκόταν εκεί. Ο Παρθενώνας ήταν σε καλύτερη κατάσταση από το
δικό μας χωρο-χρονικό συνεχές.
- Αστέριε, είναι ότι πιο παράξενο έχουμε συναντήσει.
- Ναι είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να το εξηγήσω… Είναι λες και
εξαφανίστηκε ο πολιτισμός από την πόλη μας. Πρέπει να βρούμε κάποιον ή
έστω στοιχεία που να μας επιδείξει του τι έγινε.
“Η ΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΩΝ” έγραφε μια επιγραφή που
συναντήσαμε! Μα τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και να καταδικάστηκε έτσι η
πόλη;! Θα μπορούσε κάποτε η Πόλις του Φωτός, να είχε εκλείψει. Το οξύμωρο
ήταν, ότι η Ακρόπολη ήταν σχεδόν άθικτη. Έπρεπε να γίνει τόπος των
αφορισμένων ώστε να σωθεί πνεύμα της Αθηνάς ! Περιπλανώμενοι κοντά στο
θέατρο του Δονήσου, βρήκαμε ένα κτίσμα που ήταν σε καλύτερη κατάσταση
από τα υπόλοιπα χαμόσπιτα.
- Είστε αφορισμένοι, περιπλανητές..
- Χαίρετε ξένε! Είμαστε επισκέπτες.
- Αρκάδιοι μου φαίνεστε. Τι ζητάτε εδώ στην πόλη;
- Θα θέλαμε να μάθουμε τι έγινε.
- Η αναζήτηση της γνώσης, σας κάνει αφορισμένους. Οπότε καλά κάνατε και
ήρθατε εδώ. Μόνον εδώ, σε όλη επικράτεια, θα μπορέσετε να βρείτε
απαντήσεις στα ερωτήματά σας. Εγώ ο Βήρθων, είμαι εκείνος που θα σας
δείξει τον δρόμο για την γνώση. Και άλλοι πολλοί προσπάθησαν να μείνουν
εδώ, λίγοι όμως κατάφεραν να αντέξουν το φως που τους προσφέρθηκε. Η
γνώση, τους έκαψε τη σκιά που τους ακολουθεί, γενιές τώρα!
- Πόσες είναι οι γενεές που η Αθήνα έγινε η χώρα των αφορισμένων;
- Κανείς δε μπορεί να το υπολογίσει αυτό, από τότε που ο καταραμένος ο
Παραβάτης, επέβαλε στην αυτοκρατορία, τα
“πιστεύω”
της Ανατολής. Από
τότε που ο καταραμένος ο Μίθρας, έσπειρε την διχόνοια και ξέσπασε ο
ατελείωτος εμφύλιος. Αιώνες τώρα μαίνονταν οι διαμάχες. Εδώ στην όαση
των αφορισμένων της γνώσεως, είναι ο τόπος που όποιος αναζητά το
διαφορετικό, μπορεί να βρει ένα καταφύγιο . Αλλά όπως σας είπα και πριν,
λίγοι είναι εκείνοι που μένουν. Εσείς λοιπόν, τι θα κάνετε; Μήπως η
αποκάλυψη της ιστορίας, σας τρόμαξε; Είστε μήπως δειλοί Αρκάδες;
- Βήθρων, όπως σου εξηγήσαμε στην αρχή, είμαστε επισκέπτες. Δεν μπορούμε
να μείνουμε για πολύ.
- Προδότες είστε! Τίποτε άλλο! Φύγετε από την πόλη μου! Μπρος φύγετε…
Έτσι και πράξαμε…
Φύγαμε από την πόλη της αφορισμένη γνώσεως. Έτσι γυρίσαμε στη
Νίκαια. Πλέον έπρεπε να οργανώσουμε σχέδιο διαφυγής. Αλλά αυτό έπρεπε να
γίνει σωστά. Δίχως να μπει σε κίνδυνο η σωματική μας ακεραιότητα.
Γυρνώντας, οι φύλακες της Ανδρομάχης ήταν εκεί. Μας περίμεναν.
Όπως με περίμενε και η Ανδρομάχη, αγκαλιασμένη με τον Μορφέα. Κάποια
πράγματα που ίσως γράφτηκαν στην ιστορία, είναι της μοίρας γραφτό να
παραμείνουν ως έχουν. Ο παραβάτης και στις δύο τις περιπτώσεις, παρέμενε
παραβάτης στην ιστορία. Ίσως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ίσως
έτσι πρέπει να μένουν. Όπως ξεκίνησαν. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, ξάπλωσα
δίπλα της. Ήταν ήρεμη. Τόσα είχαν συμβεί και πόσα άλλα ανατράπηκαν. Και
εμείς παραμέναμε εκεί. Ένα αιώνιο παρόν που συνέχεια εναλλασσόταν. Ίσως
από στιγμή σε στιγμή, όλα να άλλαζαν και να έπρεπε εμείς και πάλι να
αλλάξουμε αυτό που εμείς ή κάποιος άλλος χάλασε. Ποιο θα ήταν το σχέδιό
μας, για να δώσουμε την φυσική ροή των πραγμάτων, είναι ακόμα άγνωστο
προς εμάς τους ίδιους . Η επομένη, σίγουρα θα έφερνε κάποιο αποτέλεσμα.
Το πρωί έφτασε. Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου, φώτισαν το σκοτεινό
δωμάτιο του ανακτόρου. Πριν αρχίσουν πάλι οι διεργασίες, πήγαμε για το
πρωινό μας. Υπήρχε μια έντονη ατμόσφαιρα στον περίγυρο. Ο Χαλδαίος μας
πλησίασε…
- Σύντροφοί μου, πρέπει να είστε χαρούμενοι, διότι έχετε κάνει φοβερή
εντύπωση στην Κωνσταντία. Η ίδια σκέφτεται να στείλει προσωπικά μήνυμα
στον αδελφό της και, να αιτηθεί οι απόψεις σας και τα γραπτά σας, να τα
εξετάσουν μαζί. Φημολογείται ότι ο Φλάβιος, είναι εδώ στο ανάκτορο, μόνο
που παρακολουθεί από κάποια μυστική κρύπτη, την όλη εξέλιξη. Δεν ξέρω,
ίσως και να είναι απλά μια φήμη.
- Μα πότε θα μπορούσε να είχε γίνει αυτό; Πότε ήρθε; Δεν θα έπρεπε να τον
είχαμε δει;
- Πολλές οι ερωτήσεις σου Ανδρομάχη, όμως δεν έχω να σου προσφέρω τις
ορθές απαντήσεις.
-
Γρήγορα, γρήγορα… Το δωμάτιό σας καίγεται!
- Τι πως;..
Αποκρίθηκε ο Χαλδαίος…
-
Όχι το δικό σας άρχοντα, αλλά των ακόλουθών σας!
- Καταραμένος να είναι αυτός που έκανε κάτι τέτοιο! Πως είναι δυνατόν να
έγινε κάτι τέτοιο;
-
Δεν ξέρω άρχοντά μου, συνετό όμως θα ήταν να πάτε να δείτε τι γίνεται.
- Γρηγορείτε σύντροφοι…
Φτάνοντας, είχαν καταφέρει να ελέγξουν την φωτιά, όμως μέσα στο δωμάτιο
είχαν όλα καεί.
- Μα πως θα μπορούσε να έχει γίνει αυτό; Οι φύλακες ήταν εκεί;
- Όχι είχαν φύγει…
- Γιατί δεν ήταν εδώ;
- Έπρεπε να φύγουν άρχοντά μου!
- Γιατί έφυγαν; Είχαν ρητή εντολή να μείνουν παρόντες!
- Άρχοντά μου, ο Μαρκέσιος κάπως δραπέτευσε…
- Πως; Ποιος ηλίθιος τον άφησε να φύγει; Γεμάτη προδότες είναι η
αυτοκρατορία!
- Άρχοντά μου, λένε πως αυτός έβαλε τη φωτιά!
Ακούγοντας όλα αυτά, η Κωνσταντία κατέβηκε να δει τι είχε γίνει. Έμεινε
έκθαμβη με όλα αυτά που είχαν γίνει...
- Ποιος ευθύνεται για αυτή τη πράξη;
- Ο Μαρκέσιος Αρχόντισσά μου!
- Να συλληφθεί και να ανακριθεί αμέσως!
Δίχως δίκη, δίχως ενόρκους! Και να αφαιρεθούν από την οικογένειά του, όλα
του τα περιουσιακά στοιχεία!
Τα γραπτά του Παύλου, τι απέγιναν;
- Δυστυχώς Αρχόντισσά, ήταν μέσα στο δωμάτιο!
- Δηλαδή, πλέον χάσαμε το πλεονέκτημα, να υποστηρίξουμε την αδελφότητά
σας με στοιχεία.
Το καλύτερο για εσάς τώρα πια, θα ήτανε να αποχωρούσατε από εδώ. Δεν
ξέρω εάν θα μπορέσω να σας έχω υπό την προστασία μου στο εξής. Δίχως τα
χειρόγραφα του Παύλου, δεν θα μπορέσω να σας κρατήσω κοντά μου με
ασφάλεια.
Σας υπόσχομαι, ότι ο προδότης θα τιμωρηθεί!
Κοιταχτήκαμε και οι τρεις σύντροφοι και αποχωρίσαμε… Ίσως τυχεροί, ίσως
άτυχοι…
- Μα καλά, πως μπόρεσαν και έγιναν όλα αυτά; Προσπαθήσαμε για το
καλύτερο. Ίσως και να πετυχαίναμε τον στόχο μας.
- Έχεις δίκιο Ανδρομάχη, ας επιστρέψουμε στην εποχή μας. Θα στα
εξηγήσουμε όλα, μην ανησυχείς.
Η Αθήνα έμοιαζε σαν πόλη ξένη. Τόσες φορές την έχουμε δει διαφορετική…
Κεφάλαιο 9
Περάσαμε τον καιρό μας, εντός του σπιτιού. Ήμασταν όλοι αρκετά
προβληματισμένοι όσων αφορά το τελευταίο μας ταξίδι. Πολλά είχαν συμβεί.
Και πάλι πολλά θα μπορούσαν να είχαν εξελίχθει αλλιώς. Τυχεροί που η παρέα
αρτιμελής . Η Ανδρομάχη όμως, ήταν εκείνη που είχε τις πιο δυνατές
αισθηματικές εμπειρίες. Πιστεύω ότι θα ήταν διστακτική όσων αφορά το
επόμενό μας ταξίδι. Θα υπάρξει επόμενο ταξίδι; Ή
θα παραμέναμε παγιδευμένοι στην σαθρή πραγματικότητά μας; Ίσως τελικά
να πρέπει να πάμε σε κάποιο άλλο μέρος της χρονο-ιστορίας. Ίσως θα έπρεπε
να μείνουμε εδώ. Τόσα πολλά είναι τα ερωτήματα. Δίχως να υπάρχουν
ξεκάθαρες απαντήσεις.
Οι μέρες κυλούσαν. Κανείς δεν αναφέρθηκε στο τραπέζι για το ταξίδι.
Ο Αστέριος για έναν περίεργο λόγο, δεν είχε φύγει από το σπίτι καθόλου. Δεν
είχε κάνει κάποια από τα ξαφνικά ταξίδια του. Ήταν λες και είχε χάσει τον
προσανατολισμό του. Κάθεται στο δωμάτιό του και διαλογίζεται. Τα αστέρια
δεν είχαν αλλάξει θέση . Μετά από αρκετό καιρό, θέλησα να
ευχαριστηθώ μερικά απλά πράγματα που μας προσφέρονται στη ζωή. Ένας
απλός, ωραίος Ελληνικός καφές. Μακριά από τις πολιτικές φανφάρες . Μακριά
από τις προδοσίες προς το έθνος. Και μακριά από αόρατες, ασύμμετρες
απειλές, όπου ούτε μπορούν να ελεγχθούν, ούτε μπορούν να
αντιμετωπιστούν. Σαν παρατηρητής του χρόνου, κοιτούσα τους περαστικούς
των Αθηνών. Μετά από λίγη ώρα, κάθισε δίπλα μου η Ανδρομάχη…
- Που θα πάμε τελικά; Από τον έναν αυτοκράτορα στον άλλον… Ή θα μείνουμε
αμέτοχοι εδώ όπου ανήκουμε.
- Πως είσαι τόσο σίγουρη ‘Μάχη μου ότι ανήκουμε εδώ; Ίσως να γεννηθήκαμε
εδώ, όμως οι ψυχές μας προς αλλού πλέουν. Σε άλλη εποχή θα έπρεπε να
έχουμε μεγαλώσει, όχι τώρα…
- Τι να σου πω Άρη μου. Ίσως οι ψυχές μας, να ψάχνουν να βρουν το ιδανικό
μέρος να μείνουν.
- Και ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό το μέρος;
- Ιδανικό θα ήταν το μέρος όπου, θα μπορεί ο κάθε πολίτης να κυκλοφορεί
ελεύθερα. Το μέρος όπου η ισότητα και η μοναδικότητα του καθενός,
θα ήταν απολύτως σεβαστές.
- Και πιστεύεις πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;
- Πρέπει να είναι Άρη. Αυτός είναι ο αυτοσκοπός μας. Προς τα εκεί πρέπει να
πορευτούμε.
- Και ποιος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος προορισμός μας;
- Πως σου ακούγεται να είσαι απεσταλμένος ως σταυροφόρος του Πάπα;
Ο Αλέξιος ο Β’ ήταν κοντά σε ένα καταυλισμό, όπου σε λίγο θα
κατέφθανε από την δύση. Ήταν σωστή η τοποθεσία, ώστε να οργανωθεί η
επίθεση προς την πύλη. Εμείς είχαμε φτάσει λίγο νωρίτερα. Αλλά δεν θα ήταν
πολύ μακριά οι Σταυροφόροι. Απλά έπρεπε να παραμείνουμε στο σωστό
σημείο, ώστε να μπορέσουμε να θέσουμε σε εφαρμογή το σχέδιό μας. Έτσι
και πράξαμε. Κατευθυνθήκαμε σε ένα χωριό που ήταν εκεί κοντά. Οι χωρικοί
ήταν αρκετά φιλικοί, όμως φοβισμένοι. Μας αντιμετώπισαν με μια μικρή
καχυποψία. Ίσως να νόμιζαν ότι είμαστε μαζί με τους μισθοφόρους, που μέχρι
το επόμενο δειλινό, θα έφτανε η πρώτη στρατιά. Τους εξηγήσαμε ότι δεν
έχουμε εχθρικές τάσεις. Το μόνο που θέλαμε , ήταν να κάνουμε την
παρουσία μας πιο διακριτική. Πληροφορηθήκαμε ότι υπάρχει ένα μικρό
πανδοχείο έξω από το χωριό, όπου καμιά φορά διανυκτέρευαν επισκέπτες,
πριν μπουν στην βασιλεύουσα. Το δειλινό είχε φτάσει, οπότε πήγαμε προς τα
δωμάτιά μας. Η επομένη, μας επιφύλασσε πολλά που έπρεπε να γίνουν.
Καθώς θα έφταναν στο σημείο οι Σταυροφόροι, έπρεπε να
ετοιμαστούμε για να μπορέσουμε να παρεισφρήσουμε στον όχλο και να
βρούμε την κατάλληλη θέση, ώστε να θέσουμε σε εφαρμογή τα σχέδιά μας.
Σίγουρα δεν θα ήταν εύκολο το εγχείρημα. Μπορεί να ήταν ότι πιο επικίνδυνο
είχαμε επιχειρήσει ποτέ, όμως έπρεπε να γίνει. Έτσι ξεκουραστήκαμε. Ο
Μορφέας έκανε και πάλι έντονη την παρουσία του. Ίσως να ήθελε να με
διδάξει κάποια πράγματα ή να ήθελε να με προειδοποιήσει για αυτά που
έπονται. Όμως το μήνυμα, δεν ήταν ξεκάθαρο. Μου ήταν δύσκολο
να ερμηνεύσω και να αποκρυπτογραφήσω στο υποσυνείδητό μου, τα
μηνύματά που μου έστελνε. Σίγουρα θα ξεδιαλυνόταν το τοπίο. Οι Μοίρες
επέλεξαν ένα μονοπάτι. Είναι μια πραγματικότητα που ίσως και να μην
θέλουμε να αγκαλιάσουμε. Όμως τα γεγονότα που θα διαδραματιστούν, θα
έχουνε ένα ιδιαίτερο βάρος στην προσωπική μας εξέλιξη. Έχω ένα έντονο
προαίσθημα
.
Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στο, πως θα
διαχειριστούμε τα πράγματα. Εδώ δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι οι σύμμαχοί μας
και ποιοι θα είναι αντίπαλοι. Είναι μια εποχή που, όλοι και όλα εξαγοράζονται.
Ο μισθοφορικός στρατός των Σταυροφόρων, μπορεί να επηρεαστεί. Μπορεί
να εξαγοραστεί. Επιρρεπείς και φιλάργυροι είναι, όπως και οι
Βυζαντινοί. Αποκοιμήθηκα μέσα στις σκέψεις μου.
Φάγαμε το πρωινό μας. Ήταν πολύ ευγενικός ο ιδιοκτήτης του πανδοχείου…
- Από πού είστε; Δεν είναι η θέση μου να ρωτήσω, δεν έχετε την συμπεριφορά
των ντόπιων. Όμως έχουν φιλοξενηθεί πολλοί εδώ, αλλά δε μπορώ να
καταλάβω από πού έρχεστε. Από απλή περιέργεια, όχι πως θέλω να είμαι
αδιάκριτος…
- Ερχόμαστε από την Θεσσαλονίκη. Θέλουμε να ενσωματωθούμε στην
προσπάθεια της ένωσης των δύο εκκλησιών. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα,
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε. Σίγουρα η
προσπάθεια είναι επιβεβλημένη . Απλά τον Ιννοκέντιο, δεν πρέπει να τον
εμπιστευόμαστε. Δεν είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις του.
- Βλέπω εσείς για να κάνατε τόσο δρόμο, ότι είστε ευπατρίδεις. Μπορώ να σας
συμβουλέψω να πάτε να βρείτε τον Τιμόθεο…
- Ποιος είναι ο Τιμόθεος;..
ώτησε η Ανδρομάχη)…
- Καλή μου κυρία, αυτός είναι μέλος της αυτοκρατορικής φρουράς. Σκοπός του
είναι να επιστρατεύσει ικανούς στρατιώτες που είναι πιστοί στην
αυτοκρατορία. Όταν θα πάτε να τον βρείτε, πείτε του ότι σας έστειλε ο
Φιλόνικος. Είναι στον καταυλισμό που έχει στηθεί έξω από τα ανάκτορα.
Πηγαίνετε τώρα όμως, πριν φτάσουν οι απεσταλμένοι της Ρώμης….
Έτσι, με προτροπή του Φιλόνικου, ξεκινήσαμε για να πάμε να βρούμε τον
Τιμόθεο…
Ο Αστέριος, διατηρούσε τις επιφυλάξεις του, ότι εμπιστευτήκαμε
κάποιον άγνωστο. Μπορεί να είχε δίκιο, όμως δεν είχαμε
άλλη επιλογή. Εάν
εμφανιζόταν άλλη εναλλακτική στην πορεία, θα την εξετάζαμε. Έτσι
ακολούθησα τους οιωνούς μου. Πριν φύγουμε από το πανδοχείο, ένας αετός
πετούσε ψηλά, πάνω από τον καταυλισμό όπου βρισκόταν ο Τιμόθεος.
Φτάνοντας εκεί, συναντήσαμε αρκετούς στρατιώτες από πολλές πλευρές της
οικουμένης. Όλοι είχαν έρθει για διαφορετικό σκοπό. Πολλοί στο βλέμμα τους
είχαν την δουλοπρέπεια , σε άλλους πάλι το βλέμμα του τυχοδιώκτη ήταν
εμφανέστερο. Όμως υπήρχαν και αρκετοί στρατιώτες που τα σημάδια του
πολέμου, είχε αφήσει το στίγμα του, στο πρόσωπό τους. Αυτοί ήταν και οι πιο
θαρραλέοι και αδίστακτοι από όλους που βρισκόμασταν εκεί. Σε αυτούς
θα στήριζε την νίκη του, ο Αλέξιος.
Προχωρήσαμε προς την κεντρική σκηνή. Μας πλησίαζε με απειλητικές
διαθέσεις ένας από τους φρουρούς…
- Ποιοι είστε και γιατί κουβαλάτε μαζί σας μια γυναίκα;
- Φέρτε την από εδώ για να την δει ο στρατηγός Φιλόνικος!
Ήρθε κοντά μας και πήγε να αρπάξει την Ανδρομάχη. Σίγουρα δεν περιμέναμε
μια τέτοια αντίδραση. Ο Φιλόνικος είχε πει ότι ο Τιμόθεος ήταν φιλικά
προσκείμενος προς τους υπερασπιστές της ένωση, δεν μπόρεσα να το
καταλάβω. Ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του απειλητικά. Η Ανδρομάχη
κατάλαβε τι θα επακολουθούσε και με νωπές ακόμα τις πληγές της, τράβηξε
το σπαθί μου και το διαπέρασε από την κοιλιά του φρουρού. Αίματα παντού
στον χώρο. Η αντίδρασή της, μας άφησε και τους δύο άφωνους. Ειδικά ο
Αστέριος, πάγωσε. Μια οχλαγωγία ξέσπασε και γύρω μας μαζεύτηκαν
στρατιώτες, με καθόλου φιλικές προθέσεις απέναντί μας
- Ανοίχτε δρόμο, κάντε στην άκρη αδαείς…
Φωνές ακούγονταν, προφανώς ερχόταν κάποιος ανώτερος…
- Όποιος θέλει, ας την αντιμετωπίσει μόνος του τη γυναίκα…
Η φιγούρα που μίλησε, ήταν προφανώς ο Τιμόθεος…
- Όλοι σας ηλίθιοι, νομίζετε επειδή είναι γυναίκα, ότι μπορείτε να την
χειραγωγήσετε όπως θέλετε;!
Οι Αχαιοί είναι δυνατοί άνθρωποι!
Αφήστε του ήσυχους! Είναι υπό την προστασία μου!
Ακολουθήστε με στην σκηνή μου.
Έτσι και πράξαμε, δίχως δεύτερη σκέψη…
Καθώς προχωρούσαμε προς τη σκηνή του Τιμόθεου, όλοι γύρω μας
κοιτούσαν λες και απειλούνταν από την θέση μας. Όμως εμείς δεν είχαμε
εχθρικές προθέσεις. Το μόνο που θέλαμε ήταν, να συνεισφέρουμε στον σκοπό
της ένωσης. Το μόνο που θέλαμε με όλη μας την ψυχή, ήταν η ένωση.
Ερχόμασταν από μακριά. Ο δρόμος που είχαμε διαβεί ήταν μακρύς. Και δεν
ήξερε κανείς από εμάς, που θα μπορούσαμε να καταλήξουμε. Είναι σα να
νιώθω γύρω μου το σύμπαν να συνωμοτεί, αλλά δεν ξέρω εάν είναι εναντίον
ή υπέρ μας. Και η ξαφνική παρουσία του Τιμόθεου. Πολύ εύκολα
εμφανίστηκε. Το πέπλο μυστηρίου που υπάρχει, με προβληματίζει αρκετά!
Νιώθω πιο ανασφαλής από όσα ταξίδια έχουμε κάνει. Και ο Αστέριος μοιάζει
ως απαθής. Δεν μιλάει, απλά ακολουθεί. Ποτέ δεν έλεγε πολλά, αλλά πάντα
είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Τώρα ξάφνου, σώπασε. Και αυτό είναι
μυστήριο, σε όλη την πορεία μας, ποτέ δεν παρέμενε απαθής στην εξέλιξη.
Όπως και να έχει, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις κινήσεις μας, είμαστε μια
ομάδα.
Ο Τιμόθεος μας υποδέχτηκε θερμά στην σκηνή του. Οι προθέσεις του
ήταν αγνές προς εμάς.
- Αφού είστε σταλμένοι από τον Φιλόνικο, σας υποδέχομαι με ανοιχτές τις
αγκάλες. Είναι ο άνθρωπός μου. Αυτός είναι τα μάτια και τα αυτιά μου έξω
από τα τείχη. Δεν είναι τυχαίο ότι σας έστειλε σε εμένα. Ξέρω ότι έρχεστε από
την κύρια Ελλάδα. Φαίνεστε ότι είστε Αχαιοί
- Και πως το καταλάβατε αυτό άρχοντα;
- Ο τρόπος που προφέρεστε και που περπατάτε. Έχετε μια πραότητα στον
τρόπο σας. Και εσύ συντρόφισσα, είσαι αρκετά επιδεκτική με τον ξίφος. Οι
γυναίκες της περιοχής, δεν έχουνε την δικιά σου δεξιοτεχνία…
Γιατί όμως αφού δεν μας ήξερε;! Ας προσπαθήσω να το δω όσο πιο
αντικειμενικά γίνεται. Δεν πρέπει να είμαι καχύποπτος απέναντί του. ίσως
πραγματικά να θέλει να μας βοηθήσει. Όπως και αποδείχτηκε…
Μας πρόσφερε να μείνουμε σε μια σκηνή κοντά στην δική του. Προς το
δειλινό, πλησίασε κάποιος τους πληροφοριοδότες, λέγοντας τους ότι, την
επομένη θα κατέφθαναν οι Σταυροφόροι. Έτσι είχαμε ένα βραδινό όπου
μπορούσαμε να ξεκουραστούμε. Να αφουγκραστούμε την κατάσταση και τα
γεγονότα που θα διαδραματίζονταν γύρω μας.
- Αστέριε γιατί είσαι παρατηρητής στα δρώμενα; Συνήθως όλοι μαζί
πορευόμαστε. Τι συνέβη και άλλαξες στάση;
- Ανδρομάχη συμβαίνουν πολλά. Συνήθως έχω μια έντονη διαίσθηση για το τι
πρόκειται να συμβεί. Όμως ερχόμενος εδώ, είναι σαν να μπήκε κάποιο εμπόδιο
μπροστά μου. Λες και για τα όσα εκπαιδεύτηκα, δεν έχουν υπόσταση πια.
- Και που εκπαιδεύτηκες;
- Αυτό ακόμα δεν μπορώ να σας το εκμυστηρευτώ. Είναι κάτι που εν καιρώ θα
σας το αποκαλύψω.
- Εάν ζήσουμε να διηγηθούμε την ιστορία μας…
- Ασφαλώς και θα ζήσετε! Μην ανησυχείτε, θα είστε κοντά μου.
Είχε μπει στη σκηνή μας ο Τιμόθεος. Ήθελε να μας διαβεβαιώσει ότι όλα θα
πάνε καλά…
- Είστε κάτω από την προστασία μου. Κανείς δεν πρόκειται να σας πειράξει!
Μαζί θα πορευτούμε. Να είστε πάντα από κοντά μου όμως. Ότι και αν γίνει,
δεν πρέπει να αφήσετε οποιονδήποτε να σας πλησιάσει. Όταν θα φτάσουν οι
Σταυροφόροι, εκεί θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί. Τους Δυτικούς, ποτέ
μην του εμπιστεύεστε. Εμείς τουλάχιστον, παλεύουμε για την πατρίδα, έχουν
έναν ιερό σκοπό. Εκείνοι όμως για τα χρήματα παλεύουν, δεν τους ενδιαφέρει
κανείς. Όλα στον βωμό της εξουσίας και του χρήματος. Πρέπει να μπει ένα
τέλος σε αυτά τα εγωιστικά τερτίπια.
- Παράξενα μιλάς Τιμόθεε…
- Ομιλώ παράξενα, διότι πολλά έχουν δει τα μάτια μου Ανδρομάχη. Και πολλά
ακόμα είναι να γίνουν. Κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται, όλοι σε έναν ρόλο
έχουμε μπει και υποδυόμαστε. Η συνεχής ροή των γεγονότων είναι εκείνη που
μας αναγκάζει να προσαρμοζόμαστε συνέχεια. Όλα είναι σε μια συνεχής ροή,
για αυτό πρέπει να είμαστε καλά προετοιμασμένοι. Λοιπόν αρκετά για απόψε.
Θα γυρίσω στη σκηνή μου. Γιατί η αυριανή, δεν ξέρουμε πως θα μας βρει.
- Έρχονται οι Σταυροφόροι! ..
(Φώναξε ο αγγελιοφόρος)
Το ξημέρωμα είχε είδη φτάσει. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ήταν μια
αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Παρέμενε ακόμα ως αίνιγμα, το πώς δέχτηκε
να βοηθήσει στην αποκατάσταση του θρόνου. Ίσως και να ήταν ότι, η
Ανατολία, πάντα γοήτευε τους δυτικούς. Είχε μια μαγεία που ως έναν βαθμό,
οι Έλληνες μπορούσαν να την κατανοήσουν, ίσως και να την ασπαστούν,
ήταν λάθος όμως. Ήταν κάτι το ξένο σε εμάς. Τους Έλληνες, τους διέφθειρε,
τους ξελόγιασε. Όπως έκανε και τον Μ. Αλέξανδρο. Το μυστήριο του ξένου,
που σαν σειρήνα σε καλεί και σε οδηγεί σε μονοπάτια περίεργα. Σε ξελογιάζει.
Για τους δυτικούς, τους είναι κάτι τόσο απόμακρο, τους ανάγκασε για αιώνες
μετά, να προσπαθούν να κατακτήσουν κομμάτια γης της Ασιατικής ηπείρου.
Οπότε η τέταρτη Σταυροφορία ήταν και από τις πιο επώδυνες και αιματηρές
στιγμές στου έθνους. Ας ελπίσουμε να μην γίνουν χειρότερα τα πράγματα.
Η παρουσία του Αλέξιου Β’ δεν ήταν ως προαπαιτούμενο, για το
στράτευμα . Ίσως και να φοβόταν για την ζωή του, άλλοι κερδίζουν τις μάχες
τους. Αυτοί περνούν πάντα την δόξα. Το έργο το δικό μας, η προσπάθειά μας
για το καλό του έθνους, από ποιον θα αναγνωριστεί.
Η μεγαλομανία που με διακατείχε τώρα τελευταία έπρεπε να εκλείψει.
Δεν ξέρω όμως πως. Ένας από τους ακολούθους του Τιμοθέου μας κάλεσε να
πάμε κοντά του. Έτσι λοιπόν και πράξαμε. Σε λίγο βρισκόμασταν και οι τρεις
κοντά στην σκηνή του. Πήραμε και τις ανάλογες ενδυμασίες και περιμέναμε να
έρθει ο αρχηγός των Σταυροφόρων. Περιμέναμε κάποιον μεγάλο σε ηλικία ,
όμως δεν ήταν κάποιος μεγάλος στρατηλάτης γεμάτος από σημάδια του
πολέμου. Ήταν νεαρός σε ηλικία με περίεργη στολή. Είχε κάτι το οικείο..
Μας συστήθηκε ως Δωμένικος. Δεν είχε χαρακτηρίστηκα Φράγκου,
άλλα μας είναι γνωστό ότι σε όλη την Ιταλική επικράτεια το ελληνικό στοιχειό
είναι δυνατό, χρόνους τώρα. Ο ίδιος μπορεί και να το ήξερε, μπορεί και όχι.
Πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί μαζί του, όπως προείπε και ο Τιμόθεος, δεν
έχουμε χρόνο να χάσουμε.. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Πρέπει γρήγορα να
συγκεντρώσουμε τις Δυνάμεις και κάτω από τις διαταγές μου, να εξαλείψουμε
τον Νόθο βασιλιά Ισαάκιο.. Άκουσε νεαρέ, εάν όντως είστε εδώ για να
βοηθήσετε την αποκατάσταση της ισορροπίας αυτό θα γίνει κάτω από τις
δίκες μου Διαταγές. Μα είμαι απεσταλμένος Της Άγιας Καθολικής Εκκλησίας.
Στον τόπο σου μπορεί να είσαι και ο πιο ψηλά σεβόμενος από τον λαό. Όμως
εδώ τα πράγματα έχουν αλλιώς. Η συνδρομή σας θα είναι βοηθητική, Δεν θα
ηγηθείτε τίποτα. Εάν θες να είσαι στην πρώτη γραμμή στην μάχη καλώς,
όμως δεν θα επιτρέψω στους στρατιώτες σου να περιορίσουν το δικό μου
στράτευμα . Ελπίζω να έγινα κατανοητός. Ο λόγος του Τιμοθέου ήταν
δυνατός. Ο νεαρός στρατιώτης κατάλαβε ποια ήταν η θέση του. Έτσι και εμείς
καταλάβαμε ότι πρέπει να εξακολουθήσουμε κατά γράμμα τις συμβουλές του.
Το σχέδιο για το πώς θα πολιορκήσουμε την πολύ το είχε έτοιμο αρκετές
μέρες πριν. Προσεκτικά εκτελεσμένο δεν θα συναντούσαμε ιδιαίτερες
αντιστάσεις από τους αποστάτες του Ίσαακιου. Μας εξήγησε ότι είχε κάποιον
δικό του. Ένα εμπιστευτικό που δεν θα άλλαζε τις πεποιθήσεις του. Δίχως
αυτόν δεν θα μπορούσε να τελεσφορήσει το σχέδιο. Ακόμα δεν μας
αποκάλυψε πως θα το καταφέρναμε. Έστειλε το τάγμα του Δομίνικου προς
την κεντρική πύλη των ανακτόρων. Οι αυτοκρατορικές σάλπιγγες ήχησαν. Η
μάχη ξεκίνησε . Τα πρώτα βέλη έφυγαν από τους ακριανούς πυργίσκους.
Ευτυχώς δεν ειχαν ιδιαίτερες απώλειες. Οι βαλλίστρες άρχισαν να εκτοξεύουν
πυρωμένες πέτρες , βουτηγμένες στο υγρό του Αδη και να βάζουν φωτιά στην
ξύλινη πόρτα. Προκειμένου να μην καούν την κατέβασαν, παγιδεύτηκαν σαν
τα ποντίκια. Έτσι ο στρατός του νόθου βασιλία άρχισε να προχωρεί προς τα
μπρος. Οι Λατίνοι οπισθοχωρούσαν σιγά σιγά, όμως κρατούσαν. Ξάφνου ο
Τιμόθεος μας έδωσε εντολή να κινηθούμε ανατολικά του τείχους. Έχε μου
εμπιστοσύνη Αχαιέ. Το σχέδιο μας εξελίσσεται ορθά. Τα λόγια του ήταν
καθησυχαστικά. Άλλα δεν ειχαν το ανάλογο αποτέλεσμα. Έχει δίκιο πως θα
μπορούσαμε να μπούμε μέσα. Που μας οδηγείς; Είπε ο Αστέριος…. Την
δυσπιστία σου κληρονόμησε.. απάντησε ο Τιμόθεος. Μα τι λες τώρα.. είπε ο
φίλος μου. Δεν πρόλαβα να δώσω ιδιαίτερη σημασία σε αυτό που είπε..
Ήμασταν παράλληλα με τον τοίχο. Οπού ξάφνου άνοιξε μια πόρτα..
Ακολουθείσθε με. Η εντολή ακούστηκε στα βάθη του δασούς, οπού ήταν
κρυμμένο το τάγμα. Πλέον ήμασταν μέσα από τα τείχη. Είχαμε μπει από την
μοναδική πόρτα που υπήρχε. Από εκεί που είχε μπει και ο Πορθητής. Όμως
οι σκέψεις και τα όσα συνέβαιναν δεν με άφησαν να συγκεντρωθώ στο
οξύμωρο της υπόθεσης. Σύντομα ο στρατός του Ίσαάκιου είχε περικυκλωθεί.
Παρέδωσαν τα όπλα. Τώρα έπρεπε να τον βρούμε και να τον δικάσουμε.
Φτάνοντας στην αίθουσα του θρόνου δεν τον βρήκαμε εκεί. Έχει διαφύγει θα
τον βρούμε μην ανησυχείτε. Θα μαθευτεί το ποσό δειλός είναι και κάποιος θα
μας τον παραδώσει. Είπε ο Τιμόθεος. ΣυνέχισεΣυγγράψτε ένα διάταγμα..
Είναι επικηρυγμένος. Η αμοιβή είναι θα είναι πολλή καλή.
Τα νέα μαθεύτηκαν γρήγορα στην επικράτεια. Ο Αλέξιος ο Β’
εμφανίστηκε στην αίθουσα οπού κάποτε κάθονταν περήφανος ως
πραγματικός γόνος των Κομνηνών. Ήρθε η ώρα για την αμοιβή μας. Ο χρυσός
που μας υποσχεθήκατε, ότι θα πάρουμε εφόσον αποκαταστήσουμε τον
πραγματικό αυτοκράτορα.. Είπε ο Δομήνικος. Μην ανησυχείτε όλα γίνουν
όπως σας είπαμε. Αποκρίθηκε ο Τιμόθεος. Αυτός Ανδρομάχη , ο Αρηστείδων,
ο Δομήνικος και εγώ πήγαμε στην αίθουσα του θησαυρού. Όμως ξέραμε ότι η
αίθουσα ήταν άδεια. Ο Ισαακιος είχε φύγει με τον θησαυρό. Ο Δομήνικος
αντικρίζοντας την άδεια αίθουσα τράβηξε το σπαθί του. Το ίδιο κάναμε και
εμείς. Με κοροϊδέψατε, θα σας σκοτώσω όλους, είπε. Ηρέμησε νεαρέ.. θα σε
οδηγήσω εγώ στον πραγματικό θησαυρό μην ανησυχείς. Ο Ισαακιος πηρέ ένα
μικρό κομμάτι του. Ξέρω που είναι κρυμμένος ο υπόλοιπος, μέσα σε μια
στοά.. Θα πάρεις αυτά που σου υποσχεθήκαμε.. είπε ο Τιμόθεος..
Τον ακόλουθήσαμε σε ένα σημείο οπού υπήρχαν οι προσωπογραφίες
των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου.. Πίσω από αυτό του Ιουστινιανού υπήρχε
μια μικρή κρύπτη.. Ο Τιμόθεος έβαλε μέσα το χέρι του. Άνοιξε μια σχισμή
στον Τοίχο.. Μπήκε μέσα και εμείς τον ακλουθήσαμε. Μας οδήγησε μέσα σε
μια αίθουσα γεμάτη χρυσό. Λοιπόν Λατίνε ο μίσος θησαυρός δικός σου..
Φορτώστε τον και γυριστέ στον Ιννοκέντιο και εδραιώστε την ένωση. Θα
στείλω να κάποιον να σας επιβλέπει διότι εσείς μπορείτε να πάρετε όλο τον
χρυσό και να φύγετε.. Εμείς πρέπει να ετοιμάσουμε την τελετή ενθρόνισης
του Αλεξίου. Αυτά είπε ο Τιμόθεος, φεύγοντας τον ακλουθήσαμε. Ήμασταν
τυχεροί. Η μάχη κερδήθηκε πιο εύκολα από ‘τι περίμενα. Εάν θέλετε να
μείνετε είστε ευπρόσδεκτοι.. Ναι θα μείνουμε βροντοφώναξε ο Αστέριος. Ο
Τιμόθεος απάντησε με ένα χαμόγελο. Κατά την διάρκεια της μάχης ήταν
σιωπηλός όπως όλοι μας. Ωραία πηγαίνετε να πλυθείτε και να έρθετε να με
βρείτε για να σας πω τι θα κάνουμε..
Οι διάδρομοι των ανακτόρων ήταν πολύ ωραίοι. Μεγαλοπρέπεια παντού. Δεν
προλάβαμε να δούμε καλά την αίθουσα του θρόνου. Σίγουρα θα είναι
καταπληκτική. Είπε η Μάχη. Πιστεύω ότι θα έχουμε την ευκαιρία, μην
ανησυχείς. Ίσως και να πετύχαμε για αυτό που ήρθαμε. Αργότερα θα πάμε
όλοι μαζί να δούμε τις συνέπιες των πράξεων μας της απάντησα.
Αχαιοί, Αχαιοί, Έλατε γρήγορα στην αίθουσα του θησαυρού. Σας ζητιάνε..
Ακολουθήσαμε τρέχοντας τον στρατιώτη.. Φτάνοντας είδαμε τον Τιμόθεο και
τον Δομήνικο να είναι έτοιμοι να πιαστούν στα χέρια. Μα τι έγινε ηρεμήστε
τους είπα. Τι να ηρεμίσω. Ο θησαυρός είναι κίβδηλος. Πάλι μας προδίδεις.. Μα
τι είναι αυτά που λες; Εμείς δεν έχουμε σχέση με αυτά που ισχυρίζεσαι. Μου
απάντησε λέγοντας.. Πρόδωσες έμενα, το έθνος και την Αμφιτρίτη. Θα
φροντίσω να μην ξανασυμβεί αυτό. Ποια είπες ότι πρόδωσα; Την Αμφιτρίτη
την μητέρα μου. Τράβηξε το σπαθί του και κινήθηκε προς το μέρος μου.
Αμύνθηκα. Πήγαν να επέμβουν οι φρουροί όμως τους διέταξε ο Τιμόθεος να
μείνουν εκεί που είναι.. Θα πεθάνεις προδότη μου αναφώνησε. Ήταν γεμάτος
οργή. Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια που τον άκουσαν οι άλλοι να λέει. Το
ξίφος μου διαπέρασε την κοιλιά του. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα αίμα.
Ξεψυχώντας μου ψιθύρισεΠεθαίνω από το ξίφος του πατερά μου. Έχασα
τον κόσμο μου. Μα τι είχε γίνει. Η Ανδρομάχη ήταν παγωμένη. Ο Αστέριος
δεν ήταν εκεί. Μονό ο Τιμόθεος ήταν σε θέση μάχης. Σηκωθείτε τελειώσαμε
εδώ είπε Ο Τιμόθεος. Μα τι είναι αυτά που λες; Πως γίνεται να τελειώσαμε;
Ακολουθείσθε με αλλιώς θα πεθαίνετε όλοι εδώ. Η φρουρά του Τιμόθεου μας
προστάτεψε. Τρέξαμε προς την αίθουσα του θρόνου.. Πίσω από τον θρόνο
υπήρχαν δυο δικέφαλοι αετοί. Γύρισε ένα από τα νύχια των αετών και άνοιξε
μια υπόγεια στοά. Κατεβήκαμε κάτω. Διέταξε την φρουρά να πάει στην
κεντρική πύλη. Θα τους χρειάζονταν εκεί. Τιμόθεε δεν γίνεται να αφήσουμε
πίσω τον Αστέριο! Μην ανησυχείς είναι σε ασφαλές σημείο. Και που το ξέρεις;
Δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ. Δεν έχουμε άλλη λύση αγάπη μου, δεν ξέρουμε
κάποιον άλλον εδώ. Μας έσωσε. Δεν είχαμε και άλλη επιλογή. Τα λόγια της
ήταν σοφά. Εγώ δεν μπορούσα να σκεφτώ.. Τόσα έγιναν μέσα το τόσο μικρό
χρονικό διάστημα.
Ακλουθήσαμε τον σωτήρα μας.. Με τους δαυλούς στο χέρι προχωρούσαμε
αργά στην υπόγεια στοά. Που μας οδηγείς Τιμόθεε; Στο τέλος μας περιμένει ο
Φιλόνικος. Μην ανησυχείς θα στα εξηγήσω όλα. Τα λόγια του ήταν αληθή. Ο
Φιλόνικος άνοιξε μια καταπακτή και ξαναβγήκαμε στη επιφάνεια. Πρέπει να
ηρεμήσουμε όλοι, άλλα να κινηθούμε μακριά από εδώ. Τα γεγονότα που
ακολουθούν δεν ευνοούν την παρουσία μας εδώ. Πρέπει να πάμε στην εποχή
από ‘που ήρθατε. Μα τι είναι αυτά που λες , πους γίνεται να ξέρεις τόσα
πολλά για εμάς, και που ξέρεις για την εποχή μας; Έχει απολυτό δίκιο, γιατί
δεν νομίζω να σε λένε Τιμόθεο. Και που είναι ο Αστέριος; Με έντονο ύφος τον
ρώτησε η Ανδρομάχη. Μη ανησυχείτε είναι στο σωστό σημείο του χρόνου,
όμως θα περάσει καιρός από τότε που θα τον δείτε.. Μα τι είναι αυτά που λες;
Πως ξέρω ότι είναι ζωντανός και δεν κείτεται το σώμα του νεκρό σε κάποιο
σημείο των ανακτόρων. Τις απαντήσεις θα στις δώσω όλες Αρηστείδων. Άλλα
όχι εδώ. Γιατί εάν μείνουμε εδώ , ούτε τον Αστέριο θα ξαναδείτε, ούτε και το
σπίτι σας στην Αθήνα. Μην με ρωτήσεις που το ξέρω, απλά το ξέρωΕίχε
δίκιο. Αυτή θα ήταν η επομένη ερώτηση μου. Έβγαλε έναν πάπυρο όμοιο με
τον δικό μας. Ξεκίνησε να διαβάζει. Μετά από ένα ταξίδι οχτώ αιώνων
βρεθήκαμε και πάλι στην οικεία μας. Μαζί ήταν και ο αρχηγός της φρουράς.
Μα που βρήκες και εσύ έναν πάπυρο όμοιο με αυτό που είχε ο Αστέριος; Μα
εγώ τους συνέγραψα Αρηστείδων. Όπως και αυτόν που έχεις και εσύ. Εγώ
ήμουν αυτός που στον έδωσα στην Θήβα της Αιγύπτου. Τι έχεις και εσύ τον
ίδιο πάπυρο και δεν μου το έχεις πει.!! Πως είναι δυνατόν να μου το έχεις
κρύψει; Ο λόγος της σαν πυρωμένο σίδερο. Ήταν έξαλλη μαζί μου. Περάσαμε
τόσα μαζί. Παραλίγο να με χάσεις και εσύ μου έκρυψες ότι έχεις και εσύ
πάπυρο. Μην εξάπτεσαι Ανδρομάχη. Ο,τι έγινε, έγινε βάση του δικού μου
σχεδίου. Και πιο είναι το σχέδιο σου Τιμόθεε; του είπε ωρυόμενη. Την
ακούμπησε στο κεφάλι και ξαφνικά ηρέμισε. Μα για όνομα Του Θεού ποιος
είσαι; Γράφεις παπύρους, επεμβαίνεις στις ζωές μας, αλλάζεις την πορεία του
ένθους.. Ποιος σου δίνει το δικαίωμα; Μου αποκρίθηκε. Έχεις δίκιο, όπως λες
είναι τα πράγματα. Να ξέρεις όμως ότι είμαι ο γενάρχης το έθνους, με
μοναδικό σκοπό να κρατήσω την ψυχή και το φως τον Ελλήνων ζωντανό για
πάντα. Τι εννοείς είσαι ο γενάρχης; Δεν σε καταλαβαίνω αποκρίθηκε γεμάτη
απορία η Ανδρομάχη. Είμαι ο πρώτος Έλλην. Ο Δευκαλίων Γόνος του Διός.
Είμαι εδώ για να αποκαταστήσω την ισορροπία. Τα λόγια του ήταν
εξωπραγματικά. Όπως εξωπραγματικό ήταν όλο του ταξίδι μας μέχρι μας
μέχρι εδώ. Σωστά μιλάς Δευκαλίων, πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε εδώ; Θα
είμαι κοντά σας τις επόμενες μέρες. Η θεμέλιος λίθος είναι στην θέση της
τώρα. Όμως μένουν ακόμα πολλά να γίνουν. Μην ανησυχείτε όσο είμαι κοντά
σας ο χρόνος δεν σας επηρεάζει, είπε ο γενάρχης.
Ο Αστέριος όμως που βρίσκεται; Είναι καλά; Είναι καλά άλλα είναι σε άλλο
χρονικό σημείο της ιστορίας. Είναι καλά εκπαιδευμένος. Θα τον ανταμώσετε
ξανά. Συνέχισε λέγοντας μου.. Αρηστείδων πρέπει να γυρίσεις κάπου. Να
εξηγήσεις στην Αμφιτρίτη το τι έγινε. Πρόσεχε όμως το κάλεσμα της
Σειρήνας! Τι έννοιες Δευκαλίων; Όταν έρθει η ώρα που θα καταλάβεις.
Πήγαινε τώρα θα μείνω εγώ με την Ανδρομάχη. Ίσως να την έπαιρνα μαζί
μου; Όχι Αρηστείδων μονό σου πρέπει να μας. Τα λόγια του σοφά και άκρως
πραγματικά. Έπρεπε εγώ να της το πω. Έτσι έκανα ακόμα ένα ταξίδι στον
χωροχρόνο μπορεί να ήταν και το τελευταίο μου.
Ο κήπος ήταν ανθισμένος! Το βουνό πίσω από το μαντείο ήταν και αυτό
ανθισμένο, πραγματικά από πιο όμορφα σημεία της οικούμενης. Περπατούσα
για αρκετή ώρα γύρω από το μαντείο. Όμως δεν είχε αρκετό κόσμο.
Φτάνοντας στο θέατρο ήταν μια γυναικά που είχε τα χαρακτηριστικά της
Αμφιτρίτης. Κινήθηκε προς το μέρος μου.. Τι αναζητάς ξένε μια μέρα ετούτη;
Όλοι είναι στην Ιτέα και γιορτάζουν την νίκη επί του εχθρού από την ανατολή.
Εσύ γιατί δεν γιορτάζεις; Της αποκρίθηκα. Ο γιος μου καιρό τώρα, είναι
χαμένος από το μάτι του Φοίβου. Δεν ξέρω που βρίσκεται. Ξέρω εγώ όμως
που βρίσκεται Αμφιτρίτη !! Πάγωσε.. Πως γνωρίζεις το όνομα μου. Έτσι μου
συστήθηκες πριν από πολλά χρονιά.. Αρηστείδων εσύ; Ο χρόνος δεν σε άγγιξε
καθόλου. Είσαι όπως σε γνώρισα.. Δεν περίμενα να σε ξαναδώ ποτέ.. Το ξέρω
ούτε και εγώ Αμφιτρίτη ! Ο γιος μας έχει πάει να σε αναζητήσει. Πως είναι
δυνατόν να γνωρίζει που βρίσκομαι Αμφιτρίτη; Αυτό μονό η μάντισσα θα
μπορούσε να το ξέρει. Άλλα δεν πρόκειται ποτέ να ζητούσε από τον Φοίβο να
δώσει χρησμό. Δεν θα μπορούσε να είναι ιδιοτελής.
Δεν ήμουν ειλικρινείς μαζί σου Αρηστείδων. Αμφιτρίτη με έλεγαν πριν πάρω
την θέση μου στο Μαντείο. Εγώ λάμβανα τους χρησμούς.. ένιωσα μια ένα
περίεργο συναίσθημα.. Έπρεπε να μου είχες πει την αλήθεια.. Δεν θα είχα
έρθει τόσο κοντά σου. Γιατί το μετάνιωσες Αρηστείδων; Όχι καθόλου; Άλλα
δεν θα είχα πράξει έτσι.. Εσύ όμως γιατί έπραξες έτσι; Η ζωή ως Πυθία δεν
ήταν υποφερτή . Δεν μπορούσα να ζήσω άλλο έτσι.. και όταν σε αντάμωσα
για πρώτη φορά με συνεπήρες… Όμως για να είσαι εδώ αυτό σήμαινε ότι ο
χρησμός βγήκε αληθινός.
Δυστυχώς σου φέρνω κακά μαντάτα μάντισσα.. Που έγινε το κακό
Αρηστείδων..; Μακριά από εδώ Αμφιτρίτη.. σε μια άλλη εποχή.. Δεν μπορώ να
τον ξαναδώ λοιπόν; Όχι δεν θα τον ξαναδείς, και εγώ πρέπει να ξαναγυρίσω
στα μέρη μου. Όφειλα να σου πω τι είχε γίνει..
Αγκάλιασε με μια τελευταία φορά.. Κάτι μου ψιθύρισε στο αυτί.. Η επιθυμία
μου να φύγω σιγά σιγά εξασθενούσε.. Θυμήθηκα όμως τα λόγια του γενάρχη..
πρόσεχε τα λόγια της σειρήνας.. Ήθελε να με κρατήσει κοντά της.. την
απομάκρυνα από κοντά μου.. Το κάλεσμα σου δεν μπορεί να με κρατήσει
μάντισσα. Οι τρόποι σου σε έφεραν εδώ. Μόνη , χωρίς άντρα και χωρίς παιδί..
Γειά σου..
Έπρεπε να γυρίσω στα μέρη μου..
Γύρισα και τα βρήκα όπως τα άφησα..
Ο Δευκαλίων έμεινε κοντά μας για καιρό. Μας μύησε στον μυσταγωγισμό και
την εσωτερική επικοινωνία με Τον Δημιουργό.. Έρχονταν και έφευγε με τις
στιγμές του. Πάντα ήταν όμως εκεί να μας βοηθάει στις νέες μάχες, όπως και
στην διάχυση της φιλοσοφίας. Ο χρόνος κύλησε. Οι εποχές και τα χρονιά
πέρασαν.. Είχε έρθει η στιγμή οπού θα έπαιρνε σάρκα και άστα το σχέδιο μας.
Πατερά φεύγω. Θα σε δω και πάλι στον Μαραθώνα και πάλι στην Σαρκοφάγο
της Ίσιδας.. Γεια σου Αστέριε παιδί μου είπε η Ανδρομάχη…….